Ποδόσφαιρο Οι 10 καλύτερες ομάδες όλων των εποχών!Αφιέρωμα στις 10 κορυφαίες ομάδες που σημάδεψαν το παγκόσμιο ποδόσφαιρο ...
Ποιες είναι όμως αυτές οι ομάδες που στη συνείδηση των περισσοτέρων έχουν ξεχωριστή θέση; Η αγγλική ιστοσελίδα "The Spoiler" επιχείρησε να παρουσιάσει ένα Top-10 με τις καλύτερες των καλυτέρων, και τα αποτελέσματα είναι αρκετά ενδιαφέροντα.
Η Βραζιλία των πέντε παγκόσμιων τίτλων σε Μουντιάλ κατέχει δύο θέσεις στη λίστα με τις ομάδες του 1970 και του 1982, οι δύο μεγαλύτερες σε τίτλους αγγλικές ομάδες Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Λίβερπουλ δίνουν το "παρών", ενώ φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει η "βασίλισσα" Ρεάλ Μαδρίτης που σήκωνε το "ιερό δισκοπότηρο" του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου από το 1956 μέχρι το 1960 χωρίς κανένα... διάλειμμα.
Αναλυτικά η λίστα με τις 10 μεγαλύτερες ομάδες όλων των εποχών
Βραζιλία 1982 ( Βαλντίρ Πέρες, Λεάντρο, Όσκαρ, Λουιζίνιο, Σερέσο, Ζούνιορ, Σόκρατες, Σερζίνιο, Ζίκο, Έντερ, Φαλκάο)
Η "Σελεσάο" πρόσφερε μερικές αξέχαστες στιγμές ποδοσφαιρικής μαγείας πριν αποκλειστεί στο νοκ-άουτ ματς από την Ιταλία με 3-2, με τα τρία γκολ του "ήρωα" για τους Ιταλούς Πάολο Ρόσι. Το συγκεκριμένο ματς χαρακτηρίζεται ακόμα και σήμερα από τους Βραζιλιάνους ως "η καταστροφή του Σαρία" από το όνομα του γηπέδου στο οποίο έλαβε χώρα, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι την επομένη του αγώνα ιταλική εφημερίδα κυκλοφόρησε με τον τίτλο "Εμείς είμαστε η Βραζιλία".
Αγγλία 1966 (Μπανκς, Κόχεν, Τζάκι Τσάρλτον, Μουρ, Γουίλσον, Στάιλς, Μπολ, Μπόμπι Τσάρλτον, Πίτερς, Χερστ, Χαντ)
Αναμφίβολα η μεγαλύτερη ομάδα στην ιστορία των "λιονταριών" για τον απλούστατο λόγο ότι το μοναδικό διεθνές τρόπαιο στην ιστορία της Εθνικής Αγγλίας ήταν το Μουντιάλ του 1966 που διεξήχθη στο σπίτι της.
Ρεάλ Μαδρίτης 1960 (Ντομίνγκες, Μαρκίτος, Σανταμάρι, Πάτσιν, Βιδάλ, Θαράγα, Κανάριο, Ντελ Σολ, Ντι Στέφανο, Πούσκας, Χέντο)
Η Ρεάλ ήταν η απόλυτη κυρίαρχος στα πρώτα χρόνια από τη δημιουργία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και με τους πέντε συνεχόμενους τίτλους που κατέκτησε ανακηρύχτηκε δικαιωματικά "βασίλισσα της Ευρώπης". Μάλιστα το 1960 ήταν το αποκορύφωμα της δυναστείας της, με την παρέα των Ντι Στέφανο και Πούσκας να συντρίβουν με 7-3 την Άιντραχτ Φρανκφούρτης στο "Χάμπτεν Παρκ".
Λίβερπουλ 1984 (Γκρόμπελααρ, Νιλ, Κένεντι, Χάνσεν, Λόρενσον, Γουίλαν, Νταλγκλίς, Λι, Ρας, Τζόνστον, Σούνες)
Η Λίβερπουλ απέκτησε εκατομμύρια πιστούς οπαδούς σε όλο τον κόσμο για τους αμέτρητους τίτλους και το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο που έπαιξε στο "Νησί" για δύο δεκαετίες ('70, '80), ωστόσο η ομάδα του 1984 κέρδισε ίσως τις περισσότερες δάφνες από κάθε άλλη των "κόκκινων" καθώς συνέδεσε το όνομά της με την κατάκτηση του 4ου Κυπέλλου Πρωταθλητριών νικώντας στον τελικό του "Ολίμπικο" την ουσιαστικά γηπεδούχο Ρόμα.
Ολλανδία 1974 (Γιόνγκμπλοντ, Κρολ, Ρίσμπεργκεν, Ζουρμπίερ, Χάαν, Φαν Χάνεγκεμ, Γιάνσεν, Νέεσκενς, Κρόιφ, Ρέσενμπρικ, Ρεπ)
Αναμφίβολα η Ολλανδία έχει γίνει διάσημη για δυό πράγματα: το ένα είναι πως επινόησε το "ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο", με τον Άγιαξ της δεκαετίας του '70 να είναι η βάση των "οράνιε", και το δεύτερο είναι πως δεν κατάφερε να ανταμειφθεί με την κατάκτηση ενός τίτλου, καθώς ηττήθηκε σε δύο συνεχόμενους τελικούς Μουντιάλ (1974, 1978) πέφτοντας ισάριθμες φορές πάνω στους διοργανωτές Γερμανούς και Αργεντινούς αντίστοιχα.
Μίλαν 1989 (Γκάλι, Τασότι, Κοστακούρτα, Μπαρέζι, Μαλντίνι, Αντσελότι, Ράικαρντ, Κολόμπο, Ντοναντόνι, Γκούλιτ, Φαν Μπάστεν)
Το μείγμα Ιταλών αμυντικών και Ολλανδών επιθετικών έκανε "θραύση" προς τα τέλης της δεκαετίας του '80, με τον Αρίγκο Σάκι να οδηγεί τη Μίλαν στην κατάκτηση δύο σερί Πρωταθλητριών, με το πρώτο να έρχεται με επιβλητικό τρόπο: το 4-0 επί της Στεάουα στο "Καμπ Νόου".
Γαλλία 1984 (Μπατς, Μπατιστόν, Λε Ρου, Μποσίς, Ντομεργκέ, Ζιρές, Τιγκανά, Φερναντέζ, Πλατινί, Λακόμπ, Ζενζινί)
Τώρα ο Μισέλ Πλατινί διαφεντεύει τις τύχες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου σε συλλογικό επίπεδο ως πρόεδρος της UEFA, όμως τη δεκαετία του '80 ήταν "αφεντικό" στα γήπεδα. Αυτό το πιστοποίησε ειδικότερα στα μέσα εκείνης της δεκαετίας με τη φανέλα της Γιουβέντους (καλύτερος Ευρωπαίκτης παίκτης από το 1983 μέχρι το 1985) αλλά και της Γαλλίας, με τους "τρικολόρ" να κατακτούν τον πρώτο τους ευρωπαϊκό τίτλο το 1984.
Σέλτικ 1967 (Σίμπσον, Κρεγκ, Τζέμελ, Μέρντοκ, ΜακΝιλ, Κλαρκ, Τζόνστον, Γουάλας, Τσάλμερς, Ολντ, Λένοξ)
Οι οπαδοί της Σέλτικ καυχιόνται ακόμα και σήμερα για το γεγονός πως η ομάδας του έγινε το 1967 η πρώτη βρετανική που κατέκτησε τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης, με τον Τζίμι Τζόνστοουν να θεωρείται από τους "κέλτες" κάτι σαν τον Λιονέλ Μέσι εκείνης της εποχής.
Βραζιλία 1970 (Φέλιξ, Μπρίτο, Πιάτσα, Κάρλος Αλμπέρτο, Εβεράλντο, Κλοντοάλντο, Ζέρσον, Ζαϊρζίνιο, Τοστάο, Πελέ, Ριβελίνο)
Η "σελεσάο" του 1970 θεωρείται από πολλούς ως το πληρέστερο σύνολο που έκανε ποτέ την εμφάνισή της σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Με τον Πελέ στην καλύτερη περίοδο της καριέρας του, τον Ριβελίνο να σκοράρει σε όλα τα ματς εκείνης της διοργάνωσης και τον Κάρλος Αλμπέρτο "πατέρα" του ωραιότερου γκολ στην ιστορία του Μουντιάλ, δεν ήταν δυνατό να χαθεί εκείνο το τρόπαιο από τα χέρια της "βερντεόρο".
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 1999 (Σμάιχελ, Γ.Νέβιλ, Σταμ, Γιόνσεν, Έργουιν, Μπέκαμ, Κιν, Σκόουλς, Γκιγκς, Γιορκ, Κόουλ)
Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ βρίσκει εύκολα θέση σε αυτό το Top-10 καθώς όχι μόνο έγινε η πρώτη ομάδα στην Αγγλία που κατέκτησε το τρεμπλ αλλά πήρε και Τσάμπιονς Λιγκ στον αλησμόνητο τελικό του "Καμπ Νόου" με δύο γκολ στις καθυστερήσεις, παίρνοντας τη μπουκιά μέσα από το στόμα των Βαυαρών.
Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011
ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ
Ακούγεται παράλογο ότι το ποδόσφαιρο, ένα παιχνίδι, μπορεί να έχει σχέση με την επιστήμη ή την τέχνη. Αρκετές φορές στο παρελθόν έχω γράψει για τις ομοιότητες του ποδοσφαίρου με την τέχνη, ομοιότητες που επισήμαναν, ανέδειξαν και υπερασπίστηκαν πολλοί σπουδαίοι διανοητές.
Ομως το παιχνίδι έχει σχέση και με την επιστήμη, που είναι προφανής. Ο Ντέιβιντ Γουίνερ, ο συγγραφέας του εξαιρετικού βιβλίου «The brilliant Orange», που ασχολείται με την επανάσταση του ολλανδικού ποδοσφαίρου που εκδηλώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '60, διατυπώνει μια πολύ ενδιαφέρουσα θεωρία για το ποδόσφαιρο του Αγιαξ και τη σχέση του με την αρχιτεκτονική των φραγμάτων στην Ολλανδία, που μεγάλωναν το καλλιεργήσιμο έδαφος μιας χώρας που βρισκόταν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Είναι πιθανό κάποιος να ισχυριστεί ότι αφού το κλειδί στο ποδόσφαιρο είναι ο κενός χώρος, δεν είναι δύσκολο να θεμελιωθεί μια σχέση του με τη Γεωμετρία, για παράδειγμα. Με την κυβερνητική, όμως; Τον κλάδο εκείνο των φυσικών επιστημών που μελετά τους μηχανισμούς επικοινωνίας και ελέγχου των οργανικών και μηχανικών συστημάτων; Κι όμως, στην ιστορία του ποδοσφαίρου μπορεί να βρει κάποιος έναν άνθρωπο που ανακάλυψε μια τέτοια σχέση και μάλιστα πάνω σε αυτή τη σχέση θεμελίωσε όλη την ποδοσφαιρική του φιλοσοφία, που γέννησε ένα αριστούργημα. Την απάντηση της Ανατολικής Ευρώπης στον Αγιαξ. Τη μεγάλη ομάδα της Ντιναμό Κιέβου. Ο Βαλερί Λομπανόφσκι ήταν ένας 22χρονος εξτρέμ το 1961, όταν η Ντιναμό Κιέβου κατέκτησε τον τίτλο για πρώτη φορά. Είχαν φτάσει τόσες πολλές φορές κοντά στην κατάκτηση του τίτλου, που οι οπαδοί τους είχαν αρχίσει να πιστεύουν ότι δεν θα συνέβαινε ποτέ. Ετσι, όταν στέφθηκαν πρωταθλητές, το επίτευγμά τους χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό. Κι όμως, μέσα σε αυτό το κλίμα της χαράς ο Λομπανόφσκι δεν ήταν καθόλου ικανοποιημένος και η στάση του αυτή έγινε φανερή στη διάρκεια μιας τελετής προς τιμήν της ομάδας στο Ινστιτούτο Επιστήμης και Ερευνας της Κατασκευαστικής Βιομηχανίας. Ο Λομπανόφσκι βρέθηκε εκεί μαζί με τους συμπαίκτες του Ολεγκ Μπαζίλεβιτς και Βλάντιμιρ Λεβτσένκο. «Ναι, κερδίσαμε τον τίτλο», τον άκουσε να λέει μπροστά σε ενθουσιασμένους οπαδούς ο Βολοντίμιρ Σαμπαλντίρ, ένας επιστήμονας από το Κίεβο και για πολλά χρόνια ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής. «Αυτό, όμως, δεν σημαίνει κάτι. Αρκετές φορές παίξαμε άσχημα. Απλώς πήραμε περισσότερους βαθμούς από τις άλλες ομάδες που έπαιξαν χειρότερα από εμάς. Δεν μπορώ, λοιπόν, να δεχθώ τα συγχαρητήριά σας, αφού δεν υπάρχει σοβαρός λόγος για κάτι τέτοιο». Ο Σαμπαλντίρ τον ρώτησε πώς ένιωθε που είχε καταφέρει κάτι που για τους κατοίκους του Κιέβου ήταν ένα απραγματοποίητο όνειρο. «Ενα όνειρο που πραγματοποιείται παύει να είναι όνειρο», απάντησε ο Λομπανόφσκι και συνέχισε: «Ποιο είναι το όνειρό σας ως επιστήμονα; Το πτυχίο σας; Το μεταπτυχιακό σας; Το διδακτορικό σας;».
«Μπορεί», απάντησε ο Σαμπαλντίρ: «Αλλά το πιο μεγάλο όνειρο ενός επιστήμονα είναι να συνεισφέρει κάτι στην επιστήμη του, να αφήσει το σημάδι του με κάποιον τρόπο».
«Εχετε, λοιπόν, την απάντηση στο ερώτημα που μου κάνατε στην αρχή».
Ο Λομπανόφσκι ως ποδοσφαιριστής ήταν ερασιτέχνης και αντίθετος με τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε ο Μασλόφ –προπονητής του και δάσκαλός του–, αλλά η τελειομανία του, η φιλοδοξία του και η αναλυτική ευφυΐα του είχαν κάνει την εμφάνισή τους από νωρίς στη ζωή του. Ολα αυτά τα χαρακτηριστικά δεν αποτελούν έκπληξη. Ηταν, άλλωστε, αρκετά προικισμένος ώστε να κερδίσει ένα χρυσό μετάλλιο στα Μαθηματικά μόλις τελείωσε το γυμνάσιο, σε μια εποχή που ταυτισμένη με την επιστημονική πρόοδο. Αλλωστε, λένε πως ο Μασλόφ έκανε ό,τι έκανε με το ένστικτο, ενώ ο Λομπανόφσκι πατώντας πάνω στην επιστήμη.
«Επιστήμονας» προπονητής
Γεννημένος το 1939, ο Λομπανόφσκι ήταν έφηβος όταν η ΕΣΣΔ άνοιξε το πρώτο της πυρηνικό εργοστάσιο και έστειλε τον Σπούτνικ στο διάστημα, ενώ το Κίεβο ήταν το κέντρο της σοβιετικής βιομηχανίας υπολογιστών. Εκεί λειτούργησε για πρώτη φορά και το πρώτο ινστιτούτο κυβερνητικής της ΕΣΣΔ και σύντομα αναγνωρίστηκε ως το πιο πρωτοποριακό σε ολόκληρο τον κόσμο στους τομείς των αυτοματοποιημένων συστημάτων ελέγχου, την τεχνητή νοημοσύνη και τη δημιουργία μαθηματικών μοντέλων πρόβλεψης. Εκεί ήταν που δημιουργήθηκε το 1963 ένα πρώιμο πρωτότυπο του προσωπικού υπολογιστή του σήμερα. Εκείνη την εποχή ο Λομπανόφσκι σπούδαζε στο Ινστιτούτο Επιστημών του Κιέβου Θερμοδυναμική και τις δυνατότητες χρήσης των υπολογιστών, καθώς και τις επιπτώσεις τους σε όλα τα επιστημονικά πεδία. Ηταν κάτι νέο, συναρπαστικό και επαναστατικό και δεν αποτελούσε έκπληξη το γεγονός ότι ο Λομπανόφσκι θα ακολουθούσε αυτό το ρεύμα τεχνολογικής αισιοδοξίας. Μέσα του γινόταν η μεγάλη και παραδοσιακή πάλη. Η πάλη ανάμεσα στην ατομικότητα και το σύστημα. Ο ποδοσφαιριστής μέσα του ήθελε να κάνει ντρίμπλες, να βρει καινούργια κόλπα, να κοροϊδέψει τους αντιπάλους του, αλλά, όπως παραδέχθηκε αργότερα, η εκπαίδευσή του στο Ινστιτούτο Επιστημών του Κιέβου τον βοήθησε να υιοθετήσει μια διαφορετική προσέγγιση στο σύστημα και να αποσυναρμολογήσει το παιχνίδι στα μέρη που το αποτελούν. Το ποδόσφαιρο, όπως είχε πει αργότερα, άρχισε να το βλέπει σαν ένα σύστημα που το αποτελούσαν δύο υποσυστήματα με έντεκα στοιχεία το καθένα, τα οποία κινούνταν μέσα σε έναν προκαθορισμένο χώρο (το γήπεδο) και υπόκεινταν σε μια σειρά περιορισμών (τους κανόνες του παιχνιδιού). Αν τα δύο υποσυστήματα ήταν ίσα, το αποτέλεσμα θα ήταν η ισοπαλία. Αν το ένα ήταν ισχυρότερο, θα νικούσε. Εκείνο το στοιχείο που ο Λομπανόφσκι βρήκε γοητευτικό ήταν πως τα δύο υποσυστήματα υπάκουαν σε μια ιδιομορφία. Η αποτελεσματικότητα των υποσυστημάτων είναι μεγαλύτερη από το ποσό της αποδοτικότητας των στοιχείων που τα αποτελούν. Αυτό, όπως το είδε ο Λομπανόφσκι, σήμαινε πως το ποδόσφαιρο ήταν ώριμο να υιοθετησει τις τεχνικές της Κυβερνητικής Μηχανικής που διδάσκονταν στο Ινστιτούτο Επιστημών του Κιέβου. Στην άποψη που διαμόρφωσε το ποδόσφαιρο είχε να κάνει λιγότερο με τα άτομα και περισσότερο με τους συνασπισμούς και τις συνδέσεις μεταξύ τους. «Ολη η ζωή», είπε κάποτε, «είναι ένας αριθμός».
Η κοινοτική αλληλεγγύη
Υποτίθεται ότι μία από τις αρετές και τα προτερήματα του πολιτικοοικονομικού πειράματος της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι η περίφημη κοινοτική αλληλεγγύη. Μια αρετή που εγγράφεται στο DNA της Ενωσης με την πολιτική της συνοχής, των κοινοτικών ταμείων, της μεταφοράς πόρων και την αρχή σύμφωνα με την οποία οι πλουσιότερες χώρες συνεισφέρουν στον κοινοτικό προϋπολογισμό περισσότερα απ' όσα παίρνουν, το αντίθετο από εκείνο που συμβαίνει με τις φτωχότερες. Οσο η Ε.Ε. δεν αντιμετώπιζε κάποια σοβαρή οικονομική κρίση, όπως η τωρινή (που ανάμεσα στα άλλα αναδεικνύει και τα μεγάλα προβλήματα της ΟΝΕ, που έμεινε νομισματική ένωση, αλλά δεν εξελίχθηκε σε οικονομική), η αλληλεγγύη ήταν κάτι που λειτουργούσε αυτόματα. Τώρα, όμως, που χρειάζεται να επιδειχθεί αυτή η περίφημη αλληλεγγύη απέναντι στην Ελλάδα, που υφίσταται την επίθεση των αγορών, οι Γερμανοί και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (δεξιά ο πρόεδρος Ζαν-Κλοντ Τρισέ) σφυρίζουν αδιαφορα ή επικαλουνται τα σύμφωνα σταθερότητας και τις συνθήκες, που ερμηνεύονται ανάλογα με το μέγεθος της χώρας. Τώρα κάποιοι ανακαλύπτουν πως το ευρώ δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μασκαρεμένο μάρκο, με ό,τι αυτό σημαίνει και με το οποίο δεν θα ασχοληθεί κανείς.
Ακούγεται παράλογο ότι το ποδόσφαιρο, ένα παιχνίδι, μπορεί να έχει σχέση με την επιστήμη ή την τέχνη. Αρκετές φορές στο παρελθόν έχω γράψει για τις ομοιότητες του ποδοσφαίρου με την τέχνη, ομοιότητες που επισήμαναν, ανέδειξαν και υπερασπίστηκαν πολλοί σπουδαίοι διανοητές.
Ομως το παιχνίδι έχει σχέση και με την επιστήμη, που είναι προφανής. Ο Ντέιβιντ Γουίνερ, ο συγγραφέας του εξαιρετικού βιβλίου «The brilliant Orange», που ασχολείται με την επανάσταση του ολλανδικού ποδοσφαίρου που εκδηλώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '60, διατυπώνει μια πολύ ενδιαφέρουσα θεωρία για το ποδόσφαιρο του Αγιαξ και τη σχέση του με την αρχιτεκτονική των φραγμάτων στην Ολλανδία, που μεγάλωναν το καλλιεργήσιμο έδαφος μιας χώρας που βρισκόταν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Είναι πιθανό κάποιος να ισχυριστεί ότι αφού το κλειδί στο ποδόσφαιρο είναι ο κενός χώρος, δεν είναι δύσκολο να θεμελιωθεί μια σχέση του με τη Γεωμετρία, για παράδειγμα. Με την κυβερνητική, όμως; Τον κλάδο εκείνο των φυσικών επιστημών που μελετά τους μηχανισμούς επικοινωνίας και ελέγχου των οργανικών και μηχανικών συστημάτων; Κι όμως, στην ιστορία του ποδοσφαίρου μπορεί να βρει κάποιος έναν άνθρωπο που ανακάλυψε μια τέτοια σχέση και μάλιστα πάνω σε αυτή τη σχέση θεμελίωσε όλη την ποδοσφαιρική του φιλοσοφία, που γέννησε ένα αριστούργημα. Την απάντηση της Ανατολικής Ευρώπης στον Αγιαξ. Τη μεγάλη ομάδα της Ντιναμό Κιέβου. Ο Βαλερί Λομπανόφσκι ήταν ένας 22χρονος εξτρέμ το 1961, όταν η Ντιναμό Κιέβου κατέκτησε τον τίτλο για πρώτη φορά. Είχαν φτάσει τόσες πολλές φορές κοντά στην κατάκτηση του τίτλου, που οι οπαδοί τους είχαν αρχίσει να πιστεύουν ότι δεν θα συνέβαινε ποτέ. Ετσι, όταν στέφθηκαν πρωταθλητές, το επίτευγμά τους χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό. Κι όμως, μέσα σε αυτό το κλίμα της χαράς ο Λομπανόφσκι δεν ήταν καθόλου ικανοποιημένος και η στάση του αυτή έγινε φανερή στη διάρκεια μιας τελετής προς τιμήν της ομάδας στο Ινστιτούτο Επιστήμης και Ερευνας της Κατασκευαστικής Βιομηχανίας. Ο Λομπανόφσκι βρέθηκε εκεί μαζί με τους συμπαίκτες του Ολεγκ Μπαζίλεβιτς και Βλάντιμιρ Λεβτσένκο. «Ναι, κερδίσαμε τον τίτλο», τον άκουσε να λέει μπροστά σε ενθουσιασμένους οπαδούς ο Βολοντίμιρ Σαμπαλντίρ, ένας επιστήμονας από το Κίεβο και για πολλά χρόνια ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής. «Αυτό, όμως, δεν σημαίνει κάτι. Αρκετές φορές παίξαμε άσχημα. Απλώς πήραμε περισσότερους βαθμούς από τις άλλες ομάδες που έπαιξαν χειρότερα από εμάς. Δεν μπορώ, λοιπόν, να δεχθώ τα συγχαρητήριά σας, αφού δεν υπάρχει σοβαρός λόγος για κάτι τέτοιο». Ο Σαμπαλντίρ τον ρώτησε πώς ένιωθε που είχε καταφέρει κάτι που για τους κατοίκους του Κιέβου ήταν ένα απραγματοποίητο όνειρο. «Ενα όνειρο που πραγματοποιείται παύει να είναι όνειρο», απάντησε ο Λομπανόφσκι και συνέχισε: «Ποιο είναι το όνειρό σας ως επιστήμονα; Το πτυχίο σας; Το μεταπτυχιακό σας; Το διδακτορικό σας;».
«Μπορεί», απάντησε ο Σαμπαλντίρ: «Αλλά το πιο μεγάλο όνειρο ενός επιστήμονα είναι να συνεισφέρει κάτι στην επιστήμη του, να αφήσει το σημάδι του με κάποιον τρόπο».
«Εχετε, λοιπόν, την απάντηση στο ερώτημα που μου κάνατε στην αρχή».
Ο Λομπανόφσκι ως ποδοσφαιριστής ήταν ερασιτέχνης και αντίθετος με τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε ο Μασλόφ –προπονητής του και δάσκαλός του–, αλλά η τελειομανία του, η φιλοδοξία του και η αναλυτική ευφυΐα του είχαν κάνει την εμφάνισή τους από νωρίς στη ζωή του. Ολα αυτά τα χαρακτηριστικά δεν αποτελούν έκπληξη. Ηταν, άλλωστε, αρκετά προικισμένος ώστε να κερδίσει ένα χρυσό μετάλλιο στα Μαθηματικά μόλις τελείωσε το γυμνάσιο, σε μια εποχή που ταυτισμένη με την επιστημονική πρόοδο. Αλλωστε, λένε πως ο Μασλόφ έκανε ό,τι έκανε με το ένστικτο, ενώ ο Λομπανόφσκι πατώντας πάνω στην επιστήμη.
«Επιστήμονας» προπονητής
Γεννημένος το 1939, ο Λομπανόφσκι ήταν έφηβος όταν η ΕΣΣΔ άνοιξε το πρώτο της πυρηνικό εργοστάσιο και έστειλε τον Σπούτνικ στο διάστημα, ενώ το Κίεβο ήταν το κέντρο της σοβιετικής βιομηχανίας υπολογιστών. Εκεί λειτούργησε για πρώτη φορά και το πρώτο ινστιτούτο κυβερνητικής της ΕΣΣΔ και σύντομα αναγνωρίστηκε ως το πιο πρωτοποριακό σε ολόκληρο τον κόσμο στους τομείς των αυτοματοποιημένων συστημάτων ελέγχου, την τεχνητή νοημοσύνη και τη δημιουργία μαθηματικών μοντέλων πρόβλεψης. Εκεί ήταν που δημιουργήθηκε το 1963 ένα πρώιμο πρωτότυπο του προσωπικού υπολογιστή του σήμερα. Εκείνη την εποχή ο Λομπανόφσκι σπούδαζε στο Ινστιτούτο Επιστημών του Κιέβου Θερμοδυναμική και τις δυνατότητες χρήσης των υπολογιστών, καθώς και τις επιπτώσεις τους σε όλα τα επιστημονικά πεδία. Ηταν κάτι νέο, συναρπαστικό και επαναστατικό και δεν αποτελούσε έκπληξη το γεγονός ότι ο Λομπανόφσκι θα ακολουθούσε αυτό το ρεύμα τεχνολογικής αισιοδοξίας. Μέσα του γινόταν η μεγάλη και παραδοσιακή πάλη. Η πάλη ανάμεσα στην ατομικότητα και το σύστημα. Ο ποδοσφαιριστής μέσα του ήθελε να κάνει ντρίμπλες, να βρει καινούργια κόλπα, να κοροϊδέψει τους αντιπάλους του, αλλά, όπως παραδέχθηκε αργότερα, η εκπαίδευσή του στο Ινστιτούτο Επιστημών του Κιέβου τον βοήθησε να υιοθετήσει μια διαφορετική προσέγγιση στο σύστημα και να αποσυναρμολογήσει το παιχνίδι στα μέρη που το αποτελούν. Το ποδόσφαιρο, όπως είχε πει αργότερα, άρχισε να το βλέπει σαν ένα σύστημα που το αποτελούσαν δύο υποσυστήματα με έντεκα στοιχεία το καθένα, τα οποία κινούνταν μέσα σε έναν προκαθορισμένο χώρο (το γήπεδο) και υπόκεινταν σε μια σειρά περιορισμών (τους κανόνες του παιχνιδιού). Αν τα δύο υποσυστήματα ήταν ίσα, το αποτέλεσμα θα ήταν η ισοπαλία. Αν το ένα ήταν ισχυρότερο, θα νικούσε. Εκείνο το στοιχείο που ο Λομπανόφσκι βρήκε γοητευτικό ήταν πως τα δύο υποσυστήματα υπάκουαν σε μια ιδιομορφία. Η αποτελεσματικότητα των υποσυστημάτων είναι μεγαλύτερη από το ποσό της αποδοτικότητας των στοιχείων που τα αποτελούν. Αυτό, όπως το είδε ο Λομπανόφσκι, σήμαινε πως το ποδόσφαιρο ήταν ώριμο να υιοθετησει τις τεχνικές της Κυβερνητικής Μηχανικής που διδάσκονταν στο Ινστιτούτο Επιστημών του Κιέβου. Στην άποψη που διαμόρφωσε το ποδόσφαιρο είχε να κάνει λιγότερο με τα άτομα και περισσότερο με τους συνασπισμούς και τις συνδέσεις μεταξύ τους. «Ολη η ζωή», είπε κάποτε, «είναι ένας αριθμός».
Η κοινοτική αλληλεγγύη
Υποτίθεται ότι μία από τις αρετές και τα προτερήματα του πολιτικοοικονομικού πειράματος της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι η περίφημη κοινοτική αλληλεγγύη. Μια αρετή που εγγράφεται στο DNA της Ενωσης με την πολιτική της συνοχής, των κοινοτικών ταμείων, της μεταφοράς πόρων και την αρχή σύμφωνα με την οποία οι πλουσιότερες χώρες συνεισφέρουν στον κοινοτικό προϋπολογισμό περισσότερα απ' όσα παίρνουν, το αντίθετο από εκείνο που συμβαίνει με τις φτωχότερες. Οσο η Ε.Ε. δεν αντιμετώπιζε κάποια σοβαρή οικονομική κρίση, όπως η τωρινή (που ανάμεσα στα άλλα αναδεικνύει και τα μεγάλα προβλήματα της ΟΝΕ, που έμεινε νομισματική ένωση, αλλά δεν εξελίχθηκε σε οικονομική), η αλληλεγγύη ήταν κάτι που λειτουργούσε αυτόματα. Τώρα, όμως, που χρειάζεται να επιδειχθεί αυτή η περίφημη αλληλεγγύη απέναντι στην Ελλάδα, που υφίσταται την επίθεση των αγορών, οι Γερμανοί και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (δεξιά ο πρόεδρος Ζαν-Κλοντ Τρισέ) σφυρίζουν αδιαφορα ή επικαλουνται τα σύμφωνα σταθερότητας και τις συνθήκες, που ερμηνεύονται ανάλογα με το μέγεθος της χώρας. Τώρα κάποιοι ανακαλύπτουν πως το ευρώ δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μασκαρεμένο μάρκο, με ό,τι αυτό σημαίνει και με το οποίο δεν θα ασχοληθεί κανείς.
Σύνδρομο κοιλιακών προσαγωγών
Γράφει η Σοφία Γεωργίου*
Ένας αρκετά συνηθισμένος τραυματισμός των ποδοσφαιριστών είναι το γνωστό σύνδρομο κοιλιακών-προσαγωγών. Η αίσθηση του πόνου στην περίπτωση αυτή, βρίσκεται στην περιοχή των προσαγωγών και του κάτω τμήματος του ορθού κοιλιακού. Παρουσιάζει σταδιακή εξέλιξη και ξεκινά προσβάλλωντας την μια πλευρά, συχνά όμως αν δεν αντιμετωπισθεί επηρεάζει και την άλλη.
Αρχικά, ο αθλητής μπορεί να μην αισθάνεται πόνο στην προπόνηση μετά απο ένα καλό ζέσταμα, μπορεί όμως να εκδηλώνεται πόνος στο τέλος της προπόνησης ή έντονος πόνος και δυσκαμψία την επόμενη ημέρα. Ενώ, τις επόμενες ημέρες ο αθλητής παρουσιάζει πόνο απο την αρχή της προπόνησης, ο οποίος πολύ συχνά αυξάνεται με τις αλλαγές κατεύθυνσης, το σουτ, το pivot, τα κοψίματα της μπάλας και τους κοιλιακούς. Επίσης, αύξηση πόνου θα προκαλέσει το φτέρνισμα και το βήξιμο.
Εξαιτίας όμως του ότι η αιτιολογία του προβλήματος ποικίλει και είναι πολύ πιθανό να υπάρχει κάποιο άλλο πρόβλημα το οποίο να εκφράζεται με παρόμοια χαρακτηριστικά, θα πρέπει να γίνει σωστή διαφοροδιάγνωση* από τον ιατρό (ενδεχομένως να χρειαστεί ακτινογραφία, μαγνητική τομογραφία, κηλογραφία και υπέρηχος) ή τον εξειδικευμένο φυσικοθεραπευτή αποκατάστασης.
Ενδεικτικά αναφέρονται τα πιθανά αίτια της παθογένεσης του πόνου:
Μυοτενόντια προβλήματα (Θλάση, τενοντίτιδα, τενοντοπάθεια, ορογονοθυλακίτιδα)
Οστικά (Οστείτις ηβικής σύμφυσης, αστάθεια λεκάνης, κάταγμα κοπώσεως λεκάνης)
Νευρικός Ιστός (Παγίδευση θυροειδούς νεύρου, Λαγονοβουβωνικού νεύρου)
Αρθρικά (Άρθρωση ισχίου, Ιερολαγόνιος, Οσφύ)
Παθολογία Ουροποιητικού Συστήματος
Κήλη (Βουβωνοκήλη)
Αφού λοιπόν αποσαφινιστεί το ακριβές πρόβλημα και έχει αποφασιστεί ότι ο ποδοσφαιριστής χρήζει συντηρητικής θεραπείας και όχι η χειρουργικής, είναι απαραίτητη η προσεκτική λήψη ιστορικού καθώς και μια ολιστική κλινική αξιολόγηση απο τον εξειδικευμένο φυσικοθεραπευτή για τον σχεδιασμό του προγράμματος αποκατάστασης. Είναι απαραίτητο ως εκ τούτου, να εξετασθεί το σώμα του αθλητή σαν σύνολο, καθώς ακόμη και μια δυσλειτουργία απομακρυσμένης άρθρωσης, μπορεί να συμμετέχει στη γένεση του προβλήματος.
Μυϊκές αδυναμίες και ανισορροπίες, φλεγμονή, αστάθεια λεκάνης, συμμετοχή νευρικού ιστού, αναφερόμενος πόνος απο την οσφύ, σταθεροποιοί μύες σπονδυλικής στήλης, κατάσταση θωρακοσφυϊκής περιτονίας, ανισοσκελία, πλατυποδία, ελαστικότητα μυών της περιοχής, κινητική ανάλυση βάδισης, είναι ενδεικτικά λίγα απο τα πράγματα που θα πρέπει να αξιολογηθούν, παράλληλα με την χρονιότητα του προβλήματος αλλά και το επίπεδο του αθλητή.
Όταν η συμπτωματολογία υποχωρήσει ο αθλητής θα πρέπει να ενταχθεί σε
sport-specific training (εξιδεικευμένο ασκησιολόγιο απολύτως σχετιζόμενο με το ποδόσφαιρο), το οποίο θα σχεδιαστεί απο τον εξειδικευμένο φυσικοθεραπευτή με ή χωρίς τη βοήθεια του προπονητή. Αναφέρουμε τον όρο ‘εξειδικευμένος φυσικοθεραπευτής’, διότι ο συγκεκριμένος θα πρέπει να έχει απαραιτήτως πολύ καλή γνώση της κινησιολογίας του ποδοσφαίρου και της αντίστοιχης εμβιομηχανικής του σώματος ενός ποδοσφαιριστή.
*Διαφοροδιάγνωση είναι η διαγνωστική διαδικασία μέσω της οποίας αποκλείουμε παθήσεις με παρόμοια συμπτώματα ώστε να καταλήξουμε στην επικρατέστερη διάγνωση.
Σοφία Γεωργίου
Φυσικοθεραπεύτρια-Εργοφυσιολόγος
Γράφει η Σοφία Γεωργίου*
Ένας αρκετά συνηθισμένος τραυματισμός των ποδοσφαιριστών είναι το γνωστό σύνδρομο κοιλιακών-προσαγωγών. Η αίσθηση του πόνου στην περίπτωση αυτή, βρίσκεται στην περιοχή των προσαγωγών και του κάτω τμήματος του ορθού κοιλιακού. Παρουσιάζει σταδιακή εξέλιξη και ξεκινά προσβάλλωντας την μια πλευρά, συχνά όμως αν δεν αντιμετωπισθεί επηρεάζει και την άλλη.
Αρχικά, ο αθλητής μπορεί να μην αισθάνεται πόνο στην προπόνηση μετά απο ένα καλό ζέσταμα, μπορεί όμως να εκδηλώνεται πόνος στο τέλος της προπόνησης ή έντονος πόνος και δυσκαμψία την επόμενη ημέρα. Ενώ, τις επόμενες ημέρες ο αθλητής παρουσιάζει πόνο απο την αρχή της προπόνησης, ο οποίος πολύ συχνά αυξάνεται με τις αλλαγές κατεύθυνσης, το σουτ, το pivot, τα κοψίματα της μπάλας και τους κοιλιακούς. Επίσης, αύξηση πόνου θα προκαλέσει το φτέρνισμα και το βήξιμο.
Εξαιτίας όμως του ότι η αιτιολογία του προβλήματος ποικίλει και είναι πολύ πιθανό να υπάρχει κάποιο άλλο πρόβλημα το οποίο να εκφράζεται με παρόμοια χαρακτηριστικά, θα πρέπει να γίνει σωστή διαφοροδιάγνωση* από τον ιατρό (ενδεχομένως να χρειαστεί ακτινογραφία, μαγνητική τομογραφία, κηλογραφία και υπέρηχος) ή τον εξειδικευμένο φυσικοθεραπευτή αποκατάστασης.
Ενδεικτικά αναφέρονται τα πιθανά αίτια της παθογένεσης του πόνου:
Μυοτενόντια προβλήματα (Θλάση, τενοντίτιδα, τενοντοπάθεια, ορογονοθυλακίτιδα)
Οστικά (Οστείτις ηβικής σύμφυσης, αστάθεια λεκάνης, κάταγμα κοπώσεως λεκάνης)
Νευρικός Ιστός (Παγίδευση θυροειδούς νεύρου, Λαγονοβουβωνικού νεύρου)
Αρθρικά (Άρθρωση ισχίου, Ιερολαγόνιος, Οσφύ)
Παθολογία Ουροποιητικού Συστήματος
Κήλη (Βουβωνοκήλη)
Αφού λοιπόν αποσαφινιστεί το ακριβές πρόβλημα και έχει αποφασιστεί ότι ο ποδοσφαιριστής χρήζει συντηρητικής θεραπείας και όχι η χειρουργικής, είναι απαραίτητη η προσεκτική λήψη ιστορικού καθώς και μια ολιστική κλινική αξιολόγηση απο τον εξειδικευμένο φυσικοθεραπευτή για τον σχεδιασμό του προγράμματος αποκατάστασης. Είναι απαραίτητο ως εκ τούτου, να εξετασθεί το σώμα του αθλητή σαν σύνολο, καθώς ακόμη και μια δυσλειτουργία απομακρυσμένης άρθρωσης, μπορεί να συμμετέχει στη γένεση του προβλήματος.
Μυϊκές αδυναμίες και ανισορροπίες, φλεγμονή, αστάθεια λεκάνης, συμμετοχή νευρικού ιστού, αναφερόμενος πόνος απο την οσφύ, σταθεροποιοί μύες σπονδυλικής στήλης, κατάσταση θωρακοσφυϊκής περιτονίας, ανισοσκελία, πλατυποδία, ελαστικότητα μυών της περιοχής, κινητική ανάλυση βάδισης, είναι ενδεικτικά λίγα απο τα πράγματα που θα πρέπει να αξιολογηθούν, παράλληλα με την χρονιότητα του προβλήματος αλλά και το επίπεδο του αθλητή.
Όταν η συμπτωματολογία υποχωρήσει ο αθλητής θα πρέπει να ενταχθεί σε
sport-specific training (εξιδεικευμένο ασκησιολόγιο απολύτως σχετιζόμενο με το ποδόσφαιρο), το οποίο θα σχεδιαστεί απο τον εξειδικευμένο φυσικοθεραπευτή με ή χωρίς τη βοήθεια του προπονητή. Αναφέρουμε τον όρο ‘εξειδικευμένος φυσικοθεραπευτής’, διότι ο συγκεκριμένος θα πρέπει να έχει απαραιτήτως πολύ καλή γνώση της κινησιολογίας του ποδοσφαίρου και της αντίστοιχης εμβιομηχανικής του σώματος ενός ποδοσφαιριστή.
*Διαφοροδιάγνωση είναι η διαγνωστική διαδικασία μέσω της οποίας αποκλείουμε παθήσεις με παρόμοια συμπτώματα ώστε να καταλήξουμε στην επικρατέστερη διάγνωση.
Σοφία Γεωργίου
Φυσικοθεραπεύτρια-Εργοφυσιολόγος
Το σχέδιο της ΕΠΟ για το ποδόσφαιρο
«Ποδοσφαιρικός Καλλικράτης»: Κίνηση σωτηρίας ή καταστροφής;
Ο πρόεδρος της ΕΠΟ, Σοφοκλής Πιλάβιος, το αποκαλεί «ποδοσφαιρικό Καλλικράτη». Τα σωματεία, πάντως, δεν θα δείξουν τον ίδιο ενθουσιασμό. Κάθε άλλο, μάλιστα. Το σχέδιο για την αναδιάρθρωση του ελληνικού ποδοσφαίρου προβλέπει ριζικές πλην, όμως, αμφιλεγόμενες αλλαγές. Η συγχώνευση της Γ’ και της Δ’ Εθνικής, η δημιουργία Β’ Εθνικής με λιγότερα σωματεία που θα διαλέγουν τρόπο λειτουργίας (ΠΑΕ ή ερασιτεχνικά), είναι μερικά από τα σημεία «τριβής» μεταξύ Ομοσπονδίας και ομάδων.
Αυτό όμως που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι η αναφορά στο ότι προτείνεται να ισχύσει από φέτος το όποιο σχέδιο αναδιάρθρωσης, κάτι που είναι αντίθετο με τον ΚΑΠ, αλλά και με τις προκηρύξεις των πρωταθλημάτων. Σ’ αυτήν την περίπτωση τα σωματεία μπορούν να προσφύγουν δικαστικά και να ανατρέψουν οποιαδήποτε απόφαση έστω, και της Γενικής Συνέλευσης της ΕΠΟ, η οποία θα γίνει το ερχόμενο καλοκαίρι κι αναμένεται με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.
Τα βασικά σημεία του «ποδοσφαιρικού Καλλικράτη»
«Η αναγκαιότητα εφαρμογής αυτού του σχεδίου αποδίδεται στο Μνημόνιο, το οποίο διαμόρφωσε τις ευρύτερες οικονομικές, θεσμικές και διοικητικές αλλαγές συνθηκών στη χώρα, αλλά και στις σαφείς προβλέψεις της κυβέρνησης και των ειδικών για τις άμεσες και μακροπρόθεσμες εξελίξεις στην ελληνική οικονομία, που δεν μπορεί παρά να επηρεάσουν άμεσα τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα», είναι στο περίπου το σκεπτικό της ΕΠΟ. Και παρακάτω αναλύεται ως εξής:
Οι επιπτώσεις αυτές είναι ορατές ήδη σε όλο το εύρος των ποδοσφαιρικών δραστηριοτήτων στη χώρα και συνδέονται άμεσα με
•1. Τη σαφή και διακηρυγμένη απόφαση της Πολιτείας να προβεί σε σημαντικές περικοπές στο επίπεδο της επιχορήγησης, τόσο των αθλητικών Ομοσπονδιών, όσο και σ’ αυτό των ερασιτεχνικών σωματείων, με στόχο τη δραστική μείωση του κόστους συντήρησης και λειτουργίας τους
•2. Τη δεδομένη άρνηση του ΟΠΑΠ να συμμετάσχει, μέσω χορηγικών πακέτων, στη χρηματοδότηση των ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων, αλλά και την περιορισμένη συμμετοχή του στα πρωταθλήματα Β’ και Γ’ εθνικής.
•3. Το έντονα αρνητικό κλίμα στην αγορά και στις επιχειρήσεις, που επηρεάζει άμεσα τις χορηγίες προς το ποδόσφαιρο, σε συνάρτηση με την διαχρονική αδυναμία να στηρίξει η εγχώρια αγορά τόσες επαγγελματικές ομάδες.
•4. Τη θεαματική αύξηση του κόστους συντήρησης τόσο για τις ΠΑΕ της Σούπερ Λίγκ και της Β’ εθνικής, όσο και των Σωματείων της Δ’ εθνικής
•5. Τη σταδιακή, από τώρα, και ολοκληρωτική για το 2012 επιβολή του financial fair play από την ΟΥΕΦΑ.
Στο περιβάλλον πού έχει διαμορφωθεί, έρχεται να προστεθεί η μεγάλη αλλαγή της διοικητικής δομής της χώρας με το σχέδιο Καλλικράτης, η οποία είτε ενοποίησε τις παλιές διοικητικές δομές, είτε τις κατήργησε και τις αντικατέστησε με νέες. Η αλλαγή αυτή διαμορφώνει ήδη ένα νέο διοικητικό πεδίο, στο οποίο αναγκαστικά περιλαμβάνονται και τα σωματεία πού έχουν ως έδρες τους παλιούς δήμους ή τις νομαρχίες.
«Συγχωνευθείτε, κάνει καλό»
Η παρέμβαση πού θα οδηγήσει σε λιγότερες κατηγορίες με μείωση των ομάδων πού συμμετέχουν και μετατροπή του νομικού καθεστώτος των κατηγοριών, είναι απολύτως απαραίτητη επειδή:
•1. Θα εξορθολογήσει τη σημερινή διάρθρωση που έχει προ πολλού απολέσει κάθε επαφή με την ελληνική οικονομική πραγματικότητα και στηρίζεται, επί της ουσίας, στην παραδοσιακή κρατικοδίαιτη λογική των επιχορηγήσεων από την Πολιτεία, των χορηγιών, κατόπιν παρακλήσεων από τον ΟΠΑΠ και τα τηλεοπτικά συμβόλαια.
•2. Θα μειώσει σημαντικά, μέσω της αλλαγής του νομικού καθεστώτος το κόστος λειτουργίας των ΠΑΕ σε συνδυασμό με την αναγκαία στροφή όλων στην ποδοσφαιρική παραγωγικότητα.
•3. Θα βελτιώσει σημαντικά το επίπεδο ελληνοποίησης των πρωταθλημάτων, άρα θα αυξήσει το ενδιαφέρον της ποδοσφαιρικής οικογένειας και των φιλάθλων.
•4. Θα αναδείξει, ως κομβικό σημείο την περιφέρεια, άρα θα δημιουργήσει συνθήκες σύνδεσης με την περιφερειακή αγορά και οικονομία.
•5. Θα οδηγήσει στην επιδιωκόμενη συγχώνευση σωματείων, άρα θα μειώσει τον αριθμό τους και θα διευρύνει την δυνατότητα πρόσβασης στην αγορά και την κρατική επιχορήγηση.
•6. Θα υποδεχτεί θετικά και παραγωγικά το δεδομένο άνοιγμα της αγοράς των παιχνιδιών του ΟΠΑΠ και ειδικώς του ποδοσφαιρικού στοιχήματος (πάνω από είκοσι άδειες) το οποίο θα προσφέρει νέο χρήμα στην αγορά με βασικό αποδέκτη το ποδόσφαιρο.
Γ’ Εθνική
Σε πρώτη φάση, με απόφαση της ΓΣ της ΕΠΟ και τη συνδρομή της Ενωσης Β’-Γ’ Εθνικής του ΟΠΑΠ και της ΓΓΑ, οποιαδήποτε θεσμική παρέμβαση πρέπει να ξεκινήσει με την κατάργηση τόσο της σημερινής Γ’ Εθνικής (με την μετατροπή των ΠΑΕ και ΤΑΠ που τη συγκροτούν σε ερασιτεχνικά σωματεία) όσο και της Δ’ Εθνικής και τη συγχώνευσή τους σε μία νέα κατηγορία Περιφερειακού πρωταθλήματος, την Νέα Γ’ Εθνικής με τους παρακάτω όρους:
•1. Νομική μορφή: Ερασιτεχνική κατηγορία ειδικού τύπου, με προδιαγραφές αδειοδότησης σε θέματα οικονομικά, υποδομής, γηπέδου και διοίκησης. Ο κανονισμός αδειοδότησης θα εκπονηθεί από την ΕΠΟ.
•2. Αριθμός ομάδων: Εξήντα τέσσερις (τέσσερις όμιλοι των 16 ομάδων ο καθένας) στη λογική, «μία πόλη, μία ομάδα» ώστε το πρωτάθλημα να έχει πανελλήνιο χαρακτήρα και να κινητοποιεί όλη τη χώρα.
Προϋποθέσεις συμμετοχής
•1. Γήπεδο: Χωρητικότητα ελάχιστη πεντακοσίων (500) καθημένων.
•2. Μέλη: Τετρακόσια, ως ελάχιστος αριθμός με υποχρεωτική ετήσια συνδρομή εκατό ευρώ!
•3. Προϋπολογισμός: Πλαφόν εσόδων- εξόδων και ισοσκελισμένος. Το ανώτατο ύψος δεν θα ξεπερνάει τις 300.000 ευρώ.
•4. Δυναμικό: Αποκλειστικά Έλληνες ποδοσφαιριστές, αποκλειομένων όλων των ξένων και κοινοτικών.
•5. Υποδομές: Υποχρεωτική διατήρηση ομάδων Παίδων και Νέων και συμμετοχή σε αντίστοιχα πρωταθλήματα.
•6. Προπονητής: Υποχρεωτικώς Έλληνας με δίπλωμα ΟΥΕΦΑ Β’.
•7. Τηλεοπτικά- Εμπορικά- Χορηγικά δικαιώματα: Κεντρική διαχείριση από την ΕΠΟ.
•8. Προβιβασμός- Υποβιβασμός: Η πρωταθλήτρια ομάδα κάθε Ομίλου προβιβάζεται στη Β’ Εθνική. Οι τέσσερις τελευταίες υποβιβάζονται στα τοπικά.
•9. Πρώτη εφαρμογή: Σε πρώτη φάση, η νέα Γ’ Εθνική θα μπορούσε να συγκροτηθεί στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου από τις ομάδες της σημερινής Γ’ Εθνικής, πού θα παραμείνουν στην κατηγορία και επιθυμούν, με τον αριθμό να συμπληρώνεται από ομάδες της Δ’ Εθνικής.
•10. Τακτική επιχορήγηση: Σε ετήσια βάση, ύψους είκοσι χιλιάδων ευρώ για κάθε σωματείο.
Β’ Εθνική
•1. Νομική μορφή: 1η επιλογή, αμειβόμενη- 2η επιλογή, επαγγελματική.
•2. Αριθμός ομάδων: 1η επιλογή, 16 σε πρωτάθλημα δύο γύρων, χωρίς αγώνες κατάταξης. 2η επιλογή, 12 σε πρωτάθλημα τριών γύρων.
•3. Γήπεδο: Χωρητικότητα ελάχιστη δύο χιλιάδες (2000) θέσεις καθημένων.
•4. Προϋπολογισμός: Ισοσκελισμένος, με ανώτατο όριο το ένα εκατομμύριο ευρώ.
•5. Προπονητής: Έλληνας υποχρεωτικός με δίπλωμα ΟΥΕΦΑ Α’.
•6. Υποδομές: Ομάδες Νέων και Παίδων.
•7. Εμπορικά- χορηγικά- τηλεοπτικά δικαιώματα: Κεντρική διαχείριση από την ΕΠΟ.
* Ανάλογες διατάξεις προτείνονται και για τα τοπικά- περιφερειακά πρωταθλήματα, το γυναικείο ποδόσφαιρο κλπ.
«Ποδοσφαιρικός Καλλικράτης»: Κίνηση σωτηρίας ή καταστροφής;
Ο πρόεδρος της ΕΠΟ, Σοφοκλής Πιλάβιος, το αποκαλεί «ποδοσφαιρικό Καλλικράτη». Τα σωματεία, πάντως, δεν θα δείξουν τον ίδιο ενθουσιασμό. Κάθε άλλο, μάλιστα. Το σχέδιο για την αναδιάρθρωση του ελληνικού ποδοσφαίρου προβλέπει ριζικές πλην, όμως, αμφιλεγόμενες αλλαγές. Η συγχώνευση της Γ’ και της Δ’ Εθνικής, η δημιουργία Β’ Εθνικής με λιγότερα σωματεία που θα διαλέγουν τρόπο λειτουργίας (ΠΑΕ ή ερασιτεχνικά), είναι μερικά από τα σημεία «τριβής» μεταξύ Ομοσπονδίας και ομάδων.
Αυτό όμως που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι η αναφορά στο ότι προτείνεται να ισχύσει από φέτος το όποιο σχέδιο αναδιάρθρωσης, κάτι που είναι αντίθετο με τον ΚΑΠ, αλλά και με τις προκηρύξεις των πρωταθλημάτων. Σ’ αυτήν την περίπτωση τα σωματεία μπορούν να προσφύγουν δικαστικά και να ανατρέψουν οποιαδήποτε απόφαση έστω, και της Γενικής Συνέλευσης της ΕΠΟ, η οποία θα γίνει το ερχόμενο καλοκαίρι κι αναμένεται με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.
Τα βασικά σημεία του «ποδοσφαιρικού Καλλικράτη»
«Η αναγκαιότητα εφαρμογής αυτού του σχεδίου αποδίδεται στο Μνημόνιο, το οποίο διαμόρφωσε τις ευρύτερες οικονομικές, θεσμικές και διοικητικές αλλαγές συνθηκών στη χώρα, αλλά και στις σαφείς προβλέψεις της κυβέρνησης και των ειδικών για τις άμεσες και μακροπρόθεσμες εξελίξεις στην ελληνική οικονομία, που δεν μπορεί παρά να επηρεάσουν άμεσα τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα», είναι στο περίπου το σκεπτικό της ΕΠΟ. Και παρακάτω αναλύεται ως εξής:
Οι επιπτώσεις αυτές είναι ορατές ήδη σε όλο το εύρος των ποδοσφαιρικών δραστηριοτήτων στη χώρα και συνδέονται άμεσα με
•1. Τη σαφή και διακηρυγμένη απόφαση της Πολιτείας να προβεί σε σημαντικές περικοπές στο επίπεδο της επιχορήγησης, τόσο των αθλητικών Ομοσπονδιών, όσο και σ’ αυτό των ερασιτεχνικών σωματείων, με στόχο τη δραστική μείωση του κόστους συντήρησης και λειτουργίας τους
•2. Τη δεδομένη άρνηση του ΟΠΑΠ να συμμετάσχει, μέσω χορηγικών πακέτων, στη χρηματοδότηση των ερασιτεχνικών πρωταθλημάτων, αλλά και την περιορισμένη συμμετοχή του στα πρωταθλήματα Β’ και Γ’ εθνικής.
•3. Το έντονα αρνητικό κλίμα στην αγορά και στις επιχειρήσεις, που επηρεάζει άμεσα τις χορηγίες προς το ποδόσφαιρο, σε συνάρτηση με την διαχρονική αδυναμία να στηρίξει η εγχώρια αγορά τόσες επαγγελματικές ομάδες.
•4. Τη θεαματική αύξηση του κόστους συντήρησης τόσο για τις ΠΑΕ της Σούπερ Λίγκ και της Β’ εθνικής, όσο και των Σωματείων της Δ’ εθνικής
•5. Τη σταδιακή, από τώρα, και ολοκληρωτική για το 2012 επιβολή του financial fair play από την ΟΥΕΦΑ.
Στο περιβάλλον πού έχει διαμορφωθεί, έρχεται να προστεθεί η μεγάλη αλλαγή της διοικητικής δομής της χώρας με το σχέδιο Καλλικράτης, η οποία είτε ενοποίησε τις παλιές διοικητικές δομές, είτε τις κατήργησε και τις αντικατέστησε με νέες. Η αλλαγή αυτή διαμορφώνει ήδη ένα νέο διοικητικό πεδίο, στο οποίο αναγκαστικά περιλαμβάνονται και τα σωματεία πού έχουν ως έδρες τους παλιούς δήμους ή τις νομαρχίες.
«Συγχωνευθείτε, κάνει καλό»
Η παρέμβαση πού θα οδηγήσει σε λιγότερες κατηγορίες με μείωση των ομάδων πού συμμετέχουν και μετατροπή του νομικού καθεστώτος των κατηγοριών, είναι απολύτως απαραίτητη επειδή:
•1. Θα εξορθολογήσει τη σημερινή διάρθρωση που έχει προ πολλού απολέσει κάθε επαφή με την ελληνική οικονομική πραγματικότητα και στηρίζεται, επί της ουσίας, στην παραδοσιακή κρατικοδίαιτη λογική των επιχορηγήσεων από την Πολιτεία, των χορηγιών, κατόπιν παρακλήσεων από τον ΟΠΑΠ και τα τηλεοπτικά συμβόλαια.
•2. Θα μειώσει σημαντικά, μέσω της αλλαγής του νομικού καθεστώτος το κόστος λειτουργίας των ΠΑΕ σε συνδυασμό με την αναγκαία στροφή όλων στην ποδοσφαιρική παραγωγικότητα.
•3. Θα βελτιώσει σημαντικά το επίπεδο ελληνοποίησης των πρωταθλημάτων, άρα θα αυξήσει το ενδιαφέρον της ποδοσφαιρικής οικογένειας και των φιλάθλων.
•4. Θα αναδείξει, ως κομβικό σημείο την περιφέρεια, άρα θα δημιουργήσει συνθήκες σύνδεσης με την περιφερειακή αγορά και οικονομία.
•5. Θα οδηγήσει στην επιδιωκόμενη συγχώνευση σωματείων, άρα θα μειώσει τον αριθμό τους και θα διευρύνει την δυνατότητα πρόσβασης στην αγορά και την κρατική επιχορήγηση.
•6. Θα υποδεχτεί θετικά και παραγωγικά το δεδομένο άνοιγμα της αγοράς των παιχνιδιών του ΟΠΑΠ και ειδικώς του ποδοσφαιρικού στοιχήματος (πάνω από είκοσι άδειες) το οποίο θα προσφέρει νέο χρήμα στην αγορά με βασικό αποδέκτη το ποδόσφαιρο.
Γ’ Εθνική
Σε πρώτη φάση, με απόφαση της ΓΣ της ΕΠΟ και τη συνδρομή της Ενωσης Β’-Γ’ Εθνικής του ΟΠΑΠ και της ΓΓΑ, οποιαδήποτε θεσμική παρέμβαση πρέπει να ξεκινήσει με την κατάργηση τόσο της σημερινής Γ’ Εθνικής (με την μετατροπή των ΠΑΕ και ΤΑΠ που τη συγκροτούν σε ερασιτεχνικά σωματεία) όσο και της Δ’ Εθνικής και τη συγχώνευσή τους σε μία νέα κατηγορία Περιφερειακού πρωταθλήματος, την Νέα Γ’ Εθνικής με τους παρακάτω όρους:
•1. Νομική μορφή: Ερασιτεχνική κατηγορία ειδικού τύπου, με προδιαγραφές αδειοδότησης σε θέματα οικονομικά, υποδομής, γηπέδου και διοίκησης. Ο κανονισμός αδειοδότησης θα εκπονηθεί από την ΕΠΟ.
•2. Αριθμός ομάδων: Εξήντα τέσσερις (τέσσερις όμιλοι των 16 ομάδων ο καθένας) στη λογική, «μία πόλη, μία ομάδα» ώστε το πρωτάθλημα να έχει πανελλήνιο χαρακτήρα και να κινητοποιεί όλη τη χώρα.
Προϋποθέσεις συμμετοχής
•1. Γήπεδο: Χωρητικότητα ελάχιστη πεντακοσίων (500) καθημένων.
•2. Μέλη: Τετρακόσια, ως ελάχιστος αριθμός με υποχρεωτική ετήσια συνδρομή εκατό ευρώ!
•3. Προϋπολογισμός: Πλαφόν εσόδων- εξόδων και ισοσκελισμένος. Το ανώτατο ύψος δεν θα ξεπερνάει τις 300.000 ευρώ.
•4. Δυναμικό: Αποκλειστικά Έλληνες ποδοσφαιριστές, αποκλειομένων όλων των ξένων και κοινοτικών.
•5. Υποδομές: Υποχρεωτική διατήρηση ομάδων Παίδων και Νέων και συμμετοχή σε αντίστοιχα πρωταθλήματα.
•6. Προπονητής: Υποχρεωτικώς Έλληνας με δίπλωμα ΟΥΕΦΑ Β’.
•7. Τηλεοπτικά- Εμπορικά- Χορηγικά δικαιώματα: Κεντρική διαχείριση από την ΕΠΟ.
•8. Προβιβασμός- Υποβιβασμός: Η πρωταθλήτρια ομάδα κάθε Ομίλου προβιβάζεται στη Β’ Εθνική. Οι τέσσερις τελευταίες υποβιβάζονται στα τοπικά.
•9. Πρώτη εφαρμογή: Σε πρώτη φάση, η νέα Γ’ Εθνική θα μπορούσε να συγκροτηθεί στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου από τις ομάδες της σημερινής Γ’ Εθνικής, πού θα παραμείνουν στην κατηγορία και επιθυμούν, με τον αριθμό να συμπληρώνεται από ομάδες της Δ’ Εθνικής.
•10. Τακτική επιχορήγηση: Σε ετήσια βάση, ύψους είκοσι χιλιάδων ευρώ για κάθε σωματείο.
Β’ Εθνική
•1. Νομική μορφή: 1η επιλογή, αμειβόμενη- 2η επιλογή, επαγγελματική.
•2. Αριθμός ομάδων: 1η επιλογή, 16 σε πρωτάθλημα δύο γύρων, χωρίς αγώνες κατάταξης. 2η επιλογή, 12 σε πρωτάθλημα τριών γύρων.
•3. Γήπεδο: Χωρητικότητα ελάχιστη δύο χιλιάδες (2000) θέσεις καθημένων.
•4. Προϋπολογισμός: Ισοσκελισμένος, με ανώτατο όριο το ένα εκατομμύριο ευρώ.
•5. Προπονητής: Έλληνας υποχρεωτικός με δίπλωμα ΟΥΕΦΑ Α’.
•6. Υποδομές: Ομάδες Νέων και Παίδων.
•7. Εμπορικά- χορηγικά- τηλεοπτικά δικαιώματα: Κεντρική διαχείριση από την ΕΠΟ.
* Ανάλογες διατάξεις προτείνονται και για τα τοπικά- περιφερειακά πρωταθλήματα, το γυναικείο ποδόσφαιρο κλπ.
Τετάρτη 2 Μαρτίου 2011
Το offside και η επιρροή του στην τακτική ...
Ο κανόνας του offside είναι ίσως ο πιο θεμελιώδης και ταυτόχρονα ο πιο παρεξηγημένος κανονισμός στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Θεμελιώδης διότι όλες οι σύγχρονες τακτικές –pressing, offside trap, πίεση στα 2/3, κ.α. – βασίστηκαν στο offside, αλλά και παρεξηγημένος διότι πάμπολλες φορές είναι το κόκκινο πανί για διαμάχες μεταξύ ομάδων, κυρίως ύστερα από λανθασμένες υποδείξεις των βοηθών διαιτητών. Ο κανόνας του offside έχει διαφοροποιηθεί από εποχή σε εποχή, αποσκοπώντας κυρίως στο να ωφελήσει την επίτευξη περισσότερων τερμάτων.Το συγκεκριμένο άρθρο θα ασχοληθεί αποκλειστικά με το πρώτο σκέλος και την επιρροή του offside στην τακτική του αθλήματος διαχρονικά, ενώ ευελπιστούμε ότι η συζήτηση του παρόντος άρθρου να διεισδύσει και σε άλλες πτυχές του πολυσυζητημένου αυτού κανόνα.
Στο βιβλίο κανονισμών της FIFA για το ποδόσφαιρο, ο ενδέκατος είναι αυτός του offside. Σύμφωνα με τον κανονισμό ένας παίκτης είναι σε θέση offside όταν βρίσκεται πιο κοντά στην αντίπαλη τελική γραμμή και από την μπάλα αλλά και από τον δεύτερο τελευταίο αμυντικό –πρώτος συνήθως θεωρείται ο τερματοφύλακας. Εξαιρέσεις:
ο επιτιθέμενος βρίσκεται στο δικό του μισό του γηπέδου
ο επιτιθέμενος βρίσκεται στην ίδια ευθεία με τον δεύτερο τελευταίο αμυντικό
ο επιτιθέμενος βρίσκεται στην ίδια ευθεία με δύο αμυνόμενους
Σε ένα παίκτη που βρίσκεται σε θέση offside καταλογίζεται παράβαση όταν την στιγμή που έρχεται ένας συμπαίκτης του σε επαφή με την μπάλα, κατά την εκτίμηση του διαιτητή ισχύουν:
ο επιτιθέμενος έχει συμμετοχή στο παιχνίδι
ο επιτιθέμενος εμποδίζει αντίπαλο
κερδίζει πλεονέκτημα από θέση offside
Να σημειωθεί ότι σε περίπτωση επαναφοράς της μπάλας από τις τελικές γραμμές – κόρνερ, πλάγιο άουτ και ελεύθερο από την τελική γραμμή- δεν καταλογίζεται offside
Πρώιμα χρόνια
Μπορεί ο προηγούμενος ορισμός να είναι σύμφωνα με τις τελευταίες αλλαγές του 2005, ωστόσο ο κανονισμός του offside εισήλθε στο ποδόσφαιρο το 1863! Η πρώτη μορφή του κανονισμού είχε πολλά κοινά με το Ράγκμπι, από το οποίο άλλωστε προήλθε και το ποδόσφαιρο. Συγκεκριμένα όταν ο επιτιθέμενος που είχε την μπάλα έκανε σουτ, οι συμπαίκτες του που βρίσκονταν πιο κοντά στην αντίπαλη εστία απ’ αυτόν ήταν offside. Έτσι κυριάρχησε το ποδόσφαιρο της τρίπλας εις βάρος αυτού της πάσας.
Το 1925 και ενώ το ποδόσφαιρο είχε διαδοθεί σχεδόν σε όλο τον κόσμο, στην Αγγλία οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες ζητούν τροποποίηση του κανονισμού με σκοπό να ξαναγίνει το άθλημα θεαματικό. Η παγκόσμια ομοσπονδία αποφασίζει ότι ο επιτιθέμενος πλέον θα πρέπει να καλύπτεται από 2 αμυντικούς για να μην είναι σε θέση offside. Αυτή η αλλαγή έκανε τον Τσάπμαν πατέρα του περίφημου συστήματος WM ή 3-2-2-3 όπως θα το λέγαμε σήμερα. Η Άρσεναλ, με προπονητή τον Τσάπμαν, ήταν η πρώτη ομάδα που χρησιμοποίησε την εν λόγω διάταξη και με μεγάλη επιτυχία. Εκείνη η ομάδα της Άρσεναλ επειδή περίμενε τον αντίπαλο αρκετά πίσω, εκμεταλλευόμενη και τον νέο κανονισμό στο offside, έκανε γρήγορη μετάβαση από άμυνα σε επίθεση, κυρίως με βαθιές μπαλιές στους πλάγιους μπακ. Ένα είδος trasition game.Μετέπειτα αλλαγές οδήγησαν το 1866 στην θεμελίωση ενός νέου κανονισμού, όπου για να καλύπτεται ένας επιτιθέμενος, θα έπρεπε να μεσολαβούν μεταξύ αυτού και της αντίπαλης εστίας τουλάχιστον 3 αμυντικοί –συμπεριλαμβανομένου και του τερματοφύλακα. Τότε κάνει και την εμφάνισή του το τεχνητό offside. Στο 2-3-5 σύστημα που ήταν κάτι σαν ευαγγέλιο τότε, οι 2 αμυντικοί έπαιζαν στην ευθεία και συχνά ανέβαιναν αρκετά ψηλά μικραίνοντας τον χώρο στους επιτιθέμενους.Total Football
Με την πάροδο των χρόνων άρχισε να φθίνει και ο ρυθμός των αλλαγών στους κανονισμούς του ποδοσφαίρου. Το ίδιο ίσχυε και για τον κανονισμό του offside που συνέχισε χωρίς σημαντικές αλλαγές. Παρόλα αυτά στις αρχές της δεκαετίας του ’60 κάνει την επανεμφάνισή του το τεχνητό offside. Ο τρόπος που χρησιμοποιείται όμως είναι εντελώς διαφορετικός σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.Οι αμυντικοί ανεβάζουν την αμυντική γραμμή της ομάδας, όπου σε συνδυασμό με την πίεση – pressing – των χαφ και των επιθετικών στο μισό της αντίπαλης ομάδας, καταστρέφεται η επιθετική προσπάθεια των αντιπάλων αρκετά νωρίς και η κερδίζεται η κατοχή της μπάλας. Έτσι φτάσαμε στο λεγόμενο zonal-marking, που αποτελεί την αμυντική λειτουργία στο περίφημου Total Football ή Ολοκληρωτικό Ποδόσφαιρο. Πατέρας του θεωρείται ο Ρίνους Μίχελς, ο οποίος διαδέχτηκε τον Τζάκ Ρεΐνολντς στον Άγιαξ και έπειτα το εφήρμοσε στην Μπαρτσελόνα και στην Εθνική Ολλανδίας. Η νοοτροπία που είχε ο Μίχελς είχε να κάνει με τον έλεγχο του χώρου.Ήθελε οι ομάδες τους να απλώνονται στον χώρο για να διατηρήσουν την κατοχή ευκολότερα, ενώ μόλις αυτή χανότανε προσπαθούσαν με το τεχνητό offside και την πίεση να μικρύνουν τον χώρο για τους αντιπάλους τους. Προπονητές όπως ο Μίχελς, ο Λομπανόφσκι, ο Ρεΐνολντς, ο Χάπελ, αργότερα ο Σάκι, κ.α. μετέτρεψαν μια καθαρά αμυντική τακτική μέχρι τότε, το τεχνητό offside, σε απαραίτητο στοιχείο του επιθετικού τους παιχνιδιού.
Περίπου μια δεκαετία αργότερα ο Α. Σάκι μεταφέρει τις ιδέες του zonal marking στην Μίλαν, με την οποία έγραψε ιστορία ως η τελευταία ομάδα που κατέκτησε δύο συνεχόμενες φορές το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Ο Σάκι που ήταν θαυμαστής του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου της Ολλανδίας αλλά και υπέρμαχος του επιθετικού ποδοσφαίρου, επιδίωκε την νίκη συνοδευόμενη με θέαμα και όχι με κάθε κόστος. Σε μια εποχή όπου οι περισσότερες ιταλικές ομάδες έπαιζαν με λίμπερο, η αμυντική τετράδα της Μίλαν, στο 4-4-2, έπαιζε στην ευθεία σχεδόν στο κέντρο του γηπέδου, επιθετικό τεχνητό offside, διευκολύνοντας το επιθετικό παιχνίδι της ομάδας. Στην επιτυχία αυτή συνέβαλαν οι ποιότητα της αμυντικής τετράδας – Τασότι, Μπαρέζι, Κοστακούρτα και Μαλντίνι – καθώς και ότι μέχρι την σεζόν 1990/1991 ο κανονισμός του offside, έδινε πλεονέκτημα στους αμυνόμενους σε περίπτωση που ήταν στην ίδια ευθεία με τους επιτιθέμενους. Ο κανονισμός απελευθερώνεται προάγοντας το επιθετικό ποδόσφαιρο. Το τεχνητό offside είναι μια πιο ριψοκίνδυνη τακτική πλέον.
Σύγχρονη εποχή
Μια πολύ σημαντική αλλαγή έγινε την σεζόν 1995/1996, όταν η παγκόσμια ομοσπονδία έκανε πιο ελαστικό τον κανονισμό, σχετικά με το πότε θα πρέπει να καταλογίζεται παράβαση σε παίκτη που βρίσκεται σε θέση offside. Συγκεκριμένα αυτό αφήνεται «στην κρίση του διαιτητή», εάν ο επιτιθέμενος έχει συμμετοχή στην φάση, αυξάνοντας έτσι την επιρροή του ανθρώπινου παράγοντα στο παιχνίδι.
Η τελευταία τροποποίηση στον κανονισμό έγινε το 2005, πηγαίνοντας τον ρόλο των διαιτητών ένα βήμα παραπέρα, αφού πλέον στις οριακές φάσεις εξαρτάται η φορά του σώματος του παίκτη, δίνοντας ακόμα βαρύτητα σε διαφορετικά σημεία του σώματος – πόδια, κεφάλι, στήθος.Οι αλλαγές αυτές καταδεικνύουν και το ποδόσφαιρο που παίζεται στις μέρες μας. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία του ποδοσφαίρου τα ματς δεν είχαν τόσο γρήγορο ρυθμό, με γρήγορες εναλλαγές από άμυνα σε επίθεση. Ακόμα και οι παίκτες είναι περισσότερο αθλητές, παρά ποδοσφαιριστές. Η ταχύτητα για έναν παίχτη είναι πλέον από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά, αν όχι το κυριότερο για παίχτες που αγωνίζονται κοντά στις πλάγιες γραμμές του γηπέδου. Αυτό αποτυπώνεται και στην τακτική. Πολύ συχνά γρήγοροι ακραίοι επιθετικοί παίζουν αρκετά ψηλά, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να φύγουν στην πλάτη των ακραίων μπακ, σπάζοντας το τεχνητό offside.
Τις προηγούμενες δεκαετίες μεγάλες ομάδες όπως ο Άγιαξ, η Μπαρτσελόνα, η εθνική Ολλανδίας, η Μίλαν, κ.α. μπορούσαν να καταπνίξουν τις αντίπαλες επιθέσεις με το πλεονέκτημα που τους έδινε και ο κανονισμός του offside. Τέτοιες ομάδες υπάρχουν και σήμερα όπως η Μπαρτσελόνα και η Άρσεναλ. Και οι δύο ανεβάζουν την αμυντική γραμμή στην σέντρα υποστηρίζοντας το αέναο passing game, όμως είναι εξαιρετικά ευάλωτες απέναντι σε ομάδες που διαθέτουν γρήγορους εξτρεμ, ευχέρεια στο transition game και πιέζουν σωστά.Στο περσινό Champions League είχαμε δύο κλασσικά παραδείγματα:
Μπαρτσελόνα – Άρσεναλ: ο Βενγκέρ ξεκινάει τον ταχύτατο Γουόλκωτ αρκετά ψηλά στο γήπεδο με σκοπό να εκμεταλλευτεί την ταχύτητά έναντι του Αμπιντάλ. Έτσι δημιουργείται το γκολ της Άρσεναλ. Η Μπάρτσα ισοφαρίζει εκμεταλλευόμενη μια κούρσα του Αμπιντάλ όπου τρυπάει την αμυντική γραμμή των Άγγλων.
Ίντερ – Μπαρτσελόνα: ο Μουρίνιο ξεκινάει τον Ετό σε θέση δεξιού μεσοεπιθετικού στο 4-2-3-1 και με την βοήθεια του overlap του Μαϊκόν δημιουργούν ρήγμα στην άμυνα της Μπάρτσα, φεύγοντας στην πλάτη του Μάξγουελ. Καθόλου τυχαίο ότι όλα τα γκολ των Ιταλών ξεκίνησαν από εκείνη την πλευρά.
Συμπέρασμα
Στο παρόν άρθρο προσπαθήσαμε να αναλύσουμε τις τακτικές προεκτάσεις που απορρέουν από τον κανόνα του offside, όπως αυτός μεταβάλλεται με την πάροδο του χρόνου.Είδαμε ομάδες να αλλάζουν εντελώς τον τρόπο παιχνιδιού τους και την φιλοσοφία τους, προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν στο έπακρο την εκάστοτε ερμηνεία του κανόνα του offside.
Ο κανόνας του offside μας έχει απασχολήσει όλους. Σε όλες τις χώρες έχουν γίνει συζητήσεις, τσακωμοί, τηλεοπτικές εκπομπές για αμφισβητούμενες αποφάσεις των εποπτών (ή καλύτερα βοηθών διαιτητών). Πρέπει όμως να παραδεχτούμε ότι αρκετές φορές η απόφαση που πρέπει να ληφθεί από τον επόπτη (μέσα σε εκατοστά του δευτερολέπτου) είναι δύσκολη και απαιτεί καλή τοποθέτηση του διαιτητή, συγκέντρωση και ικανότητα εκτίμησης της φάσης.
Ο κανόνας του offside είναι ίσως ο πιο θεμελιώδης και ταυτόχρονα ο πιο παρεξηγημένος κανονισμός στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Θεμελιώδης διότι όλες οι σύγχρονες τακτικές –pressing, offside trap, πίεση στα 2/3, κ.α. – βασίστηκαν στο offside, αλλά και παρεξηγημένος διότι πάμπολλες φορές είναι το κόκκινο πανί για διαμάχες μεταξύ ομάδων, κυρίως ύστερα από λανθασμένες υποδείξεις των βοηθών διαιτητών. Ο κανόνας του offside έχει διαφοροποιηθεί από εποχή σε εποχή, αποσκοπώντας κυρίως στο να ωφελήσει την επίτευξη περισσότερων τερμάτων.Το συγκεκριμένο άρθρο θα ασχοληθεί αποκλειστικά με το πρώτο σκέλος και την επιρροή του offside στην τακτική του αθλήματος διαχρονικά, ενώ ευελπιστούμε ότι η συζήτηση του παρόντος άρθρου να διεισδύσει και σε άλλες πτυχές του πολυσυζητημένου αυτού κανόνα.
Στο βιβλίο κανονισμών της FIFA για το ποδόσφαιρο, ο ενδέκατος είναι αυτός του offside. Σύμφωνα με τον κανονισμό ένας παίκτης είναι σε θέση offside όταν βρίσκεται πιο κοντά στην αντίπαλη τελική γραμμή και από την μπάλα αλλά και από τον δεύτερο τελευταίο αμυντικό –πρώτος συνήθως θεωρείται ο τερματοφύλακας. Εξαιρέσεις:
ο επιτιθέμενος βρίσκεται στο δικό του μισό του γηπέδου
ο επιτιθέμενος βρίσκεται στην ίδια ευθεία με τον δεύτερο τελευταίο αμυντικό
ο επιτιθέμενος βρίσκεται στην ίδια ευθεία με δύο αμυνόμενους
Σε ένα παίκτη που βρίσκεται σε θέση offside καταλογίζεται παράβαση όταν την στιγμή που έρχεται ένας συμπαίκτης του σε επαφή με την μπάλα, κατά την εκτίμηση του διαιτητή ισχύουν:
ο επιτιθέμενος έχει συμμετοχή στο παιχνίδι
ο επιτιθέμενος εμποδίζει αντίπαλο
κερδίζει πλεονέκτημα από θέση offside
Να σημειωθεί ότι σε περίπτωση επαναφοράς της μπάλας από τις τελικές γραμμές – κόρνερ, πλάγιο άουτ και ελεύθερο από την τελική γραμμή- δεν καταλογίζεται offside
Πρώιμα χρόνια
Μπορεί ο προηγούμενος ορισμός να είναι σύμφωνα με τις τελευταίες αλλαγές του 2005, ωστόσο ο κανονισμός του offside εισήλθε στο ποδόσφαιρο το 1863! Η πρώτη μορφή του κανονισμού είχε πολλά κοινά με το Ράγκμπι, από το οποίο άλλωστε προήλθε και το ποδόσφαιρο. Συγκεκριμένα όταν ο επιτιθέμενος που είχε την μπάλα έκανε σουτ, οι συμπαίκτες του που βρίσκονταν πιο κοντά στην αντίπαλη εστία απ’ αυτόν ήταν offside. Έτσι κυριάρχησε το ποδόσφαιρο της τρίπλας εις βάρος αυτού της πάσας.
Το 1925 και ενώ το ποδόσφαιρο είχε διαδοθεί σχεδόν σε όλο τον κόσμο, στην Αγγλία οι ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες ζητούν τροποποίηση του κανονισμού με σκοπό να ξαναγίνει το άθλημα θεαματικό. Η παγκόσμια ομοσπονδία αποφασίζει ότι ο επιτιθέμενος πλέον θα πρέπει να καλύπτεται από 2 αμυντικούς για να μην είναι σε θέση offside. Αυτή η αλλαγή έκανε τον Τσάπμαν πατέρα του περίφημου συστήματος WM ή 3-2-2-3 όπως θα το λέγαμε σήμερα. Η Άρσεναλ, με προπονητή τον Τσάπμαν, ήταν η πρώτη ομάδα που χρησιμοποίησε την εν λόγω διάταξη και με μεγάλη επιτυχία. Εκείνη η ομάδα της Άρσεναλ επειδή περίμενε τον αντίπαλο αρκετά πίσω, εκμεταλλευόμενη και τον νέο κανονισμό στο offside, έκανε γρήγορη μετάβαση από άμυνα σε επίθεση, κυρίως με βαθιές μπαλιές στους πλάγιους μπακ. Ένα είδος trasition game.Μετέπειτα αλλαγές οδήγησαν το 1866 στην θεμελίωση ενός νέου κανονισμού, όπου για να καλύπτεται ένας επιτιθέμενος, θα έπρεπε να μεσολαβούν μεταξύ αυτού και της αντίπαλης εστίας τουλάχιστον 3 αμυντικοί –συμπεριλαμβανομένου και του τερματοφύλακα. Τότε κάνει και την εμφάνισή του το τεχνητό offside. Στο 2-3-5 σύστημα που ήταν κάτι σαν ευαγγέλιο τότε, οι 2 αμυντικοί έπαιζαν στην ευθεία και συχνά ανέβαιναν αρκετά ψηλά μικραίνοντας τον χώρο στους επιτιθέμενους.Total Football
Με την πάροδο των χρόνων άρχισε να φθίνει και ο ρυθμός των αλλαγών στους κανονισμούς του ποδοσφαίρου. Το ίδιο ίσχυε και για τον κανονισμό του offside που συνέχισε χωρίς σημαντικές αλλαγές. Παρόλα αυτά στις αρχές της δεκαετίας του ’60 κάνει την επανεμφάνισή του το τεχνητό offside. Ο τρόπος που χρησιμοποιείται όμως είναι εντελώς διαφορετικός σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.Οι αμυντικοί ανεβάζουν την αμυντική γραμμή της ομάδας, όπου σε συνδυασμό με την πίεση – pressing – των χαφ και των επιθετικών στο μισό της αντίπαλης ομάδας, καταστρέφεται η επιθετική προσπάθεια των αντιπάλων αρκετά νωρίς και η κερδίζεται η κατοχή της μπάλας. Έτσι φτάσαμε στο λεγόμενο zonal-marking, που αποτελεί την αμυντική λειτουργία στο περίφημου Total Football ή Ολοκληρωτικό Ποδόσφαιρο. Πατέρας του θεωρείται ο Ρίνους Μίχελς, ο οποίος διαδέχτηκε τον Τζάκ Ρεΐνολντς στον Άγιαξ και έπειτα το εφήρμοσε στην Μπαρτσελόνα και στην Εθνική Ολλανδίας. Η νοοτροπία που είχε ο Μίχελς είχε να κάνει με τον έλεγχο του χώρου.Ήθελε οι ομάδες τους να απλώνονται στον χώρο για να διατηρήσουν την κατοχή ευκολότερα, ενώ μόλις αυτή χανότανε προσπαθούσαν με το τεχνητό offside και την πίεση να μικρύνουν τον χώρο για τους αντιπάλους τους. Προπονητές όπως ο Μίχελς, ο Λομπανόφσκι, ο Ρεΐνολντς, ο Χάπελ, αργότερα ο Σάκι, κ.α. μετέτρεψαν μια καθαρά αμυντική τακτική μέχρι τότε, το τεχνητό offside, σε απαραίτητο στοιχείο του επιθετικού τους παιχνιδιού.
Περίπου μια δεκαετία αργότερα ο Α. Σάκι μεταφέρει τις ιδέες του zonal marking στην Μίλαν, με την οποία έγραψε ιστορία ως η τελευταία ομάδα που κατέκτησε δύο συνεχόμενες φορές το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Ο Σάκι που ήταν θαυμαστής του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου της Ολλανδίας αλλά και υπέρμαχος του επιθετικού ποδοσφαίρου, επιδίωκε την νίκη συνοδευόμενη με θέαμα και όχι με κάθε κόστος. Σε μια εποχή όπου οι περισσότερες ιταλικές ομάδες έπαιζαν με λίμπερο, η αμυντική τετράδα της Μίλαν, στο 4-4-2, έπαιζε στην ευθεία σχεδόν στο κέντρο του γηπέδου, επιθετικό τεχνητό offside, διευκολύνοντας το επιθετικό παιχνίδι της ομάδας. Στην επιτυχία αυτή συνέβαλαν οι ποιότητα της αμυντικής τετράδας – Τασότι, Μπαρέζι, Κοστακούρτα και Μαλντίνι – καθώς και ότι μέχρι την σεζόν 1990/1991 ο κανονισμός του offside, έδινε πλεονέκτημα στους αμυνόμενους σε περίπτωση που ήταν στην ίδια ευθεία με τους επιτιθέμενους. Ο κανονισμός απελευθερώνεται προάγοντας το επιθετικό ποδόσφαιρο. Το τεχνητό offside είναι μια πιο ριψοκίνδυνη τακτική πλέον.
Σύγχρονη εποχή
Μια πολύ σημαντική αλλαγή έγινε την σεζόν 1995/1996, όταν η παγκόσμια ομοσπονδία έκανε πιο ελαστικό τον κανονισμό, σχετικά με το πότε θα πρέπει να καταλογίζεται παράβαση σε παίκτη που βρίσκεται σε θέση offside. Συγκεκριμένα αυτό αφήνεται «στην κρίση του διαιτητή», εάν ο επιτιθέμενος έχει συμμετοχή στην φάση, αυξάνοντας έτσι την επιρροή του ανθρώπινου παράγοντα στο παιχνίδι.
Η τελευταία τροποποίηση στον κανονισμό έγινε το 2005, πηγαίνοντας τον ρόλο των διαιτητών ένα βήμα παραπέρα, αφού πλέον στις οριακές φάσεις εξαρτάται η φορά του σώματος του παίκτη, δίνοντας ακόμα βαρύτητα σε διαφορετικά σημεία του σώματος – πόδια, κεφάλι, στήθος.Οι αλλαγές αυτές καταδεικνύουν και το ποδόσφαιρο που παίζεται στις μέρες μας. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία του ποδοσφαίρου τα ματς δεν είχαν τόσο γρήγορο ρυθμό, με γρήγορες εναλλαγές από άμυνα σε επίθεση. Ακόμα και οι παίκτες είναι περισσότερο αθλητές, παρά ποδοσφαιριστές. Η ταχύτητα για έναν παίχτη είναι πλέον από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά, αν όχι το κυριότερο για παίχτες που αγωνίζονται κοντά στις πλάγιες γραμμές του γηπέδου. Αυτό αποτυπώνεται και στην τακτική. Πολύ συχνά γρήγοροι ακραίοι επιθετικοί παίζουν αρκετά ψηλά, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να φύγουν στην πλάτη των ακραίων μπακ, σπάζοντας το τεχνητό offside.
Τις προηγούμενες δεκαετίες μεγάλες ομάδες όπως ο Άγιαξ, η Μπαρτσελόνα, η εθνική Ολλανδίας, η Μίλαν, κ.α. μπορούσαν να καταπνίξουν τις αντίπαλες επιθέσεις με το πλεονέκτημα που τους έδινε και ο κανονισμός του offside. Τέτοιες ομάδες υπάρχουν και σήμερα όπως η Μπαρτσελόνα και η Άρσεναλ. Και οι δύο ανεβάζουν την αμυντική γραμμή στην σέντρα υποστηρίζοντας το αέναο passing game, όμως είναι εξαιρετικά ευάλωτες απέναντι σε ομάδες που διαθέτουν γρήγορους εξτρεμ, ευχέρεια στο transition game και πιέζουν σωστά.Στο περσινό Champions League είχαμε δύο κλασσικά παραδείγματα:
Μπαρτσελόνα – Άρσεναλ: ο Βενγκέρ ξεκινάει τον ταχύτατο Γουόλκωτ αρκετά ψηλά στο γήπεδο με σκοπό να εκμεταλλευτεί την ταχύτητά έναντι του Αμπιντάλ. Έτσι δημιουργείται το γκολ της Άρσεναλ. Η Μπάρτσα ισοφαρίζει εκμεταλλευόμενη μια κούρσα του Αμπιντάλ όπου τρυπάει την αμυντική γραμμή των Άγγλων.
Ίντερ – Μπαρτσελόνα: ο Μουρίνιο ξεκινάει τον Ετό σε θέση δεξιού μεσοεπιθετικού στο 4-2-3-1 και με την βοήθεια του overlap του Μαϊκόν δημιουργούν ρήγμα στην άμυνα της Μπάρτσα, φεύγοντας στην πλάτη του Μάξγουελ. Καθόλου τυχαίο ότι όλα τα γκολ των Ιταλών ξεκίνησαν από εκείνη την πλευρά.
Συμπέρασμα
Στο παρόν άρθρο προσπαθήσαμε να αναλύσουμε τις τακτικές προεκτάσεις που απορρέουν από τον κανόνα του offside, όπως αυτός μεταβάλλεται με την πάροδο του χρόνου.Είδαμε ομάδες να αλλάζουν εντελώς τον τρόπο παιχνιδιού τους και την φιλοσοφία τους, προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν στο έπακρο την εκάστοτε ερμηνεία του κανόνα του offside.
Ο κανόνας του offside μας έχει απασχολήσει όλους. Σε όλες τις χώρες έχουν γίνει συζητήσεις, τσακωμοί, τηλεοπτικές εκπομπές για αμφισβητούμενες αποφάσεις των εποπτών (ή καλύτερα βοηθών διαιτητών). Πρέπει όμως να παραδεχτούμε ότι αρκετές φορές η απόφαση που πρέπει να ληφθεί από τον επόπτη (μέσα σε εκατοστά του δευτερολέπτου) είναι δύσκολη και απαιτεί καλή τοποθέτηση του διαιτητή, συγκέντρωση και ικανότητα εκτίμησης της φάσης.
Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011
Στο στούντιο αθλητικής συχνότητας της χώρας βρέθηκε, ο προπονητής της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, Φερνάντο Σάντος για μια δίωρη συνέντευξη στους Γιώργο Χελάκη και Σωτήρη Ταμπάκο. Ανοιχτό αφήνει το ενδεχόμενο επιστροφής Γκέκα, Κυργιάκου βάζοντας όμως έναν όρο ο Πορτογάλος. Διαβάστε το σχόλιό του για τους «ex players» του Παναθηναϊκού αλλά και τη συμβουλή που δίνει στον Μήτρογλου...
«Είναι μια καινούρια ομάδα, πολλοί παίκτες της παλιάς φουρνιάς που πέτυχε πολλά, έχουν σταματήσει λόγω ηλικίας. Δυστυχώς ορισμένοι ποδοσφαιριστές δεν έχουν χρόνο συμμετοχής στους συλλόγους τους. Αλλάζουμε φιλοσοφία στον τρόπο παιχνιδιού και θα χρειαστεί χρόνος για να προσαρμοστούν οι παίκτες στη νέα πραγματικότητα. Θέλω να δώσω συγχαρητήρια σε όλους γιατί προσπάθησαν από το πρώτο λεπτό να μπουν στο πνεύμα. Δεν τους έχω στη διάθεσή μου κάθε μέρα, οπότε βρισκόμαστε περίπου στο 50% αυτών που θέλουμε», ήταν το πρώτο σχόλιο του Φερνάντο Σάντος για τη δική του Εθνική ομάδα.
Για την αμυντική φιλοσοφία του προκατόχου του, Ότο Ρεχάγκελ, ο ομοσπονδιακός τεχνικός ξεκαθάρισε πως θέλει να κρατήσει τα καλά στοιχεία και να προσθέσει νέα που ταιριάζουν στους Έλληνες:
«Το προηγούμενο στυλ παιχνιδιού έφερε με τον κ. Ρεχάγκελ πολλές επιτυχίες με αποκορύφωμα το Euro 2004. Στον Έλληνα ποδοσφαιριστή αρέσει να κρατάει την μπάλα στα πόδια του, άρα και η Εθνική που έχει τους καλύτερους παίκτες, μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Δεν είναι δυνατό από τη μία στιγμή στην άλλη να ξεπεράσεις μια νοοτροπία 8-9 χρόνων. Οι ποδοσφαιριστές πάντως τώρα δείχνουν να διασκεδάζουν περισσότερο και στο μέλλον πιστεύω ότι θα μπορούμε να παίζουμε επιθετικά. Θέλουμε να διατηρήσουμε στοιχεία του προηγούμενου τρόπου παιχνιδιού, όπως είναι η σφιχτή άμυνα ή οι αντεπιθέσεις, αλλά και να προσθέσουμε νέα. Οι Έλληνες έχουν ικανότητες και ποιότητα, πρέπει να απελευθερωθούν».
Για το σύστημα που προτιμά και το 4-4-2 με ρόμβο, το οποίο χρησιμοποίησε στο φιλικό με τη Σερβία είπε:
«Πιστεύω ότι ταιριάζει στα έμφυτα χαρακτηριστικά των ποδοσφαιριστών μου, αλλά είναι πολύ πιο δύσκολο τακτικά από το κλασικό 4-4-2 ή το 4-3-3. Δυστυχώς δεν υπάρχουν εξτρέμ επιπέδου και τελικά αποφασίσαμε να επιστρέψουμε σε ένα σύστημα με βάση το 4-3-3 στο οποίο είναι πιο εξοικειωμένοι οι παίκτες, αλλά δεν αποκλείεται μελλοντικά να παίξουμε με διαφορετικό τρόπο».
Για τους Καραγκούνη και Κατσουράνη, τους οποίους ο συμπατριώτης του Κάρλος Φρέιτας, τεχνικός διευθυντής στον Παναθηναϊκό, φέρεται να χαρακτήρισε «ex players», ο Φερνάντο Σάντος ξεκαθάρισε ότι παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο:
«Δεν ξέρω καν πώς ελέχθη και πώς μεταφέρθηκε στον Τύπο. Έχουν πάντως και οι δύο αρκετά χρόνια μπροστά τους ως ποδοσφαιριστές και έχουν να δώσουν πολλά τόσο στην Εθνική όσο και στο σύλλογό τους. Παράλληλα, με την εμπειρία και την ωριμότητά τους μπορούν να βοηθήσουν τους νέους ποδοσφαιριστές να προσαρμοστούν καλύτερα και ευκολότερα. Βέβαια και αυτοί θα πρέπει να δείξουν αγωνιστική σταθερότητα».
Για το ενδεχόμενο επιστροφής των Γκέκα και Κυργιάκο, που έθεσαν τους εαυτούς τους εκτός ομάδας, δήλωσε:
«Η πόρτα δεν έχει κλείσει για κανέναν. Όμως δεν έκλεισα εγώ την πόρτα σε Γκέκα και Κυργιάκο. Αν θέλουν να επιστρέψουν θα πρέπει οι ίδιοι να κινήσουν τις διαδικασίες. Ο μόνος όρος που θέτω εγώ -όχι μόνο σε αυτούς τους δύο, αλλά σε κάθε παίκτη- είναι να εμπιστεύεται απόλυτα τον προπονητή. Έχω αποδείξει τόσα χρόνια ότι οι προσωπικές σχέσεις δεν μπαίνουν ποτέ πάνω από τη δουλειά μου».
Για το υλικό της ομάδας αλλά και τα ταλέντα που έχει ξεχωρίσει, τόνισε:
«Υπάρχουν περίπου 35 παίκτες που παρακολουθώ, όμως υπάρχουν και παιδιά όπως ο Κυριάκος Παπαδόπουλος, ο Μανωλάς και ο Φορτούνης, οι οποίοι αγωνίζονται στην Ελπίδων. Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να δεσμευτώ ότι θα είχαν χρόνο συμμετοχής στην πρώτη ομάδα, οπότε θεωρώ ότι πρέπει να μείνουν εκεί. Υπάρχει πολύ καλή συνεργασία σε όλα τα κλιμάκια της Εθνικής. Υπάρχουν σπουδαία ταλέντα που παρακολουθούμε στενά και κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα που θα κληθούν».
Ο Φερνάντο Σάντος αποκάλυψε από τη συχνότητα τα ονόματα των Ελλήνων ποδοσφαιριστών που αγωνίζονται στο εξωτερικό και κλήθηκαν για το φιλικό με τον Καναδά. Πρόκειται για τους: Παπασταθόπουλο, Μόρα, Σαμαρά, Κονέ και Τζαβέλα.
Ο ομοσπονδιακός τεχνικός για ακόμη μία φορά τόνισε τη μεγάλη σημασία που δίνει στους νεαρούς ποδοσφαιριστές:
«Χρειάζεται να επενδύσουμε στις Ακαδημίες. Ο Έλληνας ποδοσφαιριστής δεν έχει λιγότερο ταλέντο από τον Πορτογάλο συνάδελφό του, αλλά το πρόβλημα είναι ότι οι ομάδες δεν εξελίσσουν τις Ακαδημίες τους. Όταν καταλάβουν πόσο σημαντικό είναι αυτό το στοιχείο και δημιουργήσουν ομάδες με γηγενείς παίκτες, τότε θα υπάρξει και εξέλιξη στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Θέλουμε να βελτιώσουμε τις εγκαταστάσεις στον Άγιο Κοσμά και στη συνέχεια κάποια στιγμή να δημιουργηθεί το σπίτι της Εθνικής, στο οποίο θα στεγαστούν όλα τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα. Για την ώρα το μόνο που ζητάμε είναι να υπάρχουν δύο τουλάχιστον κανονικά γήπεδα, να δημιουργηθούν αποδυτήρια για τους συνεργάτες προπονητές και γυμναστήριο».
Για τον πανηγυρισμό του Μήτρογλου στο πρόσφατο ματς του Πανιωνίου με τον Παναθηναϊκό, ο Πορτογάλος τεχνικός δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό του:
«Δεν ήταν και ότι καλύτερο. Έχει πολύ ταλέντο, αλλά όπως λένε δεν σκέφτεται με το μυαλό, αλλά μόνο με τα πόδια. Οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου πρέπει να δείχνουμε ότι έχουμε μυαλό, σκέψη και υψηλή νοημοσύνη ειδικά σε τέτοιες δύσκολες εποχές. Θα επιδιώξω να του μιλήσω και να του εξηγήσω ότι αποτελεί πρότυπο και θα πρέπει να προσέξει τη συμπεριφορά του. Βέβαια δεν πρέπει να δραματοποιούμε τα πράγματα ήταν ένας πανηγυρισμός για ένα γκολ και έγινε πάνω στη στιγμή».
«Καλύτερη ομάδα στον κόσμο η Μπαρτσελόνα, είναι πολύ εύκολη η απάντηση. Παίζει θεαματικά, χαιρόμαστε να την βλέπουμε. Αγωνίζεται έτσι όχι μόνο επειδή έχει παίκτες με ταλέντο αλλά και επειδή έχει δουλευτεί σωστά και για καιρό.
Στο ελληνικό πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός είναι ξεκάθαρο φαβορί και αυτό είναι ο κατά 80% θα κατακτήσει τον τίτλο. Βέβαια δεν έχει κριθεί ακόμη. Ο Παναθηναϊκός έχει 20% πιθανότητες και οι άλλες ομάδες είναι πολύ μακριά».
«Είναι μια καινούρια ομάδα, πολλοί παίκτες της παλιάς φουρνιάς που πέτυχε πολλά, έχουν σταματήσει λόγω ηλικίας. Δυστυχώς ορισμένοι ποδοσφαιριστές δεν έχουν χρόνο συμμετοχής στους συλλόγους τους. Αλλάζουμε φιλοσοφία στον τρόπο παιχνιδιού και θα χρειαστεί χρόνος για να προσαρμοστούν οι παίκτες στη νέα πραγματικότητα. Θέλω να δώσω συγχαρητήρια σε όλους γιατί προσπάθησαν από το πρώτο λεπτό να μπουν στο πνεύμα. Δεν τους έχω στη διάθεσή μου κάθε μέρα, οπότε βρισκόμαστε περίπου στο 50% αυτών που θέλουμε», ήταν το πρώτο σχόλιο του Φερνάντο Σάντος για τη δική του Εθνική ομάδα.
Για την αμυντική φιλοσοφία του προκατόχου του, Ότο Ρεχάγκελ, ο ομοσπονδιακός τεχνικός ξεκαθάρισε πως θέλει να κρατήσει τα καλά στοιχεία και να προσθέσει νέα που ταιριάζουν στους Έλληνες:
«Το προηγούμενο στυλ παιχνιδιού έφερε με τον κ. Ρεχάγκελ πολλές επιτυχίες με αποκορύφωμα το Euro 2004. Στον Έλληνα ποδοσφαιριστή αρέσει να κρατάει την μπάλα στα πόδια του, άρα και η Εθνική που έχει τους καλύτερους παίκτες, μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Δεν είναι δυνατό από τη μία στιγμή στην άλλη να ξεπεράσεις μια νοοτροπία 8-9 χρόνων. Οι ποδοσφαιριστές πάντως τώρα δείχνουν να διασκεδάζουν περισσότερο και στο μέλλον πιστεύω ότι θα μπορούμε να παίζουμε επιθετικά. Θέλουμε να διατηρήσουμε στοιχεία του προηγούμενου τρόπου παιχνιδιού, όπως είναι η σφιχτή άμυνα ή οι αντεπιθέσεις, αλλά και να προσθέσουμε νέα. Οι Έλληνες έχουν ικανότητες και ποιότητα, πρέπει να απελευθερωθούν».
Για το σύστημα που προτιμά και το 4-4-2 με ρόμβο, το οποίο χρησιμοποίησε στο φιλικό με τη Σερβία είπε:
«Πιστεύω ότι ταιριάζει στα έμφυτα χαρακτηριστικά των ποδοσφαιριστών μου, αλλά είναι πολύ πιο δύσκολο τακτικά από το κλασικό 4-4-2 ή το 4-3-3. Δυστυχώς δεν υπάρχουν εξτρέμ επιπέδου και τελικά αποφασίσαμε να επιστρέψουμε σε ένα σύστημα με βάση το 4-3-3 στο οποίο είναι πιο εξοικειωμένοι οι παίκτες, αλλά δεν αποκλείεται μελλοντικά να παίξουμε με διαφορετικό τρόπο».
Για τους Καραγκούνη και Κατσουράνη, τους οποίους ο συμπατριώτης του Κάρλος Φρέιτας, τεχνικός διευθυντής στον Παναθηναϊκό, φέρεται να χαρακτήρισε «ex players», ο Φερνάντο Σάντος ξεκαθάρισε ότι παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο:
«Δεν ξέρω καν πώς ελέχθη και πώς μεταφέρθηκε στον Τύπο. Έχουν πάντως και οι δύο αρκετά χρόνια μπροστά τους ως ποδοσφαιριστές και έχουν να δώσουν πολλά τόσο στην Εθνική όσο και στο σύλλογό τους. Παράλληλα, με την εμπειρία και την ωριμότητά τους μπορούν να βοηθήσουν τους νέους ποδοσφαιριστές να προσαρμοστούν καλύτερα και ευκολότερα. Βέβαια και αυτοί θα πρέπει να δείξουν αγωνιστική σταθερότητα».
Για το ενδεχόμενο επιστροφής των Γκέκα και Κυργιάκο, που έθεσαν τους εαυτούς τους εκτός ομάδας, δήλωσε:
«Η πόρτα δεν έχει κλείσει για κανέναν. Όμως δεν έκλεισα εγώ την πόρτα σε Γκέκα και Κυργιάκο. Αν θέλουν να επιστρέψουν θα πρέπει οι ίδιοι να κινήσουν τις διαδικασίες. Ο μόνος όρος που θέτω εγώ -όχι μόνο σε αυτούς τους δύο, αλλά σε κάθε παίκτη- είναι να εμπιστεύεται απόλυτα τον προπονητή. Έχω αποδείξει τόσα χρόνια ότι οι προσωπικές σχέσεις δεν μπαίνουν ποτέ πάνω από τη δουλειά μου».
Για το υλικό της ομάδας αλλά και τα ταλέντα που έχει ξεχωρίσει, τόνισε:
«Υπάρχουν περίπου 35 παίκτες που παρακολουθώ, όμως υπάρχουν και παιδιά όπως ο Κυριάκος Παπαδόπουλος, ο Μανωλάς και ο Φορτούνης, οι οποίοι αγωνίζονται στην Ελπίδων. Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να δεσμευτώ ότι θα είχαν χρόνο συμμετοχής στην πρώτη ομάδα, οπότε θεωρώ ότι πρέπει να μείνουν εκεί. Υπάρχει πολύ καλή συνεργασία σε όλα τα κλιμάκια της Εθνικής. Υπάρχουν σπουδαία ταλέντα που παρακολουθούμε στενά και κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα που θα κληθούν».
Ο Φερνάντο Σάντος αποκάλυψε από τη συχνότητα τα ονόματα των Ελλήνων ποδοσφαιριστών που αγωνίζονται στο εξωτερικό και κλήθηκαν για το φιλικό με τον Καναδά. Πρόκειται για τους: Παπασταθόπουλο, Μόρα, Σαμαρά, Κονέ και Τζαβέλα.
Ο ομοσπονδιακός τεχνικός για ακόμη μία φορά τόνισε τη μεγάλη σημασία που δίνει στους νεαρούς ποδοσφαιριστές:
«Χρειάζεται να επενδύσουμε στις Ακαδημίες. Ο Έλληνας ποδοσφαιριστής δεν έχει λιγότερο ταλέντο από τον Πορτογάλο συνάδελφό του, αλλά το πρόβλημα είναι ότι οι ομάδες δεν εξελίσσουν τις Ακαδημίες τους. Όταν καταλάβουν πόσο σημαντικό είναι αυτό το στοιχείο και δημιουργήσουν ομάδες με γηγενείς παίκτες, τότε θα υπάρξει και εξέλιξη στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Θέλουμε να βελτιώσουμε τις εγκαταστάσεις στον Άγιο Κοσμά και στη συνέχεια κάποια στιγμή να δημιουργηθεί το σπίτι της Εθνικής, στο οποίο θα στεγαστούν όλα τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα. Για την ώρα το μόνο που ζητάμε είναι να υπάρχουν δύο τουλάχιστον κανονικά γήπεδα, να δημιουργηθούν αποδυτήρια για τους συνεργάτες προπονητές και γυμναστήριο».
Για τον πανηγυρισμό του Μήτρογλου στο πρόσφατο ματς του Πανιωνίου με τον Παναθηναϊκό, ο Πορτογάλος τεχνικός δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό του:
«Δεν ήταν και ότι καλύτερο. Έχει πολύ ταλέντο, αλλά όπως λένε δεν σκέφτεται με το μυαλό, αλλά μόνο με τα πόδια. Οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου πρέπει να δείχνουμε ότι έχουμε μυαλό, σκέψη και υψηλή νοημοσύνη ειδικά σε τέτοιες δύσκολες εποχές. Θα επιδιώξω να του μιλήσω και να του εξηγήσω ότι αποτελεί πρότυπο και θα πρέπει να προσέξει τη συμπεριφορά του. Βέβαια δεν πρέπει να δραματοποιούμε τα πράγματα ήταν ένας πανηγυρισμός για ένα γκολ και έγινε πάνω στη στιγμή».
«Καλύτερη ομάδα στον κόσμο η Μπαρτσελόνα, είναι πολύ εύκολη η απάντηση. Παίζει θεαματικά, χαιρόμαστε να την βλέπουμε. Αγωνίζεται έτσι όχι μόνο επειδή έχει παίκτες με ταλέντο αλλά και επειδή έχει δουλευτεί σωστά και για καιρό.
Στο ελληνικό πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός είναι ξεκάθαρο φαβορί και αυτό είναι ο κατά 80% θα κατακτήσει τον τίτλο. Βέβαια δεν έχει κριθεί ακόμη. Ο Παναθηναϊκός έχει 20% πιθανότητες και οι άλλες ομάδες είναι πολύ μακριά».
Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να προστατευτούμε από τις ιώσεις του χειμώνα; Ακολουθούν επτά συμβουλές... βασισμένες σε μελέτες, που μπορεί να φανούν χρήσιμες σε όσους τις ακολουθήσουν.
1. Μην χάνετε απότομα βάρος. Τα περιττά κιλά εξασθενούν τις φυσικές άμυνες του οργανισμού. «Το σωματικό λίπος εκκρίνει ορμόνες που καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα» εξηγεί η δρ Λορντ.
Ωστόσο, η απότομη απώλεια βάρους δεν είναι η λύση. Πρόσφατη αμερικανική μελέτη έδειξε ότι πειραματόζωα που υποβλήθηκαν σε αυστηρή δίαιτα είχαν περισσότερες πιθανότητες να αρρωστήσουν απ’ ό,τι άλλα ζώα που έχαναν βάρος αργά και σταθερά.
2. Να ξεκουράζεστε. Μία και μόνο νύχτα κακού ύπνου αρκεί για να ελαττωθεί κατά το ήμισυ η αποτελεσματικότητα του ανοσοποιητικού συστήματος, ανακάλυψαν Αμερικανοί ερευνητές.
3. Να περπατάτε. Πολυάριθμες μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι η φυσική δραστηριότητα μπορεί να κάνει τη διαφορά στη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Τον περασμένο μήνα, μελέτη που δημοσιεύθηκε στη «Βρετανική Επιθεώρηση Αθλητιατρικής», έδειξε ότι όσοι φροντίζουν να γυμνάζονται τουλάχιστον πέντε μέρες την εβδομάδα μειώνουν έως 46% τις πιθανότητες να κρυολογήσουν τον χειμώνα.
Συνεπώς, «φροντίστε να περπατάτε αρκετές φορές μέσα στην ημέρα για λίγα λεπτά και με αρκετά γρήγορο βήμα, ώστε να λαχανιάζετε λίγο και να αρχίζετε να ιδρώνετε» συνιστά η δρ Λορντ.
4. Αποφύγετε το στρες. Το στρες ασκεί «τεράστια» αρνητική επίδραση στο ανοσοποιητικό σύστημα, κατά τον δρα Κάρναου. Οι μελέτες έχουν δείξει ότι το στρες εμποδίζει τα ουδετερόφιλα κύτταρα να σκοτώνουν τα βακτήρια, με συνέπεια να καθίσταται ο οργανισμός ευάλωτος σε επικίνδυνες λοιμώξεις.
5. Προσέχετε τι τρώτε. Η διατροφή αποτελεί «κλειδί» για την υγεία του ανοσοποιητικού. «Ορισμένα τρόφιμα διεγείρουν τις φυσικές άμυνες του οργανισμού» τονίζει η δρ Σένκερ. Το σελήνιο (στα καρύδια), ο σίδηρος (στο κόκκινο κρέας και τα όσπρια), ο ψευδάργυρος (σε οστρακόδερμα, δημητριακά και γαλακτοκομικά), η βιταμίνη Α (από καρότα, κολοκύθια, πορτοκαλί ή κίτρινες πιπεριές), η βιταμίνη C (από εσπεριδοειδή) και η βιταμίνη Ε (από σπόρους και ελαιόλαδο), είναι μερικά από τα τρόφιμα που βοηθάνε τις φυσικές μας άμυνες.
6. Μην ξεχνάτε τα «καλά» βακτήρια με την αντιβίωση. Τα προβιοτικά που παρέχουν τα μεγαλύτερα οφέλη όταν καταναλώνονται σε περιόδους που παίρνει κανείς αντιβιοτικά, εξουδετερώνουν τόσο τα παθογόνα βακτήρια όσο και τα «καλά» βακτήρια της πεπτικής οδού, κατά τον δρα Κάτλερ.
7. Βγείτε έξω. Η «βιταμίνη του ήλιου», η βιταμίνη D, βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των ειδικών σε θέματα ανοσίας. «Τα τελευταία χρόνια αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι επηρεάζει πάρα πολύ τα μακροφάγα και ότι η έλλειψή της από τον οργανισμό έχει ως συνέπεια εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος» εξηγεί η δρ Λορντ.
1. Μην χάνετε απότομα βάρος. Τα περιττά κιλά εξασθενούν τις φυσικές άμυνες του οργανισμού. «Το σωματικό λίπος εκκρίνει ορμόνες που καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα» εξηγεί η δρ Λορντ.
Ωστόσο, η απότομη απώλεια βάρους δεν είναι η λύση. Πρόσφατη αμερικανική μελέτη έδειξε ότι πειραματόζωα που υποβλήθηκαν σε αυστηρή δίαιτα είχαν περισσότερες πιθανότητες να αρρωστήσουν απ’ ό,τι άλλα ζώα που έχαναν βάρος αργά και σταθερά.
2. Να ξεκουράζεστε. Μία και μόνο νύχτα κακού ύπνου αρκεί για να ελαττωθεί κατά το ήμισυ η αποτελεσματικότητα του ανοσοποιητικού συστήματος, ανακάλυψαν Αμερικανοί ερευνητές.
3. Να περπατάτε. Πολυάριθμες μελέτες έχουν διαπιστώσει ότι η φυσική δραστηριότητα μπορεί να κάνει τη διαφορά στη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Τον περασμένο μήνα, μελέτη που δημοσιεύθηκε στη «Βρετανική Επιθεώρηση Αθλητιατρικής», έδειξε ότι όσοι φροντίζουν να γυμνάζονται τουλάχιστον πέντε μέρες την εβδομάδα μειώνουν έως 46% τις πιθανότητες να κρυολογήσουν τον χειμώνα.
Συνεπώς, «φροντίστε να περπατάτε αρκετές φορές μέσα στην ημέρα για λίγα λεπτά και με αρκετά γρήγορο βήμα, ώστε να λαχανιάζετε λίγο και να αρχίζετε να ιδρώνετε» συνιστά η δρ Λορντ.
4. Αποφύγετε το στρες. Το στρες ασκεί «τεράστια» αρνητική επίδραση στο ανοσοποιητικό σύστημα, κατά τον δρα Κάρναου. Οι μελέτες έχουν δείξει ότι το στρες εμποδίζει τα ουδετερόφιλα κύτταρα να σκοτώνουν τα βακτήρια, με συνέπεια να καθίσταται ο οργανισμός ευάλωτος σε επικίνδυνες λοιμώξεις.
5. Προσέχετε τι τρώτε. Η διατροφή αποτελεί «κλειδί» για την υγεία του ανοσοποιητικού. «Ορισμένα τρόφιμα διεγείρουν τις φυσικές άμυνες του οργανισμού» τονίζει η δρ Σένκερ. Το σελήνιο (στα καρύδια), ο σίδηρος (στο κόκκινο κρέας και τα όσπρια), ο ψευδάργυρος (σε οστρακόδερμα, δημητριακά και γαλακτοκομικά), η βιταμίνη Α (από καρότα, κολοκύθια, πορτοκαλί ή κίτρινες πιπεριές), η βιταμίνη C (από εσπεριδοειδή) και η βιταμίνη Ε (από σπόρους και ελαιόλαδο), είναι μερικά από τα τρόφιμα που βοηθάνε τις φυσικές μας άμυνες.
6. Μην ξεχνάτε τα «καλά» βακτήρια με την αντιβίωση. Τα προβιοτικά που παρέχουν τα μεγαλύτερα οφέλη όταν καταναλώνονται σε περιόδους που παίρνει κανείς αντιβιοτικά, εξουδετερώνουν τόσο τα παθογόνα βακτήρια όσο και τα «καλά» βακτήρια της πεπτικής οδού, κατά τον δρα Κάτλερ.
7. Βγείτε έξω. Η «βιταμίνη του ήλιου», η βιταμίνη D, βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των ειδικών σε θέματα ανοσίας. «Τα τελευταία χρόνια αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι επηρεάζει πάρα πολύ τα μακροφάγα και ότι η έλλειψή της από τον οργανισμό έχει ως συνέπεια εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος» εξηγεί η δρ Λορντ.
Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010
Ρύθμιση αγωνιστικού άγχους
By Λίνα Ψούνη, Ψυχολόγος, Msc
Το άγχος στον αθλητισμό οφείλεται συνήθως στο φόβο του αποτελέσματος του αγώνα. Πολλές φορές οι αθλητές είχαν βιώσει κάποια αποτυχία στο παρελθόν, την οποία συνδέουν με το άγχος. Άλλες φορές αισθάνονται ότι δεν έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα ή τους φοβίζει το επίπεδο των αντιπάλων. Πολλοί αθλητές αναφέρουν ότι τους αγχώνουν οι θεατές, ο προπονητής, οι γονείς τους και γενικότερα άτομα του περιβάλλοντός τους με τις απαιτήσεις που έχουν από αυτούς. Γενικότερα το άγχος προέρχεται από τις αρνητικές σκέψεις των αθλητών, τη μειωμένη αυτοπεποίθηση και την εστίαση στο αποτέλεσμα.
Από την αντίθετη πλευρά του άγχους, η απάθεια και η πλήρης χαλάρωση έχουν επίσης αρνητικά αποτελέσματα στην απόδοση του αθλητή. Η αθλητική ψυχολογία υποστηρίζει ότι το άγχος σε ένα αγώνα μπορεί να αποδειχτεί ωφέλιμο. Ένας καλός αθλητής την ένταση που νοιώθει από το άγχος μπορεί να τη μετατρέψει σε ενέργεια για τον αγώνα. Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες μέτρια επίπεδα άγχους και διέγερσης ενισχύουν την αθλητική απόδοση. Βέβαια τα ωφέλιμα επίπεδα άγχους διαφέρουν από αθλητή σε αθλητή και από αγώνισμα σε αγώνισμα. Δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι για όλους ευνοϊκό το μέσο επίπεδο άγχους.
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουν οι αθλητές για να ελέγξουν το άγχος τους είναι να αναγνωρίσουν τα συμπτώματα. Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να είναι σωματικά όπως ταχυκαρδία, τρέμουλο, αύξηση ρυθμού αναπνοής, στομαχικές διαταραχές και εφίδρωση. Μπορεί να είναι ψυχολογικά, όπως ανησυχία, ανικανότητα συγκέντρωσης, σύγχυση και αρνητικές σκέψεις. Τέλος μπορεί να παρατηρηθούν αλλαγές στη συμπεριφορά όπως γρήγορη ή αργή ομιλία, δάγκωμα των νυχιών, γρήγορες κινήσεις των ποδιών και σύσπαση μυών. Κάποιοι αθλητές μπορεί να έχουν διαφορετικά συμπτώματα από αυτά που αναφέρονται παραπάνω. Η παρατήρηση από τους ίδιους αλλά και από τους προπονητές, γονείς και συναθλητές θα βοηθήσει στην αναγνώριση των συμπτωμάτων του άγχους.
Ο αθλητής πριν τον αγώνα κατανοεί τα συμπτώματα που προκαλούνται από το άγχος του και τα δέχεται ως φυσιολογική προετοιμασία του σώματος για τον αγώνα. Τις μέρες πριν τον αγώνα, μπορεί να εξασκηθεί νοερά προετοιμάζοντας το μυαλό του για το τι θα αντιμετωπίσει διάρκεια της ημέρας του αγώνα. Μπορεί να φανταστεί όλη τη διαδικασία από το πρωινό ξύπνημα, την είσοδο στο κολυμβητήριο, το ζέσταμα κτλ Επίσης η νοερή εξάσκηση πρέπει να πραγματοποιείται και ξεχωριστά για το κάθε αγώνισμα.
Λίγο πριν το αγώνισμα μπορεί να χρησιμοποιηθούν τεχνικές χαλάρωσης με βαθιές αναπνοές. Μεγάλη προσοχή πρέπει να δίνεται στις σκέψεις που κάνει ο αθλητής πριν το αγώνισμα του. Για παράδειγμα α) δεν πρέπει να σκέπτεται το αποτέλεσμα ή τους αντιπάλους αλλά να εστιαστεί στην δικιά του απόδοση, β) δεν πρέπει να σκέπτεται και να αναλύει τα λάθη κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, γ)πρέπει να εστιάζει την προσοχή στην τακτική που θα ακολουθήσει, δ)μπορεί να «μιλάει» στον εαυτό του χρησιμοποιώντας τις σωστές λέξεις, ε) μπορεί να φανταστεί παλαιότερες επιτυχίες για να τονώσει την αυτοπεποίθηση του.
Τέλος μετά τον αγώνα μπορεί να γίνει ο απολογισμός των σκέψεων, πράξεων και συμπεριφορών που βοήθησαν την απόδοση και αυτών που είχαν αρνητικό αποτέλεσμα. Για την ενίσχυση της ψυχολογίας του αθλητή η εστίαση πρέπει να γίνεται περισσότερο στα θετικά στοιχεία των σκέψεων και της συμπεριφοράς. Τα αρνητικά στοιχεία μετά από παρατήρηση πρέπει σταδιακά να αντικατασταθούν και να εξαλειφθούν. Ακόμα όλες οι παραπάνω εφαρμογές μπορούν να δοκιμάζονται και να εφαρμόζονται στη προπόνηση έτσι ώστε να αναπτύσσονται καλύτερα και με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.
By Λίνα Ψούνη, Ψυχολόγος, Msc
Το άγχος στον αθλητισμό οφείλεται συνήθως στο φόβο του αποτελέσματος του αγώνα. Πολλές φορές οι αθλητές είχαν βιώσει κάποια αποτυχία στο παρελθόν, την οποία συνδέουν με το άγχος. Άλλες φορές αισθάνονται ότι δεν έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα ή τους φοβίζει το επίπεδο των αντιπάλων. Πολλοί αθλητές αναφέρουν ότι τους αγχώνουν οι θεατές, ο προπονητής, οι γονείς τους και γενικότερα άτομα του περιβάλλοντός τους με τις απαιτήσεις που έχουν από αυτούς. Γενικότερα το άγχος προέρχεται από τις αρνητικές σκέψεις των αθλητών, τη μειωμένη αυτοπεποίθηση και την εστίαση στο αποτέλεσμα.
Από την αντίθετη πλευρά του άγχους, η απάθεια και η πλήρης χαλάρωση έχουν επίσης αρνητικά αποτελέσματα στην απόδοση του αθλητή. Η αθλητική ψυχολογία υποστηρίζει ότι το άγχος σε ένα αγώνα μπορεί να αποδειχτεί ωφέλιμο. Ένας καλός αθλητής την ένταση που νοιώθει από το άγχος μπορεί να τη μετατρέψει σε ενέργεια για τον αγώνα. Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες μέτρια επίπεδα άγχους και διέγερσης ενισχύουν την αθλητική απόδοση. Βέβαια τα ωφέλιμα επίπεδα άγχους διαφέρουν από αθλητή σε αθλητή και από αγώνισμα σε αγώνισμα. Δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι για όλους ευνοϊκό το μέσο επίπεδο άγχους.
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουν οι αθλητές για να ελέγξουν το άγχος τους είναι να αναγνωρίσουν τα συμπτώματα. Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να είναι σωματικά όπως ταχυκαρδία, τρέμουλο, αύξηση ρυθμού αναπνοής, στομαχικές διαταραχές και εφίδρωση. Μπορεί να είναι ψυχολογικά, όπως ανησυχία, ανικανότητα συγκέντρωσης, σύγχυση και αρνητικές σκέψεις. Τέλος μπορεί να παρατηρηθούν αλλαγές στη συμπεριφορά όπως γρήγορη ή αργή ομιλία, δάγκωμα των νυχιών, γρήγορες κινήσεις των ποδιών και σύσπαση μυών. Κάποιοι αθλητές μπορεί να έχουν διαφορετικά συμπτώματα από αυτά που αναφέρονται παραπάνω. Η παρατήρηση από τους ίδιους αλλά και από τους προπονητές, γονείς και συναθλητές θα βοηθήσει στην αναγνώριση των συμπτωμάτων του άγχους.
Ο αθλητής πριν τον αγώνα κατανοεί τα συμπτώματα που προκαλούνται από το άγχος του και τα δέχεται ως φυσιολογική προετοιμασία του σώματος για τον αγώνα. Τις μέρες πριν τον αγώνα, μπορεί να εξασκηθεί νοερά προετοιμάζοντας το μυαλό του για το τι θα αντιμετωπίσει διάρκεια της ημέρας του αγώνα. Μπορεί να φανταστεί όλη τη διαδικασία από το πρωινό ξύπνημα, την είσοδο στο κολυμβητήριο, το ζέσταμα κτλ Επίσης η νοερή εξάσκηση πρέπει να πραγματοποιείται και ξεχωριστά για το κάθε αγώνισμα.
Λίγο πριν το αγώνισμα μπορεί να χρησιμοποιηθούν τεχνικές χαλάρωσης με βαθιές αναπνοές. Μεγάλη προσοχή πρέπει να δίνεται στις σκέψεις που κάνει ο αθλητής πριν το αγώνισμα του. Για παράδειγμα α) δεν πρέπει να σκέπτεται το αποτέλεσμα ή τους αντιπάλους αλλά να εστιαστεί στην δικιά του απόδοση, β) δεν πρέπει να σκέπτεται και να αναλύει τα λάθη κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, γ)πρέπει να εστιάζει την προσοχή στην τακτική που θα ακολουθήσει, δ)μπορεί να «μιλάει» στον εαυτό του χρησιμοποιώντας τις σωστές λέξεις, ε) μπορεί να φανταστεί παλαιότερες επιτυχίες για να τονώσει την αυτοπεποίθηση του.
Τέλος μετά τον αγώνα μπορεί να γίνει ο απολογισμός των σκέψεων, πράξεων και συμπεριφορών που βοήθησαν την απόδοση και αυτών που είχαν αρνητικό αποτέλεσμα. Για την ενίσχυση της ψυχολογίας του αθλητή η εστίαση πρέπει να γίνεται περισσότερο στα θετικά στοιχεία των σκέψεων και της συμπεριφοράς. Τα αρνητικά στοιχεία μετά από παρατήρηση πρέπει σταδιακά να αντικατασταθούν και να εξαλειφθούν. Ακόμα όλες οι παραπάνω εφαρμογές μπορούν να δοκιμάζονται και να εφαρμόζονται στη προπόνηση έτσι ώστε να αναπτύσσονται καλύτερα και με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.
Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2010
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ: "Ανεβαίνουμε επίπεδα"
Ο τεχνικός διευθυντής των ακαδημιών του Παναθηναϊκού, Γιάννης Σαμαράς, εξήγησε τη δουλειά που γίνεται στις ακαδημίες και εμφανίστηκε ικανοποιημένος από την βελτίωση που παρατηρείται.
Δείτε ένα απόσπασμα της συνέντευξής του στο Παναθηναϊκό Τριφύλλι:
-Κύριε Σαμαρά αν μπορούσαμε να δώσουμε έναν ορισμό στο όραμα της ακαδημίας του Παναθηναϊκού, τώρα που έχετε αναλάβει εσείς, ποιος θα ήταν; Ποιες οι σκέψεις σας για τον τρόπο λειτουργίας των τμημάτων υποδομής της ομάδας και οι προσδοκίες σε βάθος χρόνου;
«Κατ’ αρχήν να ανέβει το επίπεδο της ακαδημίας. Αυτό έχει να κάνει και με τους προπονητές και κατ’ επέκταση και με τους παίκτες. Όσους δουλεύουν γύρω από το παιδί. Το πρώτο σημείο που κοιτάζουμε τους τελευταίους δύο μήνες και έχουμε δώσει μεγάλη έμφαση, είναι να εκπαιδευτούμε οι προπονητές, όσο το δυνατόν καλύτερα. Όσο καλύτερα εκπαιδευμένοι είναι οι προπονητές, σε ένα αντικείμενο το οποίο δεδομένα αγαπάνε, τόσο καλύτερα θα είναι τα αποτελέσματα στο μέλλον, όσο αφορά το ίδιο το παιδί».
-Τι περιλαμβάνει το κομμάτι της εκπαίδευσης;
«Υπάρχει μία ιδιαιτερότητα αναφορικά με την εκπαίδευση των παικτών και ειδικά σε μικρή ηλικία. Επειδή δεν είμαστε τόσο καλά εκπαιδευμένοι στη μικρή ηλικία, κοιτάμε και ασχολούμαστε πολλές ώρες με τους προπονητές- αυτό είναι προς τιμήν τους, γιατί έχουν τη δίψα και την όρεξη να κάνουν πολλά πράγματα και έχουν ανταποκριθεί- το κομμάτι αυτό. Είναι όπως το λέμε στην ορολογία των ακαδημιών ένα… long term planning. Ένα σχέδιο που δεν είναι για άμεσα αποτελέσματα, αλλά για αποτελέσματα σε βάθος χρόνου. Να παραμείνει με αυτό το μοντέλο ο Παναθηναϊκός για πάρα πολλά χρόνια, να έχει συγκεκριμένη φιλοσοφία και στην προπόνησή του, πως εκπαιδεύει ένα παιδί και τι ζητάει από ένα παιδί. Υπήρχε μια καλή βάση στην Παιανία και από ‘δω και πέρα να πάμε ακόμα πιο ψηλά. Αρκετά επίπεδα παραπάνω».
-Δουλέψατε στην Ολλανδία και στη Χέρενφεϊν για αρκετά χρόνια. Μια ομάδα που από τις ακαδημίες τους έχουν βγει ο Φαν Νίστερλοϊ, ο Χούντελαρ, ο Τόμασον. Τι διαφορετικό κάνουν οι Ολλανδοί και έχουν αυτά τα αποτελέσματα;
«Ο ρόλος ο δικός μου εκεί ήταν να δουλεύω με τις μικρές ηλικίες. Πρώτα από όλα δίνουν προτεραιότητα στο παιδί. Σαν κοινωνία. Όχι μόνο στην Ολλανδία, αλλά στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δίνουν πάρα πολλά στο παιδί. Εμείς εδώ δεν έχουμε το παιδί σαν προτεραιότητα. Έχουμε άλλα πράγματα σαν προτεραιότητα. Θα πρέπει να ασχοληθούμε παραπάνω με το ταλέντο των παιδιών. Η διαφορά μας είναι πως εκείνοι ψάχνονται σε βάθος εδώ και δεκαετίες. Οι Γάλλοι, οι Ολλανδοί, οι Ισπανοί. Είδαμε πρόσφατα στο Παγκόσμιο Κύπελλο το Ισπανία-Ολλανδία, που οι περισσότεροι παίκτες προέρχονταν από το youth system. Κι αυτό ήταν κάτι πολύ καλό για όλους. Ειδικά για όσους βλέπουν το ποδόσφαιρο λίγο διαφορετικά. Προσωπικά χάρηκα πολύ που αυτές οι δύο ομάδες πήγαν στον τελικό και που είδα παίκτες από το youth system να πρωταγωνιστούν».
-Ο Παναθηναϊκός λόγω μεγέθους θα μπορούσε να έχει ό,τι καλύτερο… κυκλοφορεί στην Ελλάδα στις μικρές ηλικίες, στην Παιανία. Παρόλα αυτά ίσως υπάρχει κάποια αδυναμία σε αυτόν τον τομέα. Τι μπορεί να γίνει πάνω σε αυτό;
«Το είπα και προηγουμένως πως είναι ένας συνδυασμός πολλών παραγόντων αυτό που θέλουμε να κάνουμε. Αρχικά να εμβαθύνουμε περισσότερο στο θέμα. Το scouting να προχωρήσει περισσότερο. Στο πώς βλέπουμε και διακρίνουμε ένα ταλέντο. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι και για το λόγο αυτό όλοι μας στην Παιανία θέλουμε να πάμε ένα βήμα πιο μπροστά σε αυτά τα θέματα. Για να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα. Επιμένω πως θα πρέπει να κοιμόμαστε και ξυπνάμε, έχοντας στο μυαλό μας το παιδί. Όχι σήμερα κάναμε κάτι και αύριο είμαστε πιο χαλαροί. Έτσι θα πηγαίνουμε και καλύτερη. Αυτό μπορούμε να το πούμε και τώρα που έχουμε βελτιώσει κάποια πράγματα, πάμε λίγο καλύτερα και όλοι το προσέχουν και αναγνωρίζουν πως γίνεται δουλειά. Θέλει βήμα-βήμα να πηγαίνουμε».
Ο τεχνικός διευθυντής των ακαδημιών του Παναθηναϊκού, Γιάννης Σαμαράς, εξήγησε τη δουλειά που γίνεται στις ακαδημίες και εμφανίστηκε ικανοποιημένος από την βελτίωση που παρατηρείται.
Δείτε ένα απόσπασμα της συνέντευξής του στο Παναθηναϊκό Τριφύλλι:
-Κύριε Σαμαρά αν μπορούσαμε να δώσουμε έναν ορισμό στο όραμα της ακαδημίας του Παναθηναϊκού, τώρα που έχετε αναλάβει εσείς, ποιος θα ήταν; Ποιες οι σκέψεις σας για τον τρόπο λειτουργίας των τμημάτων υποδομής της ομάδας και οι προσδοκίες σε βάθος χρόνου;
«Κατ’ αρχήν να ανέβει το επίπεδο της ακαδημίας. Αυτό έχει να κάνει και με τους προπονητές και κατ’ επέκταση και με τους παίκτες. Όσους δουλεύουν γύρω από το παιδί. Το πρώτο σημείο που κοιτάζουμε τους τελευταίους δύο μήνες και έχουμε δώσει μεγάλη έμφαση, είναι να εκπαιδευτούμε οι προπονητές, όσο το δυνατόν καλύτερα. Όσο καλύτερα εκπαιδευμένοι είναι οι προπονητές, σε ένα αντικείμενο το οποίο δεδομένα αγαπάνε, τόσο καλύτερα θα είναι τα αποτελέσματα στο μέλλον, όσο αφορά το ίδιο το παιδί».
-Τι περιλαμβάνει το κομμάτι της εκπαίδευσης;
«Υπάρχει μία ιδιαιτερότητα αναφορικά με την εκπαίδευση των παικτών και ειδικά σε μικρή ηλικία. Επειδή δεν είμαστε τόσο καλά εκπαιδευμένοι στη μικρή ηλικία, κοιτάμε και ασχολούμαστε πολλές ώρες με τους προπονητές- αυτό είναι προς τιμήν τους, γιατί έχουν τη δίψα και την όρεξη να κάνουν πολλά πράγματα και έχουν ανταποκριθεί- το κομμάτι αυτό. Είναι όπως το λέμε στην ορολογία των ακαδημιών ένα… long term planning. Ένα σχέδιο που δεν είναι για άμεσα αποτελέσματα, αλλά για αποτελέσματα σε βάθος χρόνου. Να παραμείνει με αυτό το μοντέλο ο Παναθηναϊκός για πάρα πολλά χρόνια, να έχει συγκεκριμένη φιλοσοφία και στην προπόνησή του, πως εκπαιδεύει ένα παιδί και τι ζητάει από ένα παιδί. Υπήρχε μια καλή βάση στην Παιανία και από ‘δω και πέρα να πάμε ακόμα πιο ψηλά. Αρκετά επίπεδα παραπάνω».
-Δουλέψατε στην Ολλανδία και στη Χέρενφεϊν για αρκετά χρόνια. Μια ομάδα που από τις ακαδημίες τους έχουν βγει ο Φαν Νίστερλοϊ, ο Χούντελαρ, ο Τόμασον. Τι διαφορετικό κάνουν οι Ολλανδοί και έχουν αυτά τα αποτελέσματα;
«Ο ρόλος ο δικός μου εκεί ήταν να δουλεύω με τις μικρές ηλικίες. Πρώτα από όλα δίνουν προτεραιότητα στο παιδί. Σαν κοινωνία. Όχι μόνο στην Ολλανδία, αλλά στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δίνουν πάρα πολλά στο παιδί. Εμείς εδώ δεν έχουμε το παιδί σαν προτεραιότητα. Έχουμε άλλα πράγματα σαν προτεραιότητα. Θα πρέπει να ασχοληθούμε παραπάνω με το ταλέντο των παιδιών. Η διαφορά μας είναι πως εκείνοι ψάχνονται σε βάθος εδώ και δεκαετίες. Οι Γάλλοι, οι Ολλανδοί, οι Ισπανοί. Είδαμε πρόσφατα στο Παγκόσμιο Κύπελλο το Ισπανία-Ολλανδία, που οι περισσότεροι παίκτες προέρχονταν από το youth system. Κι αυτό ήταν κάτι πολύ καλό για όλους. Ειδικά για όσους βλέπουν το ποδόσφαιρο λίγο διαφορετικά. Προσωπικά χάρηκα πολύ που αυτές οι δύο ομάδες πήγαν στον τελικό και που είδα παίκτες από το youth system να πρωταγωνιστούν».
-Ο Παναθηναϊκός λόγω μεγέθους θα μπορούσε να έχει ό,τι καλύτερο… κυκλοφορεί στην Ελλάδα στις μικρές ηλικίες, στην Παιανία. Παρόλα αυτά ίσως υπάρχει κάποια αδυναμία σε αυτόν τον τομέα. Τι μπορεί να γίνει πάνω σε αυτό;
«Το είπα και προηγουμένως πως είναι ένας συνδυασμός πολλών παραγόντων αυτό που θέλουμε να κάνουμε. Αρχικά να εμβαθύνουμε περισσότερο στο θέμα. Το scouting να προχωρήσει περισσότερο. Στο πώς βλέπουμε και διακρίνουμε ένα ταλέντο. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι και για το λόγο αυτό όλοι μας στην Παιανία θέλουμε να πάμε ένα βήμα πιο μπροστά σε αυτά τα θέματα. Για να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα. Επιμένω πως θα πρέπει να κοιμόμαστε και ξυπνάμε, έχοντας στο μυαλό μας το παιδί. Όχι σήμερα κάναμε κάτι και αύριο είμαστε πιο χαλαροί. Έτσι θα πηγαίνουμε και καλύτερη. Αυτό μπορούμε να το πούμε και τώρα που έχουμε βελτιώσει κάποια πράγματα, πάμε λίγο καλύτερα και όλοι το προσέχουν και αναγνωρίζουν πως γίνεται δουλειά. Θέλει βήμα-βήμα να πηγαίνουμε».
Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010
Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2010
H σχέση της μπάλας με τον αέρα, το έδαφος και το πόδι των παικτών και η «εναλλακτική» διαμαρτυρία των θεατών
Πηγή: Το Βήμα
Πόση Φυσική ξέρουν άραγε ο Αγγλος Ντέιβιντ Μπέκαμ, ο Ιταλός Τζιανλουίτζι Μπουφόν ή ο Βραζιλιάνος Ρομπέρτο Κάρλος; Αγνωστο, και είναι μάλλον αργά για να το μάθουμε. Αλλά αυτά που κάνουν οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές στη διάρκεια του αγώνα αποδείχθηκε μέσα από τις έρευνες διαφόρων εργαστηρίων ότι πολλές φορές είναι σαν να γνωρίζουν και να εφαρμόζουν άψογα τους νόμους της Φυσικής. Μπορούμε όμως να πούμε ότι το ποδόσφαιρο έχει γίνει ένα άθλημα τόσο υψηλών προδιαγραφών αλλά και τέτοιας οικονομικής απόδοσης, που δεν αρκεί η διαίσθηση των μεγάλων παικτών. Χρειάζεται και η βοήθεια της προχωρημένης έρευνας ώστε μια μεγάλη ομάδα να αποκτήσει προβάδισμα απέναντι σε μιαν άλλη. Οι παρακάτω επτά ερωτήσεις και απαντήσεις δίνουν μόνο μια ιδέα για το πόσο η επιστήμη έχει μπει στο ποδόσφαιρο και πόσο μπορεί να βοηθήσει.
1. Τι συμβαίνει σε μια μπάλα όταν αυτή βρεθεί στον αέρα ύστερα από την κλωτσιά ενός ποδοσφαιριστή;
H μπάλα στον αέρα «αισθάνεται» να της ασκούνται δύο δυνάμεις. Μία δύναμη λόγω της τριβής με τον αέρα, αντίθετη προς την τροχιά της και, αν έχει φάλτσο, μια κάθετη προς την πορεία της. H δύναμη λόγω τριβής εξαρτάται από το τετράγωνο της ταχύτητας, δηλαδή αν διπλασιαστεί η ταχύτητα της μπάλας σε σχέση με τον αέρα ή η ταχύτητα του αέρα, τετραπλασιάζεται η δύναμη της τριβής. Τα μόρια του αέρα μπορούμε να φανταστούμε ότι, όπως έρχονται σε επαφή με την επιφάνεια της μπάλας, λόγω των μικρών αλλά πολυπληθών κρούσεων που συμβαίνουν, την επιβραδύνουν ενώ και εκείνα φεύγουν κάπως από την κανονική τους πορεία. Μπορούμε μάλιστα να σκεφτόμαστε ότι έχουμε τριβή εξαιτίας της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η επιφάνεια της μπάλας και τριβή εξαιτίας του προφίλ που παρουσιάζει καθώς κινείται μέσα στον αέρα.
2. Τι ρόλο παίζουν στην πορεία της μπάλας αυτές οι τριβές με τον αέρα;
Αν η ταχύτητα της μπάλας είναι μικρή, ο αέρας δημιουργεί ένα λεπτό στρώμα γύρω της αλλά η ροή του δεν διαταράσσεται πολύ και έχει ένα ειδικό όνομα, λέγεται νηματώδης ροή. Αν έχει μεγάλη ταχύτητα, τότε στο πίσω μέρος έχουμε στροβιλώδη ροή, δηλαδή καθώς κινείται δημιουργούνται στρόβιλοι αέρα των οποίων η κινητική ενέργεια αφαιρείται αντίστοιχα από αυτήν της μπάλας. Εχει παρατηρηθεί ότι αν η ταχύτητα της μπάλας δεν είναι μεγάλη, τότε έχουμε τριβή που καθορίζεται πιο πολύ από την επιφάνειά της, ενώ σε ταχύτητες μεγαλύτερες από 10 μέτρα το δευτερόλεπτο έχουμε στροβιλώδη τριβή λόγω του προφίλ της, που είναι μεγαλύτερη από την προηγούμενη. Αρα οι αργές μπαλιές επιβραδύνονται, χάνουν δηλαδή πιο γρήγορα την ταχύτητά τους, ενώ οι δυνατές και κυρίως τα σουτ προς την εστία με ταχύτητες π.χ. 36 μέτρα το δευτερόλεπτο δεν χάνουν τόσο πολύ την ταχύτητά τους. Αυτό είναι κάτι που κάνει τη ζωή ενός τερματοφύλακα ακόμη πιο δύσκολη αφού δεν φτάνει ότι η μπάλα από ένα γερό σουτ έρχεται με μεγάλη ταχύτητα αλλά τη χάνει και πιο δύσκολα. Αρα και από μακριά μπάλες που ταξιδεύουν με μεγάλη ταχύτητα είναι επικίνδυνες, και αυτό οι έμπειροι τερματοφύλακες το έχουν καταλάβει.
3. Τι γίνεται όταν προσπαθούμε να δώσουμε φάλτσο στην μπάλα και να ξεγελάσουμε τους αντιπάλους στο τείχος και στο τέρμα;
Αυτό που λέμε φάλτσο είναι ένα φαινόμενο με το οποίο έχουν ασχοληθεί διάσημοι επιστήμονες από τον 19ο αιώνα ακόμη. Το 1852 ο Γερμανός Γκούσταβ Μάγκνους κατάλαβε και εξήγησε και στους άλλους ότι ένα αντικείμενο που προχωρεί μέσα σε ένα ρευστό, υγρό ή αέριο, και ταυτόχρονα περιστρέφεται, δέχεται και μια δύναμη κάθετη προς την πορεία του. Ο Μάγκνους κατάλαβε ότι αν έχουμε μια μπάλα που έχει φάλτσο στη μια πλευρά της, τα μόρια του αέρα θα κινούνται αντίθετα από ό,τι η επιφάνεια της μπάλας και λόγω της επαφής των δύο αυτά θα επιβραδύνονται, θα έχουν δηλαδή μικρότερη ταχύτητα από ό,τι τα άλλα στην εκ διαμέτρου αντίθετη πλευρά όπου θα κινούνται με την ίδια φορά που περιστρέφεται και η μπάλα. Υπάρχει όμως ένας πολύ βασικός νόμος, ο νόμος του Μπερνούλι που λέει, ότι σε ένα ρευστό στις περιοχές με μεγαλύτερη ταχύτητα έχουμε μικρότερη πίεση και αντίστροφα. Αυτόν τον νόμο όλοι μας τον έχουμε ανακαλύψει όταν, θέλοντας να αυξήσουμε την ταχύτητα με την οποία πετάγεται το νερό από το σωλήνα του ποτίσματος, τον πιέζουμε και ελαττώνουμε κάπως το άνοιγμά του. Γυρίζοντας πίσω στη φαλτσαριστή πορεία της μπάλας αφού θα υπάρχει διαφορά πίεσης σε δύο σημεία, αυτή καθώς περιστρέφεται θα κινηθεί ταυτόχρονα προς τα εκεί όπου υπάρχει μικρότερη πίεση. Ετσι, ένα σουτ με φάλτσο δεν ακολουθεί ευθύγραμμη πορεία αλλά καμπύλη, οπότε μπορεί να περάσει δίπλα ή πάνω από ένα τείχος και μετά να πάει μέσα στο τέρμα.
4. Πόσο βοηθάει τους τεχνίτες παίκτες η καινούργια μπάλα Teamgeist που θα χρησιμοποιηθεί στη Γερμανία;
Σε ένα σουτ από 30 μέτρα, με την μπάλα να μένει στον αέρα περίπου 1 δευτερόλεπτο με ταχύτητα 25 ως 30 μέτρα το δευτερόλεπτο και με φάλτσο που της έχει δώσει 8 με 10 στροφές το δευτερόλεπτο ενώ αυτή ζυγίζει 410-450 γραμμάρια, η δύναμη λόγω της διαφοράς πίεσης θα είναι κάπου 3,5 Νιούτον, που σημαίνει ότι μπορεί η απόκλιση από την ευθεία να φθάσει τα 4 μέτρα. H νέα μπάλα με το όνομα «Ομαδικό Πνεύμα», κατασκευής Adidas, έχει ακόμη πιο λεία επιφάνεια, είναι ακόμη πιο στρογγυλή και κυρίως έχει περιοριστεί το συνολικό μήκος των ραφών από 400 σε 340 εκατοστά. Αυτό επιτρέπει πιο συχνά το πόδι να συναντά λεία επιφάνεια και όχι ραφή, άρα καλύτερα φάλτσα, άρα πιο τεχνικά σουτ δυσκολεύοντας πολύ περισσότερο τους τερματοφύλακες. Ετσι ο Ρομπέρτο Κάρλος ή ο Ζουνίνιο αν αντί για ευθύγραμμο σουτ θελήσουν να περάσουν με φάλτσο την μπάλα πάνω από το τείχος καθώς αυτή θα χάνει ταχύτητα αλλάζοντας τη ροή από στροβιλώδη σε νηματώδη, ξαφνικά θα παρουσιάσει επιβράδυνση με συνέπεια μια απρόβλεπτη πορεία και ξεγέλασμα του τερματοφύλακα.
5. Τι ρόλο μπορεί να παίξει ο αγωνιστικός χώρος;
Είναι γνωστό και από το τένις ότι στο χορτάρι η μπάλα αναπηδά πιο γρήγορα από ό,τι στο χώμα. H μεγάλη αλλαγή στη συμπεριφορά της πάντως σημειώνεται όταν έχει βραχεί. Τότε το φάλτσο πιάνει πιο δύσκολα και οι τεχνίτες παίκτες σκουπίζουν την μπάλα με τη φανέλα τους. Αντίθετα κάποιοι από τους αμυνόμενους πριν από την εκτέλεση ενός επικίνδυνου φάουλ φτύνουν την μπάλα. H καινούργια μπάλα που χρειάστηκε τρία χρόνια σχεδίασης και δοκιμών έχει και ένα αφρώδες στρώμα γεμάτο με μικροκύτταρα πλήρη από αέριο, και αυτό, υποτίθεται, κάνει καλύτερη την επαφή με το πόδι του ποδοσφαιριστή αρκεί να είναι σωστά φουσκωμένη.
6. Πόσο επηρεάζεται η ταχύτητα της μπάλας από το πόσο είναι φουσκωμένη;
Οσο λιγότερο φουσκωμένη είναι μια μπάλα, τόσο μεγαλύτερος είναι ο χρόνος επαφής με το πόδι του ποδοσφαιριστή. Αρα και η απώλεια κινητικής ενέργειας σε αυτόν τον χρόνο, που καταναλώνεται στο να παραμορφωθεί η μπάλα. Οσο πιο φουσκωμένη άρα όσο πιο άκαμπτη, τόσο πιο πολλή είναι η κινητική ενέργεια που παίρνει από το πόδι του ποδοσφαιριστή, άρα και η ταχύτητα αφού η μάζα της δεν αλλάζει.
7. Πώς μπορούν οι δυσαρεστημένοι θεατές να κάνουν κακό στον διαιτητή που αδικεί την ομάδα τους;
Αν είναι ημέρα με ήλιο να έχουν καθρεφτάκια και με αυτά να συγκεντρώσουν τις ακτίνες του ηλίου μόλις σταθεί κάπου και να τον κάψουν ζωντανό! Αν είναι βράδυ ή συννεφιά ίσως, συγκεντρώνοντας δέσμες ακτίνων λέιζερ σε κρίσιμο σημείο του σώματός του. H επιστήμη προς το παρόν σηκώνει τα χέρια ψηλά.
Τέλος μετά από επιπλέον έρευνες....
Χωρούν τα Μαθηματικά στο ποδόσφαιρο; Και αν χωρούν, το κάνουν καλύτερο ή χειρότερο; Μην ξεχνάμε ότι είναι ένα άθλημα που έχει φτιαχτεί για να μην μπαίνουν πολλά γκολ και να μην κερδίζει πάντα ο καλύτερος... Η ανάλυση 300.000 παιχνιδιών από διάφορα ομαδικά αθλήματα- μπάσκετ, μπέιζμπολ, χόκεϊ στον πάγο- έδειξε ότι το ποδόσφαιρο είναι το πιο απρόβλεπτο απ΄ όλα σε ό,τι αφορά τα αποτελέσματα.
Πώς κυλά η Jabulani
Η καινούρια μπάλα, η Jabulani (σημαίνει «να το γιορτάσουμε» στη γλώσσα των Ζουλού), με τα ένδεκα χρώματα για τις ένδεκα πιο πολυπληθείς φυλές που κατοικούν στο κράτος της διοργανώτριας χώρας Νότιας Αφρικής, άρχισε να κυλάει στα γήπεδα. Σχεδιάστηκε, δοκιμάστηκε, κρίθηκε και επικρίθηκε. Είναι πάντως ένα ακόμη προϊόν επιστημονικής έρευνας σε σχέση με τη συμπεριφορά διάφορων υλικών και δοκιμών σε αεροσήραγγες. Μία ακόμη προσπάθεια οι νόμοι της Φυσικής να παίξουν κάποιο ρόλο στη διαμόρφωση του δημοφιλέστερου αθλήματος στον κόσμο. Μόνο που η επιστήμη εξ ορισμού έχει σκοπό να κάνει τα πράγματα γύρω μας περισσότερο προβλέψιμα, ενώ η γοητεία του ποδοσφαίρου είναι το ότι σε διοργανώσεις όπως το Μουντιάλ διάφοροι παράγοντες το κάνουν απρόβλεπτο. Αρα, πιο ενδιαφέρον.
Και η καινούρια μπάλα, για να μη μιλούμε έτσι στον αέρα, δεν ξεφεύγει από τα παραπάνω. Οπως παραπονέθηκαν πιο πολύ οι τερματοφύλακες, τους έρχεται με ανυπόφορη ταχύτητα. Και αυτό έχει την επιστημονική του εξήγηση. Διότι μέσα στην αεροσήραγγα, όπου δοκιμάζεται πλέον η κάθε μπάλα, αποδείχθηκε ότι καθώς κινείται στον αέρα και τον μετατοπίζει στα πλάγια για να περάσει εκείνη, στο πίσω μέρος της δημιουργούνται στρόβιλοι, ακριβώς όπως βλέπουμε να συμβαίνει και στο νερό πίσω από την προπέλα ενός πλοίου. Η αντίσταση μάλιστα του αέρα μεγαλώνει καθώς αυξάνεται και η ταχύτητα της μπάλας (και μάλιστα με το τετράγωνο της ταχύτητας. Δηλαδή όταν διπλασιάζεται η ταχύτητα τετραπλασιάζεται η αντίσταση και έτσι κάπως η μπάλα φρενάρει).
Αυτό όμως δεν συμβαίνει πάντα. Πάνω από κάποια τιμή της αρχικής ταχύτητας αλλάζει η ροή γύρω από την μπάλα και η αντίσταση μειώνεται! Αρα σε ένα πολύ δυνατό χτύπημα, έχει που έχει ταχύτητα η μπάλα, φρενάρει και λιγότερο, είναι και πιο αερόμπαλα αυτή η καινούργια και καταλαβαίνουμε το δράμα του τερματοφύλακα. Προσθέστε σε αυτά και το ότι το ένα τέταρτο των οστών του ανθρώπινου σώματος είναι συγκεντρωμένο στα πόδια και με βάση την εξίσωση της ορμής που είναι μεγαλύτερη όσο πιο μεγάλη είναι η μάζα του κινούμενου σώματος (εδώ αναφερόμαστε στα πόδια του ποδοσφαιριστή) και την ελαστική κρούση με την καλά φουσκωμένη μπάλα, δεν είναι δύσκολο να ξεπεράσουμε μια ταχύτητα ακόμη και 120 χιλιομέτρων την ώρα. Και με την καινούρια μπάλα, την κάπως πιο ελαφριά, πιο λεία και πιο στρογγυλή, καταλαβαίνουμε γιατί φωνάζουν ήδη ο Κασίγιας και οι άλλοι τερματοφύλακες.
Το άγχος του διαιτητή
Ακόμη μεγαλύτερο δράμα θα ζήσουν και οι διαιτητές όταν τους τύχει ή «τους κάτσει η στραβή η φάση», όπως λένε στη διάλεκτο την ποδοσφαιρική. Οπως το 1966, που οι Αγγλοι πήραν τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή από τους Γερμανούς επιτυγχάνοντας ένα γκολ στην παράταση (2-2 ο κανονικός αγώνας, 4-2 το τελικό αποτέλεσμα) με ένα σουτ του Τζεφ Χερστ που χτύπησε στην οριζόντια δοκό και μετά κάτω στο χορτάρι, αλλά εκεί πέρασε τη γραμμή του τέρματος ή όχι; Οι Γερμανοί ακόμη δεν έχουν ξεπεράσει το αποτέλεσμα αυτό και η αμφιβολία έδωσε λαβή για ατέλειωτες έρευνες σε ταχύτητες αναπήδησης και ανάλυση φαινομένων Μάγκνους (το υπεύθυνο φαινόμενο για τα φάλτσα στην μπάλα, όπου εμφανίζεται υποπίεση στη μια πλευρά και υπερπίεση στην αντίθετη καθώς περιστρέφεται μέσα στον αέρα). Από εκεί προέκυψε και ένα επιπλέον πολύ χρήσιμο στοιχείο. Οτι η μπάλα αναπήδησε στο χορτάρι μέσα σε χρόνο μόλις 0,006 δευτερολέπτων. Δηλαδή μικρότερο και από 1 εκατοστό του δευτερολέπτου. Αν όμως λάβουμε υπόψη μας ότι χρειάζονται κάπου 5 εκατοστά του δευτερολέπτου για να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος μια πληροφορία που λαμβάνει από το μάτι, καταλαβαίνουμε για το συγκεκριμένο γεγονός πόσο δύσκολο ήταν να το κρίνει ορθά ο διαιτητής. Αρα θα πρέπει να περιμένουμε με αυτή την μπάλα- την πιο γρήγορη- αρκετές ακούσιες διαιτητικές αστοχίες και θα πρέπει να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας. Μόνο που όταν πρόκειται να πάρει πέναλτι η ομάδα μας ή αντίθετα να τιμωρηθεί με πέναλτι, ποιος κρατάει την ψυχραιμία του;
Με ή χωρίς Μαθηματικά πάντως, μας περιμένουν συναρπαστικές ημέρες και νύχτες αφού, όπως είπε ο Μπιλ Σάνκλι, μάνατζερ της Λίβερπουλ: «Το ποδόσφαιρο δεν είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι κάτι περισσότερο από αυτό».
Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ
Στο πέναλτι η ομάδα και ο τερματοφύλακας στήνονται μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα,«στα 11 μέτρα»,όπως λέγεται.Γιατί όμως σε αυτή την απόσταση; Από το 1902 ισχύει ότι η μπάλα, στην πιο βαριά από τις ποινές του ποδοσφαίρου,πρέπει να στηθεί στις 12 γιάρδες, δηλαδή στα 10,97 μέτρα. Είναι μια απόσταση,όπως θα δούμε,σχετικά καλά διαλεγμένη. Γι΄ αυτό μπορούν να μας διαβεβαιώσουν και η στατιστική και κάποιοι εύκολοι υπολογισμοί.Η ποινή θα έπρεπε να είναι βαριά, δηλαδή να είναι σχεδόν γκολ, αλλά όχι και εκατό τοις εκατό, για να υπάρχει ενδιαφέρον.Εχουν λοιπόν επιλέξει μια πιθανότητα κοντά στο 75%. Αυτό έχει αποδειχτεί ότι διατηρείται από πολλές στατιστικές μετρήσεις σε πρωταθλήματα υψηλού επιπέδου και διοργανώσεις όπως το Παγκόσμιο και το Ευρωπαϊκό.Μετράς δηλαδή πόσα πέναλτι δόθηκαν και πόσα από αυτά μπήκαν γκολ.
Μπορείς όμως να φθάσεις στο ίδιο αποτέλεσμα και από αλλού. Οταν το τέρμα έχει άνοιγμα 7,32 μέτρα και ύψος 2,44,η επιφάνειά του βγαίνει κοντά στα 18 τετραγωνικά μέτρα. Ενας τερματοφύλακας σε μουντιαλικό επίπεδο είναι περίπου τα 2 μέτρα και το άνοιγμα των χεριών του φθάνει επίσης τα 2 μέτρα, άρα καλύπτει περίπου 4 τετραγωνικά,δηλαδή το 22% της επιφάνειας του τέρματος.Αρα μένει το 78% ακάλυπτο,που είναι κοντά στο 75%.Ισως θα έπρεπε η μπάλα να στηνόταν κάπου μισό μέτρο πιο πίσω για να είναι τα πράγματα πιο δίκαια.Διότι είναι και ο χρόνος αντίδρασης του τερματοφύλακα που πρέπει να λογαριαστεί.Στα πέναλτι η μέγιστη ταχύτητα της μπάλας φθάνει τα 120-130 χιλιόμετρα την ώρα.Αλλά ο μέσος όρος βγαίνει κάπου 100 χιλιόμετρα την ώρα. Για να διανύσει η μπάλα την απόσταση των 11 μέτρων,αυτό δίνει κατά προσέγγιση χρόνο 0,4 του δευτερολέπτου.Ενας άνθρωπος χρειάζεται 0,2 δευτερόλεπτα για να αντιληφθεί προς το πού κατευθύνεται η μπάλα, άρα του μένουν 0,2 ακόμη για να αντιδράσει.Αλλά η εκτίναξη ως τη γωνία του,που είναι σε απόσταση 3,66 μέτρων με 40 χιλιόμετρα την ώρα ταχύτητα,χρειάζεται χρόνο 0,33 δευτερολέπτων.Γι΄ αυτό βλέπουμε τους τερματοφύλακες να έχουν από πριν αποφασίσει προς τα πού θα πέσουν.
Οσο για τη διαδικασία των 5 πέναλτι, μετά τους αγώνες των ομίλων, όταν πρέπει πάντα να αναδειχτεί κάποιος νικητής,έχουν γίνει μελέτες και με τη θεωρία των πιθανοτήτων και με στατιστικές.Και βγαίνει ότι,αφού στις προπονήσεις έχουν χτυπηθεί άπειρα πέναλτι και έχουν γίνει στατιστικές μελέτες,η καλύτερη στρατηγική είναι το πρώτο πέναλτι να το χτυπάει ο χειρότερος των πέντε παικτών που έχουν επιλεγεί και να πηγαίνουμε προς τον καλύτερο,δηλαδή τον πιο εύστοχο αλλά και πιο ψύχραιμο, όταν πιθανόν η πίεση έχει ανέβει στα ύψη.
Πηγή: Το Βήμα
Πόση Φυσική ξέρουν άραγε ο Αγγλος Ντέιβιντ Μπέκαμ, ο Ιταλός Τζιανλουίτζι Μπουφόν ή ο Βραζιλιάνος Ρομπέρτο Κάρλος; Αγνωστο, και είναι μάλλον αργά για να το μάθουμε. Αλλά αυτά που κάνουν οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές στη διάρκεια του αγώνα αποδείχθηκε μέσα από τις έρευνες διαφόρων εργαστηρίων ότι πολλές φορές είναι σαν να γνωρίζουν και να εφαρμόζουν άψογα τους νόμους της Φυσικής. Μπορούμε όμως να πούμε ότι το ποδόσφαιρο έχει γίνει ένα άθλημα τόσο υψηλών προδιαγραφών αλλά και τέτοιας οικονομικής απόδοσης, που δεν αρκεί η διαίσθηση των μεγάλων παικτών. Χρειάζεται και η βοήθεια της προχωρημένης έρευνας ώστε μια μεγάλη ομάδα να αποκτήσει προβάδισμα απέναντι σε μιαν άλλη. Οι παρακάτω επτά ερωτήσεις και απαντήσεις δίνουν μόνο μια ιδέα για το πόσο η επιστήμη έχει μπει στο ποδόσφαιρο και πόσο μπορεί να βοηθήσει.
1. Τι συμβαίνει σε μια μπάλα όταν αυτή βρεθεί στον αέρα ύστερα από την κλωτσιά ενός ποδοσφαιριστή;
H μπάλα στον αέρα «αισθάνεται» να της ασκούνται δύο δυνάμεις. Μία δύναμη λόγω της τριβής με τον αέρα, αντίθετη προς την τροχιά της και, αν έχει φάλτσο, μια κάθετη προς την πορεία της. H δύναμη λόγω τριβής εξαρτάται από το τετράγωνο της ταχύτητας, δηλαδή αν διπλασιαστεί η ταχύτητα της μπάλας σε σχέση με τον αέρα ή η ταχύτητα του αέρα, τετραπλασιάζεται η δύναμη της τριβής. Τα μόρια του αέρα μπορούμε να φανταστούμε ότι, όπως έρχονται σε επαφή με την επιφάνεια της μπάλας, λόγω των μικρών αλλά πολυπληθών κρούσεων που συμβαίνουν, την επιβραδύνουν ενώ και εκείνα φεύγουν κάπως από την κανονική τους πορεία. Μπορούμε μάλιστα να σκεφτόμαστε ότι έχουμε τριβή εξαιτίας της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η επιφάνεια της μπάλας και τριβή εξαιτίας του προφίλ που παρουσιάζει καθώς κινείται μέσα στον αέρα.
2. Τι ρόλο παίζουν στην πορεία της μπάλας αυτές οι τριβές με τον αέρα;
Αν η ταχύτητα της μπάλας είναι μικρή, ο αέρας δημιουργεί ένα λεπτό στρώμα γύρω της αλλά η ροή του δεν διαταράσσεται πολύ και έχει ένα ειδικό όνομα, λέγεται νηματώδης ροή. Αν έχει μεγάλη ταχύτητα, τότε στο πίσω μέρος έχουμε στροβιλώδη ροή, δηλαδή καθώς κινείται δημιουργούνται στρόβιλοι αέρα των οποίων η κινητική ενέργεια αφαιρείται αντίστοιχα από αυτήν της μπάλας. Εχει παρατηρηθεί ότι αν η ταχύτητα της μπάλας δεν είναι μεγάλη, τότε έχουμε τριβή που καθορίζεται πιο πολύ από την επιφάνειά της, ενώ σε ταχύτητες μεγαλύτερες από 10 μέτρα το δευτερόλεπτο έχουμε στροβιλώδη τριβή λόγω του προφίλ της, που είναι μεγαλύτερη από την προηγούμενη. Αρα οι αργές μπαλιές επιβραδύνονται, χάνουν δηλαδή πιο γρήγορα την ταχύτητά τους, ενώ οι δυνατές και κυρίως τα σουτ προς την εστία με ταχύτητες π.χ. 36 μέτρα το δευτερόλεπτο δεν χάνουν τόσο πολύ την ταχύτητά τους. Αυτό είναι κάτι που κάνει τη ζωή ενός τερματοφύλακα ακόμη πιο δύσκολη αφού δεν φτάνει ότι η μπάλα από ένα γερό σουτ έρχεται με μεγάλη ταχύτητα αλλά τη χάνει και πιο δύσκολα. Αρα και από μακριά μπάλες που ταξιδεύουν με μεγάλη ταχύτητα είναι επικίνδυνες, και αυτό οι έμπειροι τερματοφύλακες το έχουν καταλάβει.
3. Τι γίνεται όταν προσπαθούμε να δώσουμε φάλτσο στην μπάλα και να ξεγελάσουμε τους αντιπάλους στο τείχος και στο τέρμα;
Αυτό που λέμε φάλτσο είναι ένα φαινόμενο με το οποίο έχουν ασχοληθεί διάσημοι επιστήμονες από τον 19ο αιώνα ακόμη. Το 1852 ο Γερμανός Γκούσταβ Μάγκνους κατάλαβε και εξήγησε και στους άλλους ότι ένα αντικείμενο που προχωρεί μέσα σε ένα ρευστό, υγρό ή αέριο, και ταυτόχρονα περιστρέφεται, δέχεται και μια δύναμη κάθετη προς την πορεία του. Ο Μάγκνους κατάλαβε ότι αν έχουμε μια μπάλα που έχει φάλτσο στη μια πλευρά της, τα μόρια του αέρα θα κινούνται αντίθετα από ό,τι η επιφάνεια της μπάλας και λόγω της επαφής των δύο αυτά θα επιβραδύνονται, θα έχουν δηλαδή μικρότερη ταχύτητα από ό,τι τα άλλα στην εκ διαμέτρου αντίθετη πλευρά όπου θα κινούνται με την ίδια φορά που περιστρέφεται και η μπάλα. Υπάρχει όμως ένας πολύ βασικός νόμος, ο νόμος του Μπερνούλι που λέει, ότι σε ένα ρευστό στις περιοχές με μεγαλύτερη ταχύτητα έχουμε μικρότερη πίεση και αντίστροφα. Αυτόν τον νόμο όλοι μας τον έχουμε ανακαλύψει όταν, θέλοντας να αυξήσουμε την ταχύτητα με την οποία πετάγεται το νερό από το σωλήνα του ποτίσματος, τον πιέζουμε και ελαττώνουμε κάπως το άνοιγμά του. Γυρίζοντας πίσω στη φαλτσαριστή πορεία της μπάλας αφού θα υπάρχει διαφορά πίεσης σε δύο σημεία, αυτή καθώς περιστρέφεται θα κινηθεί ταυτόχρονα προς τα εκεί όπου υπάρχει μικρότερη πίεση. Ετσι, ένα σουτ με φάλτσο δεν ακολουθεί ευθύγραμμη πορεία αλλά καμπύλη, οπότε μπορεί να περάσει δίπλα ή πάνω από ένα τείχος και μετά να πάει μέσα στο τέρμα.
4. Πόσο βοηθάει τους τεχνίτες παίκτες η καινούργια μπάλα Teamgeist που θα χρησιμοποιηθεί στη Γερμανία;
Σε ένα σουτ από 30 μέτρα, με την μπάλα να μένει στον αέρα περίπου 1 δευτερόλεπτο με ταχύτητα 25 ως 30 μέτρα το δευτερόλεπτο και με φάλτσο που της έχει δώσει 8 με 10 στροφές το δευτερόλεπτο ενώ αυτή ζυγίζει 410-450 γραμμάρια, η δύναμη λόγω της διαφοράς πίεσης θα είναι κάπου 3,5 Νιούτον, που σημαίνει ότι μπορεί η απόκλιση από την ευθεία να φθάσει τα 4 μέτρα. H νέα μπάλα με το όνομα «Ομαδικό Πνεύμα», κατασκευής Adidas, έχει ακόμη πιο λεία επιφάνεια, είναι ακόμη πιο στρογγυλή και κυρίως έχει περιοριστεί το συνολικό μήκος των ραφών από 400 σε 340 εκατοστά. Αυτό επιτρέπει πιο συχνά το πόδι να συναντά λεία επιφάνεια και όχι ραφή, άρα καλύτερα φάλτσα, άρα πιο τεχνικά σουτ δυσκολεύοντας πολύ περισσότερο τους τερματοφύλακες. Ετσι ο Ρομπέρτο Κάρλος ή ο Ζουνίνιο αν αντί για ευθύγραμμο σουτ θελήσουν να περάσουν με φάλτσο την μπάλα πάνω από το τείχος καθώς αυτή θα χάνει ταχύτητα αλλάζοντας τη ροή από στροβιλώδη σε νηματώδη, ξαφνικά θα παρουσιάσει επιβράδυνση με συνέπεια μια απρόβλεπτη πορεία και ξεγέλασμα του τερματοφύλακα.
5. Τι ρόλο μπορεί να παίξει ο αγωνιστικός χώρος;
Είναι γνωστό και από το τένις ότι στο χορτάρι η μπάλα αναπηδά πιο γρήγορα από ό,τι στο χώμα. H μεγάλη αλλαγή στη συμπεριφορά της πάντως σημειώνεται όταν έχει βραχεί. Τότε το φάλτσο πιάνει πιο δύσκολα και οι τεχνίτες παίκτες σκουπίζουν την μπάλα με τη φανέλα τους. Αντίθετα κάποιοι από τους αμυνόμενους πριν από την εκτέλεση ενός επικίνδυνου φάουλ φτύνουν την μπάλα. H καινούργια μπάλα που χρειάστηκε τρία χρόνια σχεδίασης και δοκιμών έχει και ένα αφρώδες στρώμα γεμάτο με μικροκύτταρα πλήρη από αέριο, και αυτό, υποτίθεται, κάνει καλύτερη την επαφή με το πόδι του ποδοσφαιριστή αρκεί να είναι σωστά φουσκωμένη.
6. Πόσο επηρεάζεται η ταχύτητα της μπάλας από το πόσο είναι φουσκωμένη;
Οσο λιγότερο φουσκωμένη είναι μια μπάλα, τόσο μεγαλύτερος είναι ο χρόνος επαφής με το πόδι του ποδοσφαιριστή. Αρα και η απώλεια κινητικής ενέργειας σε αυτόν τον χρόνο, που καταναλώνεται στο να παραμορφωθεί η μπάλα. Οσο πιο φουσκωμένη άρα όσο πιο άκαμπτη, τόσο πιο πολλή είναι η κινητική ενέργεια που παίρνει από το πόδι του ποδοσφαιριστή, άρα και η ταχύτητα αφού η μάζα της δεν αλλάζει.
7. Πώς μπορούν οι δυσαρεστημένοι θεατές να κάνουν κακό στον διαιτητή που αδικεί την ομάδα τους;
Αν είναι ημέρα με ήλιο να έχουν καθρεφτάκια και με αυτά να συγκεντρώσουν τις ακτίνες του ηλίου μόλις σταθεί κάπου και να τον κάψουν ζωντανό! Αν είναι βράδυ ή συννεφιά ίσως, συγκεντρώνοντας δέσμες ακτίνων λέιζερ σε κρίσιμο σημείο του σώματός του. H επιστήμη προς το παρόν σηκώνει τα χέρια ψηλά.
Τέλος μετά από επιπλέον έρευνες....
Χωρούν τα Μαθηματικά στο ποδόσφαιρο; Και αν χωρούν, το κάνουν καλύτερο ή χειρότερο; Μην ξεχνάμε ότι είναι ένα άθλημα που έχει φτιαχτεί για να μην μπαίνουν πολλά γκολ και να μην κερδίζει πάντα ο καλύτερος... Η ανάλυση 300.000 παιχνιδιών από διάφορα ομαδικά αθλήματα- μπάσκετ, μπέιζμπολ, χόκεϊ στον πάγο- έδειξε ότι το ποδόσφαιρο είναι το πιο απρόβλεπτο απ΄ όλα σε ό,τι αφορά τα αποτελέσματα.
Πώς κυλά η Jabulani
Η καινούρια μπάλα, η Jabulani (σημαίνει «να το γιορτάσουμε» στη γλώσσα των Ζουλού), με τα ένδεκα χρώματα για τις ένδεκα πιο πολυπληθείς φυλές που κατοικούν στο κράτος της διοργανώτριας χώρας Νότιας Αφρικής, άρχισε να κυλάει στα γήπεδα. Σχεδιάστηκε, δοκιμάστηκε, κρίθηκε και επικρίθηκε. Είναι πάντως ένα ακόμη προϊόν επιστημονικής έρευνας σε σχέση με τη συμπεριφορά διάφορων υλικών και δοκιμών σε αεροσήραγγες. Μία ακόμη προσπάθεια οι νόμοι της Φυσικής να παίξουν κάποιο ρόλο στη διαμόρφωση του δημοφιλέστερου αθλήματος στον κόσμο. Μόνο που η επιστήμη εξ ορισμού έχει σκοπό να κάνει τα πράγματα γύρω μας περισσότερο προβλέψιμα, ενώ η γοητεία του ποδοσφαίρου είναι το ότι σε διοργανώσεις όπως το Μουντιάλ διάφοροι παράγοντες το κάνουν απρόβλεπτο. Αρα, πιο ενδιαφέρον.
Και η καινούρια μπάλα, για να μη μιλούμε έτσι στον αέρα, δεν ξεφεύγει από τα παραπάνω. Οπως παραπονέθηκαν πιο πολύ οι τερματοφύλακες, τους έρχεται με ανυπόφορη ταχύτητα. Και αυτό έχει την επιστημονική του εξήγηση. Διότι μέσα στην αεροσήραγγα, όπου δοκιμάζεται πλέον η κάθε μπάλα, αποδείχθηκε ότι καθώς κινείται στον αέρα και τον μετατοπίζει στα πλάγια για να περάσει εκείνη, στο πίσω μέρος της δημιουργούνται στρόβιλοι, ακριβώς όπως βλέπουμε να συμβαίνει και στο νερό πίσω από την προπέλα ενός πλοίου. Η αντίσταση μάλιστα του αέρα μεγαλώνει καθώς αυξάνεται και η ταχύτητα της μπάλας (και μάλιστα με το τετράγωνο της ταχύτητας. Δηλαδή όταν διπλασιάζεται η ταχύτητα τετραπλασιάζεται η αντίσταση και έτσι κάπως η μπάλα φρενάρει).
Αυτό όμως δεν συμβαίνει πάντα. Πάνω από κάποια τιμή της αρχικής ταχύτητας αλλάζει η ροή γύρω από την μπάλα και η αντίσταση μειώνεται! Αρα σε ένα πολύ δυνατό χτύπημα, έχει που έχει ταχύτητα η μπάλα, φρενάρει και λιγότερο, είναι και πιο αερόμπαλα αυτή η καινούργια και καταλαβαίνουμε το δράμα του τερματοφύλακα. Προσθέστε σε αυτά και το ότι το ένα τέταρτο των οστών του ανθρώπινου σώματος είναι συγκεντρωμένο στα πόδια και με βάση την εξίσωση της ορμής που είναι μεγαλύτερη όσο πιο μεγάλη είναι η μάζα του κινούμενου σώματος (εδώ αναφερόμαστε στα πόδια του ποδοσφαιριστή) και την ελαστική κρούση με την καλά φουσκωμένη μπάλα, δεν είναι δύσκολο να ξεπεράσουμε μια ταχύτητα ακόμη και 120 χιλιομέτρων την ώρα. Και με την καινούρια μπάλα, την κάπως πιο ελαφριά, πιο λεία και πιο στρογγυλή, καταλαβαίνουμε γιατί φωνάζουν ήδη ο Κασίγιας και οι άλλοι τερματοφύλακες.
Το άγχος του διαιτητή
Ακόμη μεγαλύτερο δράμα θα ζήσουν και οι διαιτητές όταν τους τύχει ή «τους κάτσει η στραβή η φάση», όπως λένε στη διάλεκτο την ποδοσφαιρική. Οπως το 1966, που οι Αγγλοι πήραν τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή από τους Γερμανούς επιτυγχάνοντας ένα γκολ στην παράταση (2-2 ο κανονικός αγώνας, 4-2 το τελικό αποτέλεσμα) με ένα σουτ του Τζεφ Χερστ που χτύπησε στην οριζόντια δοκό και μετά κάτω στο χορτάρι, αλλά εκεί πέρασε τη γραμμή του τέρματος ή όχι; Οι Γερμανοί ακόμη δεν έχουν ξεπεράσει το αποτέλεσμα αυτό και η αμφιβολία έδωσε λαβή για ατέλειωτες έρευνες σε ταχύτητες αναπήδησης και ανάλυση φαινομένων Μάγκνους (το υπεύθυνο φαινόμενο για τα φάλτσα στην μπάλα, όπου εμφανίζεται υποπίεση στη μια πλευρά και υπερπίεση στην αντίθετη καθώς περιστρέφεται μέσα στον αέρα). Από εκεί προέκυψε και ένα επιπλέον πολύ χρήσιμο στοιχείο. Οτι η μπάλα αναπήδησε στο χορτάρι μέσα σε χρόνο μόλις 0,006 δευτερολέπτων. Δηλαδή μικρότερο και από 1 εκατοστό του δευτερολέπτου. Αν όμως λάβουμε υπόψη μας ότι χρειάζονται κάπου 5 εκατοστά του δευτερολέπτου για να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος μια πληροφορία που λαμβάνει από το μάτι, καταλαβαίνουμε για το συγκεκριμένο γεγονός πόσο δύσκολο ήταν να το κρίνει ορθά ο διαιτητής. Αρα θα πρέπει να περιμένουμε με αυτή την μπάλα- την πιο γρήγορη- αρκετές ακούσιες διαιτητικές αστοχίες και θα πρέπει να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας. Μόνο που όταν πρόκειται να πάρει πέναλτι η ομάδα μας ή αντίθετα να τιμωρηθεί με πέναλτι, ποιος κρατάει την ψυχραιμία του;
Με ή χωρίς Μαθηματικά πάντως, μας περιμένουν συναρπαστικές ημέρες και νύχτες αφού, όπως είπε ο Μπιλ Σάνκλι, μάνατζερ της Λίβερπουλ: «Το ποδόσφαιρο δεν είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι κάτι περισσότερο από αυτό».
Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ
Στο πέναλτι η ομάδα και ο τερματοφύλακας στήνονται μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα,«στα 11 μέτρα»,όπως λέγεται.Γιατί όμως σε αυτή την απόσταση; Από το 1902 ισχύει ότι η μπάλα, στην πιο βαριά από τις ποινές του ποδοσφαίρου,πρέπει να στηθεί στις 12 γιάρδες, δηλαδή στα 10,97 μέτρα. Είναι μια απόσταση,όπως θα δούμε,σχετικά καλά διαλεγμένη. Γι΄ αυτό μπορούν να μας διαβεβαιώσουν και η στατιστική και κάποιοι εύκολοι υπολογισμοί.Η ποινή θα έπρεπε να είναι βαριά, δηλαδή να είναι σχεδόν γκολ, αλλά όχι και εκατό τοις εκατό, για να υπάρχει ενδιαφέρον.Εχουν λοιπόν επιλέξει μια πιθανότητα κοντά στο 75%. Αυτό έχει αποδειχτεί ότι διατηρείται από πολλές στατιστικές μετρήσεις σε πρωταθλήματα υψηλού επιπέδου και διοργανώσεις όπως το Παγκόσμιο και το Ευρωπαϊκό.Μετράς δηλαδή πόσα πέναλτι δόθηκαν και πόσα από αυτά μπήκαν γκολ.
Μπορείς όμως να φθάσεις στο ίδιο αποτέλεσμα και από αλλού. Οταν το τέρμα έχει άνοιγμα 7,32 μέτρα και ύψος 2,44,η επιφάνειά του βγαίνει κοντά στα 18 τετραγωνικά μέτρα. Ενας τερματοφύλακας σε μουντιαλικό επίπεδο είναι περίπου τα 2 μέτρα και το άνοιγμα των χεριών του φθάνει επίσης τα 2 μέτρα, άρα καλύπτει περίπου 4 τετραγωνικά,δηλαδή το 22% της επιφάνειας του τέρματος.Αρα μένει το 78% ακάλυπτο,που είναι κοντά στο 75%.Ισως θα έπρεπε η μπάλα να στηνόταν κάπου μισό μέτρο πιο πίσω για να είναι τα πράγματα πιο δίκαια.Διότι είναι και ο χρόνος αντίδρασης του τερματοφύλακα που πρέπει να λογαριαστεί.Στα πέναλτι η μέγιστη ταχύτητα της μπάλας φθάνει τα 120-130 χιλιόμετρα την ώρα.Αλλά ο μέσος όρος βγαίνει κάπου 100 χιλιόμετρα την ώρα. Για να διανύσει η μπάλα την απόσταση των 11 μέτρων,αυτό δίνει κατά προσέγγιση χρόνο 0,4 του δευτερολέπτου.Ενας άνθρωπος χρειάζεται 0,2 δευτερόλεπτα για να αντιληφθεί προς το πού κατευθύνεται η μπάλα, άρα του μένουν 0,2 ακόμη για να αντιδράσει.Αλλά η εκτίναξη ως τη γωνία του,που είναι σε απόσταση 3,66 μέτρων με 40 χιλιόμετρα την ώρα ταχύτητα,χρειάζεται χρόνο 0,33 δευτερολέπτων.Γι΄ αυτό βλέπουμε τους τερματοφύλακες να έχουν από πριν αποφασίσει προς τα πού θα πέσουν.
Οσο για τη διαδικασία των 5 πέναλτι, μετά τους αγώνες των ομίλων, όταν πρέπει πάντα να αναδειχτεί κάποιος νικητής,έχουν γίνει μελέτες και με τη θεωρία των πιθανοτήτων και με στατιστικές.Και βγαίνει ότι,αφού στις προπονήσεις έχουν χτυπηθεί άπειρα πέναλτι και έχουν γίνει στατιστικές μελέτες,η καλύτερη στρατηγική είναι το πρώτο πέναλτι να το χτυπάει ο χειρότερος των πέντε παικτών που έχουν επιλεγεί και να πηγαίνουμε προς τον καλύτερο,δηλαδή τον πιο εύστοχο αλλά και πιο ψύχραιμο, όταν πιθανόν η πίεση έχει ανέβει στα ύψη.
Πέμπτη 18 Νοεμβρίου 2010
Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 ήταν η κορυφαία αντιδικτατορική εκδήλωση και ουσιαστικά προανήγγειλε την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών, η οποία από τις 21 Απριλίου 1967 είχε επιβάλλει καθεστώς στυγνής δικτατορίας στη χώρα.
Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε στις 14 Φεβρουαρίου 1973, όταν ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές της Αθήνας και συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο. Ζητούσαν την κατάργηση του Ν.1347, ο οποίος προέβλεπε την υποχρεωτική στράτευση όσων ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Η αστυνομία, παραβιάζοντας το πανεπιστημιακό άσυλο, εισήλθε στο χώρο του ιδρύματος, συνέλαβε 11 φοιτητές και τους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της «περιύβρισης αρχής». Οι 8 καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές, ενώ περίπου 100 άλλοι αναγκάστηκαν να διακόψουν τις σπουδές τους και να ντυθούν στο χακί.
Επτά ημέρες μετά τα πρώτα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στις 21 Φεβρουαρίου οι φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο της Νομικής σχολής στην Αθήνα, προβάλλοντας τα συνθήματα «Δημοκρατία», «Κάτω η Χούντα» και «Ζήτω η Ελευθερία». Η αστυνομία επενέβη και πάλι για να καταστείλει την εξέγερση, αλλά η βίαιη εκδίωξη των φοιτητών από το κτίριο της Νομικής ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αγωνιστικότητά τους.
Η εξέγερση που ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου του 1973 επρόκειτο να αποτελέσει την κορύφωση των αντιδικτατορικών εκδηλώσεων. Το πρωί εκείνης της ημέρας οι φοιτητές συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο του Πολυτεχνείου και αποφάσισαν την κήρυξη αποχής από τα μαθήματα, με αίτημα να γίνουν εκλογές για τους φοιτητικούς συλλόγους τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους και όχι στα τέλη του επόμενου χρόνου, όπως είχε ανακοινώσει το καθεστώς.
Ακολούθησαν συνελεύσεις φοιτητών στην Ιατρική και στη Νομική σχολή. Μάλιστα, οι φοιτητές της Νομικής εξέδωσαν ψήφισμα, με το οποίο ζητούσαν την ανάκληση των αποφάσεων της Χούντας για τη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών, εκδημοκρατισμό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 20% του προϋπολογισμού και ανάκληση του Ν.1347 για την αναγκαστική στράτευση των φοιτητών.
Όσο περνούσε η μέρα άρχισαν να μαζεύονται ολοένα και περισσότεροι φοιτητές στο Πολυ-τεχνείο, αλλά και άλλοι που πληροφορήθηκαν το νέο. Η αστυνομία αποδείχθηκε ανίκανη να εμποδίσει την προσέλευση του κόσμου. Το απόγευμα πάρθηκε η απόφαση για κατάληψη του Πολυτεχνείου. Οι πόρτες έκλεισαν και από τότε άρχισε η οργάνωση της εξέγερσης. Το πρώτο βήμα ήταν η εκλογή Συντονιστικής Επιτροπής, στην οποία μετείχαν 22 φοιτητές και 2 εργάτες, με σκοπό να καθοδηγήσει τον αγώνα. Επιπλέον, δημιουργήθηκαν επιτροπές σε όλες τις σχολές για να οργανώσουν την κατάληψη και την επικοινωνία με την ελληνική κοινωνία.
Για το σκοπό αυτό άρχισε να λειτουργεί ένας ραδιοφωνικός σταθμός, αρχικά στο κτίριο του Χημικού και αργότερα στο κτίριο των Μηχανολόγων, με εκφωνητές τη Μαρία Δαμανάκη και τον Δημήτρη Παπαχρήστου. Επιπλέον, στο Πολυτεχνείο εγκαταστάθηκαν πολύγραφοι, που δούλευαν μέρα - νύχτα, για να πληροφορούν τους φοιτητές και τον υπόλοιπο κόσμο για τις αποφάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής και των φοιτητικών συνελεύσεων. Συγκροτήθηκαν συνεργεία φοιτητών, που έγραφαν συνθήματα σε πλακάτ, σε τοίχους, στα τρόλεϊ, στα λεωφορεία και στα ταξί, για να τα γνωρίσουν όλοι οι Αθηναίοι. Στο Πολυτεχνείο οργανώθηκε εστιατόριο και νοσοκομείο, ενώ ομάδες φοιτητών ανέλαβαν την περιφρούρηση του χώρου, ξεχωρίζοντας τους ενθουσιώδεις και δημοκράτες Αθηναίους από τους προβοκάτορες.
Η πρώτη αντίδραση του δικτατορικού καθεστώτος ήταν να στείλει μυστικούς πράκτορες να ανακατευθούν στο πλήθος που συνέρρεε στο Πολυτεχνείο και να ακροβολήσει σκοπευτές στα γύρω κτίρια. Στις 16 Νοεμβρίου μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν εναντίον του πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο έξω από το Πολυτεχνείο, με γκλομπς, δακρυγόνα και σφαίρες ντουμ-ντουμ. Οι περισσότεροι διαλύθηκαν. Όσοι έμειναν έστησαν οδοφράγματα ανατρέποντας τρόλεϊ και συγκεντρώνοντας υλικά από νεοανεγειρόμενες οικοδομές, και άναψαν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα. Αργότερα, η αστυνομία έκανε χρήση όπλων, χωρίς όμως να πετύχει το στόχο της, την καταστολή της εξέγερσης.
Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, όταν διαπίστωσε ότι η αστυνομία αδυνατούσε να εισέλθει στο Πολυτεχνείο, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το στρατό. Κοντά στο σταθμό Λαρίσης συγκεντρώθηκαν τρεις μοίρες ΛΟΚ και μία μοίρα αλεξιπτωτιστών από τη Θεσσαλονίκη. Τρία άρματα μάχης κατέβηκαν από το Γουδί προς το Πολυτεχνείο. Τα δύο στάθμευσαν στις οδούς Τοσίτσα και Στουρνάρα, αποκλείοντας τις πλαϊνές πύλες του ιδρύματος και το άλλο έλαβε θέση απέναντι από την κεντρική πύλη. Η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών ζήτησε διαπραγματεύσεις, αλλά το αίτημά τους απορρίφθηκε.
Στις 3 τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου το άρμα που βρισκόταν απέναντι από την κεντρική πύλη έλαβε εντολή να εισβάλλει. Έπεσε πάνω στην πύλη και την έριξε, παρασέρνοντας στο διάβα του μία κοπέλα που ήταν σκαρφαλωμένη στον περίβολο κρατώντας την ελληνική σημαία. Οι μοίρες των ΛΟΚ, μαζί με ομάδες -μυστικών και μη- αστυνομικών, εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο και κυνήγησαν τους φοιτητές, οι οποίοι πηδώντας από τα κάγκελα προσπάθησαν να διαφύγουν στους γύρω δρόμους. Τους κυνηγούσαν αστυνομικοί, πεζοναύτες, ΕΣΑτζήδες. Αρκετοί σώθηκαν βρίσκοντας άσυλο στις γύρω πολυκατοικίες, πολλοί συνελήφθησαν κα μεταφέρθηκαν στη Γενική Ασφάλεια και στην ΕΣΑ.
Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας, στις 17 Νοεμβρίου συνελήφθησαν 840 άτομα. Όμως, μετά τη Μεταπολίτευση, αξιωματικοί της Αστυνομίας, ανακρινόμενοι, ανέφεραν ότι οι συλληφθέντες ξεπέρασαν τα 2400 άτομα. Οι νεκροί επισήμως ανήλθαν σε 34 άτομα. Στην ανάκριση που διενεργήθηκε το φθινόπωρο του 1975 εναντίον των πρωταιτίων της καταστολής εντοπίστηκαν 21 περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού. Ωστόσο, τα θύματα πρέπει να ήταν πολύ περισσότερα, διότι πολλοί βαριά τραυματισμένοι, προκειμένου να διαφύγουν τη σύλληψη, αρνήθηκαν να διακομιστούν σε νοσοκομείο.
Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος κήρυξε στρατιωτικό νόμο, αλλά στις 25 Νοεμβρίου ανατράπηκε με πραξικόπημα. Πρόεδρος ορίστηκε ο αντιστράτηγος Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος. Όμως ο ισχυρός άνδρας του νέου καθεστώτος ήταν ο διοικητής της Στρατιωτικής Αστυνομίας, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, που επέβαλλε ένα καθεστώς σκληρότερο από εκείνο του Παπαδόπουλου.
Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε ήδη προηγηθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο Γκιζίκης και ο αντιστράτηγος Ντάβος, διοικητής του Γ' Σώματος Στρατού, κάλεσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να επιστρέψει στην Ελλάδα για να επαναφέρει τη δημοκρατική διακυβέρνηση.
Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 ήταν η κορυφαία αντιδικτατορική εκδήλωση και ουσιαστικά προανήγγειλε την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών, η οποία από τις 21 Απριλίου 1967 είχε επιβάλλει καθεστώς στυγνής δικτατορίας στη χώρα.
Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε στις 14 Φεβρουαρίου 1973, όταν ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές της Αθήνας και συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο. Ζητούσαν την κατάργηση του Ν.1347, ο οποίος προέβλεπε την υποχρεωτική στράτευση όσων ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Η αστυνομία, παραβιάζοντας το πανεπιστημιακό άσυλο, εισήλθε στο χώρο του ιδρύματος, συνέλαβε 11 φοιτητές και τους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της «περιύβρισης αρχής». Οι 8 καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές, ενώ περίπου 100 άλλοι αναγκάστηκαν να διακόψουν τις σπουδές τους και να ντυθούν στο χακί.
Επτά ημέρες μετά τα πρώτα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στις 21 Φεβρουαρίου οι φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο της Νομικής σχολής στην Αθήνα, προβάλλοντας τα συνθήματα «Δημοκρατία», «Κάτω η Χούντα» και «Ζήτω η Ελευθερία». Η αστυνομία επενέβη και πάλι για να καταστείλει την εξέγερση, αλλά η βίαιη εκδίωξη των φοιτητών από το κτίριο της Νομικής ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αγωνιστικότητά τους.
Η εξέγερση που ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου του 1973 επρόκειτο να αποτελέσει την κορύφωση των αντιδικτατορικών εκδηλώσεων. Το πρωί εκείνης της ημέρας οι φοιτητές συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο του Πολυτεχνείου και αποφάσισαν την κήρυξη αποχής από τα μαθήματα, με αίτημα να γίνουν εκλογές για τους φοιτητικούς συλλόγους τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους και όχι στα τέλη του επόμενου χρόνου, όπως είχε ανακοινώσει το καθεστώς.
Ακολούθησαν συνελεύσεις φοιτητών στην Ιατρική και στη Νομική σχολή. Μάλιστα, οι φοιτητές της Νομικής εξέδωσαν ψήφισμα, με το οποίο ζητούσαν την ανάκληση των αποφάσεων της Χούντας για τη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών, εκδημοκρατισμό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 20% του προϋπολογισμού και ανάκληση του Ν.1347 για την αναγκαστική στράτευση των φοιτητών.
Όσο περνούσε η μέρα άρχισαν να μαζεύονται ολοένα και περισσότεροι φοιτητές στο Πολυ-τεχνείο, αλλά και άλλοι που πληροφορήθηκαν το νέο. Η αστυνομία αποδείχθηκε ανίκανη να εμποδίσει την προσέλευση του κόσμου. Το απόγευμα πάρθηκε η απόφαση για κατάληψη του Πολυτεχνείου. Οι πόρτες έκλεισαν και από τότε άρχισε η οργάνωση της εξέγερσης. Το πρώτο βήμα ήταν η εκλογή Συντονιστικής Επιτροπής, στην οποία μετείχαν 22 φοιτητές και 2 εργάτες, με σκοπό να καθοδηγήσει τον αγώνα. Επιπλέον, δημιουργήθηκαν επιτροπές σε όλες τις σχολές για να οργανώσουν την κατάληψη και την επικοινωνία με την ελληνική κοινωνία.
Για το σκοπό αυτό άρχισε να λειτουργεί ένας ραδιοφωνικός σταθμός, αρχικά στο κτίριο του Χημικού και αργότερα στο κτίριο των Μηχανολόγων, με εκφωνητές τη Μαρία Δαμανάκη και τον Δημήτρη Παπαχρήστου. Επιπλέον, στο Πολυτεχνείο εγκαταστάθηκαν πολύγραφοι, που δούλευαν μέρα - νύχτα, για να πληροφορούν τους φοιτητές και τον υπόλοιπο κόσμο για τις αποφάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής και των φοιτητικών συνελεύσεων. Συγκροτήθηκαν συνεργεία φοιτητών, που έγραφαν συνθήματα σε πλακάτ, σε τοίχους, στα τρόλεϊ, στα λεωφορεία και στα ταξί, για να τα γνωρίσουν όλοι οι Αθηναίοι. Στο Πολυτεχνείο οργανώθηκε εστιατόριο και νοσοκομείο, ενώ ομάδες φοιτητών ανέλαβαν την περιφρούρηση του χώρου, ξεχωρίζοντας τους ενθουσιώδεις και δημοκράτες Αθηναίους από τους προβοκάτορες.
Η πρώτη αντίδραση του δικτατορικού καθεστώτος ήταν να στείλει μυστικούς πράκτορες να ανακατευθούν στο πλήθος που συνέρρεε στο Πολυτεχνείο και να ακροβολήσει σκοπευτές στα γύρω κτίρια. Στις 16 Νοεμβρίου μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν εναντίον του πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο έξω από το Πολυτεχνείο, με γκλομπς, δακρυγόνα και σφαίρες ντουμ-ντουμ. Οι περισσότεροι διαλύθηκαν. Όσοι έμειναν έστησαν οδοφράγματα ανατρέποντας τρόλεϊ και συγκεντρώνοντας υλικά από νεοανεγειρόμενες οικοδομές, και άναψαν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα. Αργότερα, η αστυνομία έκανε χρήση όπλων, χωρίς όμως να πετύχει το στόχο της, την καταστολή της εξέγερσης.
Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, όταν διαπίστωσε ότι η αστυνομία αδυνατούσε να εισέλθει στο Πολυτεχνείο, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το στρατό. Κοντά στο σταθμό Λαρίσης συγκεντρώθηκαν τρεις μοίρες ΛΟΚ και μία μοίρα αλεξιπτωτιστών από τη Θεσσαλονίκη. Τρία άρματα μάχης κατέβηκαν από το Γουδί προς το Πολυτεχνείο. Τα δύο στάθμευσαν στις οδούς Τοσίτσα και Στουρνάρα, αποκλείοντας τις πλαϊνές πύλες του ιδρύματος και το άλλο έλαβε θέση απέναντι από την κεντρική πύλη. Η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών ζήτησε διαπραγματεύσεις, αλλά το αίτημά τους απορρίφθηκε.
Στις 3 τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου το άρμα που βρισκόταν απέναντι από την κεντρική πύλη έλαβε εντολή να εισβάλλει. Έπεσε πάνω στην πύλη και την έριξε, παρασέρνοντας στο διάβα του μία κοπέλα που ήταν σκαρφαλωμένη στον περίβολο κρατώντας την ελληνική σημαία. Οι μοίρες των ΛΟΚ, μαζί με ομάδες -μυστικών και μη- αστυνομικών, εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο και κυνήγησαν τους φοιτητές, οι οποίοι πηδώντας από τα κάγκελα προσπάθησαν να διαφύγουν στους γύρω δρόμους. Τους κυνηγούσαν αστυνομικοί, πεζοναύτες, ΕΣΑτζήδες. Αρκετοί σώθηκαν βρίσκοντας άσυλο στις γύρω πολυκατοικίες, πολλοί συνελήφθησαν κα μεταφέρθηκαν στη Γενική Ασφάλεια και στην ΕΣΑ.
Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας, στις 17 Νοεμβρίου συνελήφθησαν 840 άτομα. Όμως, μετά τη Μεταπολίτευση, αξιωματικοί της Αστυνομίας, ανακρινόμενοι, ανέφεραν ότι οι συλληφθέντες ξεπέρασαν τα 2400 άτομα. Οι νεκροί επισήμως ανήλθαν σε 34 άτομα. Στην ανάκριση που διενεργήθηκε το φθινόπωρο του 1975 εναντίον των πρωταιτίων της καταστολής εντοπίστηκαν 21 περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού. Ωστόσο, τα θύματα πρέπει να ήταν πολύ περισσότερα, διότι πολλοί βαριά τραυματισμένοι, προκειμένου να διαφύγουν τη σύλληψη, αρνήθηκαν να διακομιστούν σε νοσοκομείο.
Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος κήρυξε στρατιωτικό νόμο, αλλά στις 25 Νοεμβρίου ανατράπηκε με πραξικόπημα. Πρόεδρος ορίστηκε ο αντιστράτηγος Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος. Όμως ο ισχυρός άνδρας του νέου καθεστώτος ήταν ο διοικητής της Στρατιωτικής Αστυνομίας, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, που επέβαλλε ένα καθεστώς σκληρότερο από εκείνο του Παπαδόπουλου.
Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε ήδη προηγηθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο Γκιζίκης και ο αντιστράτηγος Ντάβος, διοικητής του Γ' Σώματος Στρατού, κάλεσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να επιστρέψει στην Ελλάδα για να επαναφέρει τη δημοκρατική διακυβέρνηση.
Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010
Τα δέκα πιο συχνά λάθη πριν από (σημαντικούς και ασήμαντους) αγώνες
Είναι ευρέως γνωστό ότι όλοι όσοι ασχολούνται με τον ανταγωνιστικό αθλητισμό, ή πρωταθλητισμό, βιώνουν την «ένταση» του αγώνα.
Αυτή η «ένταση» μεταφράζεται ανάλογα με το φύλο του αθλητή, την ηλικία, το άθλημα και την προσωπικότητά του σε ποικίλες ψυχοσωματικές αντιδράσεις όπως:
• το «σφίξιμο στο στομάχι», τα ιδρωμένα χέρια, η ταχυκαρδία, η αϋπνία, ο εκνευρισμός, η υπέρ-κινητικότητα, η ευθυμία, ακόμη και το…. χασμουρητό.
• Όλες αυτές οι ψυχοσωματικές καταστάσεις μπορούν κάλλιστα να έχουν διπλή κατεύθυνση.
• Mπορούν να αποτελέσουν μέρος μιας ευχάριστης διαδικασίας προετοιμασίας ή να αποτελούν τον οιωνό και τα προεόρτια μιας άσχημης αθλητικής απόδοσης και εμπειρίας.
• Η σωστή διαδικασία προετοιμασίας για έναν αγώνα περιλαμβάνει πολλούς τομείς με απώτερο σκοπό την μέγιστη απόδοση της ομάδας.
• Για πετύχουμε την επιθυμητή απόδοση είναι απαραίτητο να συμπεριλάβουμε στις διαδικασίες προετοιμασίας και τον τομέα της ψυχολογικής ετοιμότητας.
• Για να πετύχουμε τον στόχο της ψυχολογικής ετοιμότητας της ομάδας αλλά και του εκάστοτε αθλητή θα πρέπει να ακολουθήσουμε μια διαδικασία προετοιμασίας που να περιλαμβάνει ενέργειες, ασκήσεις και εμπειρίες.
• Σκοπός τους θα είναι η βιωματική εκμάθηση τρόπων αποφυγής ή και αντιμετώπισης δυσάρεστων καταστάσεων που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε κατά τη διάρκεια του αγώνα.
• Ο θετικός έλεγχος των συναισθημάτων και των σκέψεων του αθλητή πριν από έναν αγώνα αποτελεί το θεμέλιο λίθο μιας πετυχημένης απόδοσης.
• Για να διαπιστώσουμε μαζί αν πράττετε ορθά ή λανθασμένα όσον αφορά τους τομείς αυτούς θα αναλύσουμε:
• Δέκα από τα συχνότερα λάθη, που κάνουμε προσπαθώντας να προετοιμάσουμε την ομάδα μας για κάποιο παιχνίδι.
1. Έμφαση στο αποτέλεσμα και όχι στην διαδικασία.
Οι θετικές σκέψεις και η θετική προδιάθεση είναι σαφώς επιθυμητές πριν από οποιονδήποτε αγώνα. Η αποκλειστική έμφαση όμως στο αποτέλεσμα δημιουργεί μία σειρά από προβλήματα:
• Δίπολο Νίκη – Ήττα
• Αρνητικά αποτελέσματα αποκρύπτουν πολύ καλές αποδόσεις
• Αυξημένη πίεση για κάτι που δεν μπορεί ο προπονητής ή ο αθλητής να ελέγξει ολοκληρωτικά.
Ο σωστός τρόπος προετοιμασίας για είναι αγώνα πρέπει να συμπεριλαμβάνει τη συστηματική εξάσκηση δεξιοτήτων και τακτικής. Η πιστή εφαρμογή τους στον αγώνα θα μας δώσει πολύ περισσότερες πιθανότητες για να πετύχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Την διαδικασία μπορείς να την δημιουργήσεις, να την διαφοροποιήσεις να την μεταλλάξεις και να την ελέγξεις σε μεγάλο βαθμό.
Το αποτέλεσμα όμως όχι.
2. Έμφαση σε έξω-αγωνιστικούς παράγοντες - Εμφανή παρέμβαση παραγόντων στην διαδικασία προετοιμασίας.
Κάθε παιχνίδι σε όλα τα επίπεδα έχει «παρασκήνιο». Μικρό ή μεγάλο. Ο προπονητής, οι αθλητές καθώς και τα στελέχη των ομάδων δε μπορούν να το αποφύγουν.
Όταν όμως δώσουμε υπερβολική βαρύτητα σε αυτό τότε αποπροσανατολιζόμαστε και δεν ετοιμάζουμε την ομάδα για να παίξει σωστά.
Από τη στιγμή βέβαια που κάποιοι μέσα από την ομάδα καλώς ή κακώς, ασχολούνται με τις εξωτερικές «συνθήκες», δε θα πρέπει σε καμία περίπτωση να έρχονται σε επαφή με τους αθλητές -ειδικότερα- αλλά και με τον προπονητή.
3. Παράλυση μετά από πολύ ανάλυση
Η πίεση πριν από έναν αγώνα μπορεί να οδηγήσει τον προπονητή σε υπερβολική προπόνηση σε όλα τα επίπεδα:
• Φυσική κατάσταση, Τακτική, Τεχνική, ‘’Ψυχολογική προετοιμασία’’
Το μόνο όμως που επιτυγχάνεται με αυτόν τον τρόπο είναι η μετάδοση υπερβολικά μεγάλου αριθμού πληροφοριών με αποτέλεσμα οι αθλητές να μπερδεύονται ή ακόμη και να ξεχνούν τα πάντα.
4. Παράλυση μετά από αδράνεια.
Σε αυτή την περίπτωση ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Επειδή θεωρητικά η αναμονή ενός δύσκολου παιχνιδιού έχει δημιουργήσει αρνητική ένταση ( άγχος ) στην ομάδα ή για την αποφυγή της πρόκλησης άγχους προγραμματίζονται χαλαρές προπονήσεις.
Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνουμε να επαληθεύσουμε το ρητό « Μη προγραμματισμός για ένα παιχνίδι είναι προγραμματισμός για αποτυχία»
5. ”Αγώνας δίχως αύριο’’ – Υπερβολική πίεση. Ψυχική εξουθένωση πριν τον αγώνα.
• Για τον προπονητή (συνήθως), Τους αθλητές, Την ομάδα
Η προσφιλής ατάκα των ΜΜΕ σε όλα τα επίπεδα, ειδικά αν υπάρχει μεγάλο διάστημα προετοιμασίας για σημαντικά παιχνίδια. (Σε τελικούς, τουρνουά ή παιχνίδια κλειδιά για τίτλο ή υποβιβασμό)
Κατά την αναμονή του κρίσιμου αγώνα η ένταση αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο έχοντας σαν αποτέλεσμα την ψυχική εξουθένωση των πρωταγωνιστών (αθλητών, προπονητών) πριν τον αγώνα.
Αλίμονο εάν αισθανθούμε πριν από τον αγώνα:
«Άντε να τελειώνουμε και ό,τι γίνει...»
6. Ομιλία με ηρωικό ύφος ή με πάρα πολλές λεπτομέρειες πριν από τον αγώνα.
Το στερεότυπο του εμπνευσμένου ηγέτη.
Δυνατή φωνή, με ατρόμητο τόνο και οδηγίες «κατάκτησης της κορυφής του λόφου».
«Πάμε να τους πατήσουμε!» «Άντε παλικάρια μου!»
Στόχος: Η αύξηση της έντασης και της ηρωικής διάθεσης των παιχτών.
Αποτέλεσμα αυτής της μεθόδου?
Συμπέρασμα: Η ομαδική ηρωική ομιλία έχει συνήθως θετική, όμως και αρνητική επίδραση σε συγκεκριμένους παίκτες, ανάλογα με την προσωπικότητα τους καθώς και την αγωνιστική τους θέση.
Μεγάλη σε διάρκεια ομιλία: Το πάθος, η θέληση, ο επαγγελματισμός αλλά και η πίεση οδηγούν πολλούς προπονητές στο να πραγματοποιήσουν μία μεγάλη σε διάρκεια ομιλία πριν από σημαντικά παιχνίδια.
Σαν αποτέλεσμα, έχουμε την πνευματική αλλά και σωματική κόπωση των παιχτών. Η συγκέντρωσή τους μειώνεται, ξεχνάνε ή δεν προσέχουν, ‘’παίζουν’’ μεταξύ τους και τέλος-τέλος δεν κατανοούν ακόμη και τις πιο απλές οδηγίες.
7. Μεταφορά προβλημάτων από το ΄΄σπίτι΄΄ στο γήπεδο.
Α Επαγγελματικό επίπεδο:
Μα είναι δυνατόν επαγγελματίες αθλητές να αφήνουν προσωπικά προβλήματα να επηρεάζουν τη δουλειά τους?
Β Ερασιτεχνικό επίπεδο:
‘’Είναι φυσικό να γίνεται αυτό..... Αυτοί οι αθλητές έχουν πολλά στο κεφάλι τους. Πολλές φορές πληρώνουν και από την τσέπη τους,......’’
Επομένως είναι φυσικό η απόδοσή τους να επηρεάζεται από προσωπικά προβλήματα.
Είναι σωστές οι παραπάνω παρατηρήσεις? Η πρώτη λανθασμένη το ίδιο και η δεύτερη.
Η διαδικασία αυτοσυγκέντρωσης πρέπει να διδάσκεται από μικρή ηλικία. Από πολύ νωρίς θα πρέπει να ξεκινά η εκμάθηση των διανοητικών ικανοτήτων «παρκαρίσματος» των προσωπικών προβλημάτων.
Είναι απαραίτητος ο συχνός έλεγχος της επιτυχίας αυτής της διαδικασίας. Πρέπει να δίνουμε μεγάλη βαρύτητα και να παρατηρούμε λεπτομέρειες όσον αφορά την αλλαγή της συμπεριφοράς των αθλητών. Διαφορετικά κινδυνεύουμε να βρεθούμε μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις.
8. Αυτοπεποίθηση: Δεν αποκτάται από μόνη της.
Αυτοπεποίθηση είναι ένας όρος που περιγράφει μία ιδιότητα που έχουν όλοι οι επιτυχημένοι προπονητές και αθλητές.
Η πίστη στις ικανότητες/δεξιότητες του αθλητή αποτρέπει τη δημιουργία αγωνιστικού άγχους.
Εάν κάποιοι αθλητές έχουν χαμηλό επίπεδο αυτοπεποίθησης αφήνουν καθαρά στην τύχη τις πιθανότητες μιας καλής απόδοσης (δηλαδή ‘’να τους πάει το παιχνίδι’’).
Σε πολλούς προπονητές αρέσει να μιλάνε για αυτοπεποίθηση, λίγοι όμως είναι αυτοί που μπορούν να απαριθμήσουν πρακτικούς τρόπους απόκτησης της.
Ο πιο απλός τρόπος: Εξασφαλίζουμε στους αθλητές την ευκαιρία να βιώσουν την επιτυχία μέσω των ασκήσεων/καταστάσεων που δημιουργούμε στην προπόνηση. Ξεκινάμε πάντα από τα πιο απλά και προχωράμε στα πιο δύσκολα και περίπλοκα.
Διαφοροποιούμε τόσο το ασκησιολόγιο όσο και τον τρόπο ανατροφοδότησης ανάλογα με τον παίκτη αλλά και τη θέση που παίζει.
Δημιουργούμε συνθήκες επιτυχίας για τους παίκτες μας και δίνουμε έμφαση στα θετικά σημεία της απόδοσης τους.
Η αυτοπεποίθηση δεν δημιουργείται αυτόματα, ούτε τυχαία.
Απαιτείται συστηματική προσπάθεια και μεγάλη υπομονή για να επιτύχουμε ικανοποιητικά αποτελέσματα σε αυτόν τον τομέα.
9. Μη συμμετοχή των βασικών παικτών ή των πιο έμπειρων στην διαδικασία προετοιμασίας.
Στις μεγάλες και ομάδες η «χημεία» των μελών τους αλλά και η «ατμόσφαιρα» των αποδυτηρίων παίζουν καταλυτικό ρόλο για μια πετυχημένη πορεία.
Αυτό όμως που δεν το συζητάμε πολύ ή ακόμη και το αρνούμαστε είναι πως για να πετύχει ο προπονητής την δημιουργία μιας καλής ‘’χημείας’’ και ‘’ατμόσφαιρας’’ χρειάζεται ΚΑΙ τη βοήθεια των βασικών και πιο έμπειρων αθλητών του.
Είναι κοινό μυστικό για όλους τους επιτυχημένους προπονητές το γεγονός ότι σχεδόν πάντα εμπλέκουν στην διαδικασία προετοιμασίας ενός αγώνα τους πιο έμπειρους παίχτες τους.
10. Ανησυχία για το τι θα λένε οι άλλοι.
Ο φόβος της αποτυχίας αποτελεί το βασικό κίνητρο.
Η φοβία της αποτυχίας δημιουργείται όταν συστηματικά επιλέγουμε απειλές, έμμεσο ή άμεσο εκβιασμό, τιμωρία των αθλητών σαν βασικό κίνητρο στην διαδικασία προετοιμασίας ενός αγώνα.
Ο φόβος της αποτυχίας ξεκινά με την ανησυχία των παικτών για κάποιο άτυχο αποτέλεσμα και για το τι θα λένε ‘’οι άλλοι’’ για αυτό.
Όταν η ανησυχία αυτή συνοδεύεται με παράπλευρες καταστάσεις όπως:
Πίεση, εκνευρισμός, προ-αγωνιστικό άγχος, επίπονες προπονήσεις εκτός προγράμματος, έλλειψη εμπιστοσύνης δημιουργούνται συνθήκες όπου ενώ βραχυπρόθεσμα ή φαινομενικά ενεργοποιούν την ομάδα, ουσιαστικά φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα.
Για τον λόγο αυτό ο θετικός έλεγχος των σκέψεων μας αλλά και μια προσπάθεια να παρασύρουμε και τους αθλητές μας προς αυτή την κατεύθυνση επιτυγχάνεται με χρησιμοποίηση θετικής ενίσχυσης για σωστή και μακροχρόνια ενεργοποίηση .
Η τιμωρία και ο εκφοβισμός σχεδόν πάντα έχουν αρνητικά μακροχρόνια αποτελέσματα.
• Τα πρωταθλήματα κερδίζονται στις λεπτομέρειες και στα ‘’μικρά’’ παιχνίδια.
• Οι αθλητές προετοιμάζονται στα εύκολα παιχνίδια για να αποδώσουν τα μέγιστα στα δύσκολα.
• Για όλα τα παιχνίδια προετοιμαζόμαστε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.
• Η διαφορά εύκολου και δύσκολου αγώνα μεταφράζεται στην θετική πρόκληση για καλύτερη εφαρμογή των πλάνων που έχει θέσει ο προπονητής και έχει δουλέψει η ομάδα όλη την εβδομάδα.
• Δεν υπάρχει εύκολο ή δύσκολο παιχνίδι. Απλά υπάρχουν εύκολοι ή δύσκολοι στόχοι.
Dr. Νίκος Γεωργιάδης, Αθλητικός Ψυχολόγος
Είναι ευρέως γνωστό ότι όλοι όσοι ασχολούνται με τον ανταγωνιστικό αθλητισμό, ή πρωταθλητισμό, βιώνουν την «ένταση» του αγώνα.
Αυτή η «ένταση» μεταφράζεται ανάλογα με το φύλο του αθλητή, την ηλικία, το άθλημα και την προσωπικότητά του σε ποικίλες ψυχοσωματικές αντιδράσεις όπως:
• το «σφίξιμο στο στομάχι», τα ιδρωμένα χέρια, η ταχυκαρδία, η αϋπνία, ο εκνευρισμός, η υπέρ-κινητικότητα, η ευθυμία, ακόμη και το…. χασμουρητό.
• Όλες αυτές οι ψυχοσωματικές καταστάσεις μπορούν κάλλιστα να έχουν διπλή κατεύθυνση.
• Mπορούν να αποτελέσουν μέρος μιας ευχάριστης διαδικασίας προετοιμασίας ή να αποτελούν τον οιωνό και τα προεόρτια μιας άσχημης αθλητικής απόδοσης και εμπειρίας.
• Η σωστή διαδικασία προετοιμασίας για έναν αγώνα περιλαμβάνει πολλούς τομείς με απώτερο σκοπό την μέγιστη απόδοση της ομάδας.
• Για πετύχουμε την επιθυμητή απόδοση είναι απαραίτητο να συμπεριλάβουμε στις διαδικασίες προετοιμασίας και τον τομέα της ψυχολογικής ετοιμότητας.
• Για να πετύχουμε τον στόχο της ψυχολογικής ετοιμότητας της ομάδας αλλά και του εκάστοτε αθλητή θα πρέπει να ακολουθήσουμε μια διαδικασία προετοιμασίας που να περιλαμβάνει ενέργειες, ασκήσεις και εμπειρίες.
• Σκοπός τους θα είναι η βιωματική εκμάθηση τρόπων αποφυγής ή και αντιμετώπισης δυσάρεστων καταστάσεων που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε κατά τη διάρκεια του αγώνα.
• Ο θετικός έλεγχος των συναισθημάτων και των σκέψεων του αθλητή πριν από έναν αγώνα αποτελεί το θεμέλιο λίθο μιας πετυχημένης απόδοσης.
• Για να διαπιστώσουμε μαζί αν πράττετε ορθά ή λανθασμένα όσον αφορά τους τομείς αυτούς θα αναλύσουμε:
• Δέκα από τα συχνότερα λάθη, που κάνουμε προσπαθώντας να προετοιμάσουμε την ομάδα μας για κάποιο παιχνίδι.
1. Έμφαση στο αποτέλεσμα και όχι στην διαδικασία.
Οι θετικές σκέψεις και η θετική προδιάθεση είναι σαφώς επιθυμητές πριν από οποιονδήποτε αγώνα. Η αποκλειστική έμφαση όμως στο αποτέλεσμα δημιουργεί μία σειρά από προβλήματα:
• Δίπολο Νίκη – Ήττα
• Αρνητικά αποτελέσματα αποκρύπτουν πολύ καλές αποδόσεις
• Αυξημένη πίεση για κάτι που δεν μπορεί ο προπονητής ή ο αθλητής να ελέγξει ολοκληρωτικά.
Ο σωστός τρόπος προετοιμασίας για είναι αγώνα πρέπει να συμπεριλαμβάνει τη συστηματική εξάσκηση δεξιοτήτων και τακτικής. Η πιστή εφαρμογή τους στον αγώνα θα μας δώσει πολύ περισσότερες πιθανότητες για να πετύχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Την διαδικασία μπορείς να την δημιουργήσεις, να την διαφοροποιήσεις να την μεταλλάξεις και να την ελέγξεις σε μεγάλο βαθμό.
Το αποτέλεσμα όμως όχι.
2. Έμφαση σε έξω-αγωνιστικούς παράγοντες - Εμφανή παρέμβαση παραγόντων στην διαδικασία προετοιμασίας.
Κάθε παιχνίδι σε όλα τα επίπεδα έχει «παρασκήνιο». Μικρό ή μεγάλο. Ο προπονητής, οι αθλητές καθώς και τα στελέχη των ομάδων δε μπορούν να το αποφύγουν.
Όταν όμως δώσουμε υπερβολική βαρύτητα σε αυτό τότε αποπροσανατολιζόμαστε και δεν ετοιμάζουμε την ομάδα για να παίξει σωστά.
Από τη στιγμή βέβαια που κάποιοι μέσα από την ομάδα καλώς ή κακώς, ασχολούνται με τις εξωτερικές «συνθήκες», δε θα πρέπει σε καμία περίπτωση να έρχονται σε επαφή με τους αθλητές -ειδικότερα- αλλά και με τον προπονητή.
3. Παράλυση μετά από πολύ ανάλυση
Η πίεση πριν από έναν αγώνα μπορεί να οδηγήσει τον προπονητή σε υπερβολική προπόνηση σε όλα τα επίπεδα:
• Φυσική κατάσταση, Τακτική, Τεχνική, ‘’Ψυχολογική προετοιμασία’’
Το μόνο όμως που επιτυγχάνεται με αυτόν τον τρόπο είναι η μετάδοση υπερβολικά μεγάλου αριθμού πληροφοριών με αποτέλεσμα οι αθλητές να μπερδεύονται ή ακόμη και να ξεχνούν τα πάντα.
4. Παράλυση μετά από αδράνεια.
Σε αυτή την περίπτωση ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Επειδή θεωρητικά η αναμονή ενός δύσκολου παιχνιδιού έχει δημιουργήσει αρνητική ένταση ( άγχος ) στην ομάδα ή για την αποφυγή της πρόκλησης άγχους προγραμματίζονται χαλαρές προπονήσεις.
Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνουμε να επαληθεύσουμε το ρητό « Μη προγραμματισμός για ένα παιχνίδι είναι προγραμματισμός για αποτυχία»
5. ”Αγώνας δίχως αύριο’’ – Υπερβολική πίεση. Ψυχική εξουθένωση πριν τον αγώνα.
• Για τον προπονητή (συνήθως), Τους αθλητές, Την ομάδα
Η προσφιλής ατάκα των ΜΜΕ σε όλα τα επίπεδα, ειδικά αν υπάρχει μεγάλο διάστημα προετοιμασίας για σημαντικά παιχνίδια. (Σε τελικούς, τουρνουά ή παιχνίδια κλειδιά για τίτλο ή υποβιβασμό)
Κατά την αναμονή του κρίσιμου αγώνα η ένταση αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο έχοντας σαν αποτέλεσμα την ψυχική εξουθένωση των πρωταγωνιστών (αθλητών, προπονητών) πριν τον αγώνα.
Αλίμονο εάν αισθανθούμε πριν από τον αγώνα:
«Άντε να τελειώνουμε και ό,τι γίνει...»
6. Ομιλία με ηρωικό ύφος ή με πάρα πολλές λεπτομέρειες πριν από τον αγώνα.
Το στερεότυπο του εμπνευσμένου ηγέτη.
Δυνατή φωνή, με ατρόμητο τόνο και οδηγίες «κατάκτησης της κορυφής του λόφου».
«Πάμε να τους πατήσουμε!» «Άντε παλικάρια μου!»
Στόχος: Η αύξηση της έντασης και της ηρωικής διάθεσης των παιχτών.
Αποτέλεσμα αυτής της μεθόδου?
Συμπέρασμα: Η ομαδική ηρωική ομιλία έχει συνήθως θετική, όμως και αρνητική επίδραση σε συγκεκριμένους παίκτες, ανάλογα με την προσωπικότητα τους καθώς και την αγωνιστική τους θέση.
Μεγάλη σε διάρκεια ομιλία: Το πάθος, η θέληση, ο επαγγελματισμός αλλά και η πίεση οδηγούν πολλούς προπονητές στο να πραγματοποιήσουν μία μεγάλη σε διάρκεια ομιλία πριν από σημαντικά παιχνίδια.
Σαν αποτέλεσμα, έχουμε την πνευματική αλλά και σωματική κόπωση των παιχτών. Η συγκέντρωσή τους μειώνεται, ξεχνάνε ή δεν προσέχουν, ‘’παίζουν’’ μεταξύ τους και τέλος-τέλος δεν κατανοούν ακόμη και τις πιο απλές οδηγίες.
7. Μεταφορά προβλημάτων από το ΄΄σπίτι΄΄ στο γήπεδο.
Α Επαγγελματικό επίπεδο:
Μα είναι δυνατόν επαγγελματίες αθλητές να αφήνουν προσωπικά προβλήματα να επηρεάζουν τη δουλειά τους?
Β Ερασιτεχνικό επίπεδο:
‘’Είναι φυσικό να γίνεται αυτό..... Αυτοί οι αθλητές έχουν πολλά στο κεφάλι τους. Πολλές φορές πληρώνουν και από την τσέπη τους,......’’
Επομένως είναι φυσικό η απόδοσή τους να επηρεάζεται από προσωπικά προβλήματα.
Είναι σωστές οι παραπάνω παρατηρήσεις? Η πρώτη λανθασμένη το ίδιο και η δεύτερη.
Η διαδικασία αυτοσυγκέντρωσης πρέπει να διδάσκεται από μικρή ηλικία. Από πολύ νωρίς θα πρέπει να ξεκινά η εκμάθηση των διανοητικών ικανοτήτων «παρκαρίσματος» των προσωπικών προβλημάτων.
Είναι απαραίτητος ο συχνός έλεγχος της επιτυχίας αυτής της διαδικασίας. Πρέπει να δίνουμε μεγάλη βαρύτητα και να παρατηρούμε λεπτομέρειες όσον αφορά την αλλαγή της συμπεριφοράς των αθλητών. Διαφορετικά κινδυνεύουμε να βρεθούμε μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις.
8. Αυτοπεποίθηση: Δεν αποκτάται από μόνη της.
Αυτοπεποίθηση είναι ένας όρος που περιγράφει μία ιδιότητα που έχουν όλοι οι επιτυχημένοι προπονητές και αθλητές.
Η πίστη στις ικανότητες/δεξιότητες του αθλητή αποτρέπει τη δημιουργία αγωνιστικού άγχους.
Εάν κάποιοι αθλητές έχουν χαμηλό επίπεδο αυτοπεποίθησης αφήνουν καθαρά στην τύχη τις πιθανότητες μιας καλής απόδοσης (δηλαδή ‘’να τους πάει το παιχνίδι’’).
Σε πολλούς προπονητές αρέσει να μιλάνε για αυτοπεποίθηση, λίγοι όμως είναι αυτοί που μπορούν να απαριθμήσουν πρακτικούς τρόπους απόκτησης της.
Ο πιο απλός τρόπος: Εξασφαλίζουμε στους αθλητές την ευκαιρία να βιώσουν την επιτυχία μέσω των ασκήσεων/καταστάσεων που δημιουργούμε στην προπόνηση. Ξεκινάμε πάντα από τα πιο απλά και προχωράμε στα πιο δύσκολα και περίπλοκα.
Διαφοροποιούμε τόσο το ασκησιολόγιο όσο και τον τρόπο ανατροφοδότησης ανάλογα με τον παίκτη αλλά και τη θέση που παίζει.
Δημιουργούμε συνθήκες επιτυχίας για τους παίκτες μας και δίνουμε έμφαση στα θετικά σημεία της απόδοσης τους.
Η αυτοπεποίθηση δεν δημιουργείται αυτόματα, ούτε τυχαία.
Απαιτείται συστηματική προσπάθεια και μεγάλη υπομονή για να επιτύχουμε ικανοποιητικά αποτελέσματα σε αυτόν τον τομέα.
9. Μη συμμετοχή των βασικών παικτών ή των πιο έμπειρων στην διαδικασία προετοιμασίας.
Στις μεγάλες και ομάδες η «χημεία» των μελών τους αλλά και η «ατμόσφαιρα» των αποδυτηρίων παίζουν καταλυτικό ρόλο για μια πετυχημένη πορεία.
Αυτό όμως που δεν το συζητάμε πολύ ή ακόμη και το αρνούμαστε είναι πως για να πετύχει ο προπονητής την δημιουργία μιας καλής ‘’χημείας’’ και ‘’ατμόσφαιρας’’ χρειάζεται ΚΑΙ τη βοήθεια των βασικών και πιο έμπειρων αθλητών του.
Είναι κοινό μυστικό για όλους τους επιτυχημένους προπονητές το γεγονός ότι σχεδόν πάντα εμπλέκουν στην διαδικασία προετοιμασίας ενός αγώνα τους πιο έμπειρους παίχτες τους.
10. Ανησυχία για το τι θα λένε οι άλλοι.
Ο φόβος της αποτυχίας αποτελεί το βασικό κίνητρο.
Η φοβία της αποτυχίας δημιουργείται όταν συστηματικά επιλέγουμε απειλές, έμμεσο ή άμεσο εκβιασμό, τιμωρία των αθλητών σαν βασικό κίνητρο στην διαδικασία προετοιμασίας ενός αγώνα.
Ο φόβος της αποτυχίας ξεκινά με την ανησυχία των παικτών για κάποιο άτυχο αποτέλεσμα και για το τι θα λένε ‘’οι άλλοι’’ για αυτό.
Όταν η ανησυχία αυτή συνοδεύεται με παράπλευρες καταστάσεις όπως:
Πίεση, εκνευρισμός, προ-αγωνιστικό άγχος, επίπονες προπονήσεις εκτός προγράμματος, έλλειψη εμπιστοσύνης δημιουργούνται συνθήκες όπου ενώ βραχυπρόθεσμα ή φαινομενικά ενεργοποιούν την ομάδα, ουσιαστικά φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα.
Για τον λόγο αυτό ο θετικός έλεγχος των σκέψεων μας αλλά και μια προσπάθεια να παρασύρουμε και τους αθλητές μας προς αυτή την κατεύθυνση επιτυγχάνεται με χρησιμοποίηση θετικής ενίσχυσης για σωστή και μακροχρόνια ενεργοποίηση .
Η τιμωρία και ο εκφοβισμός σχεδόν πάντα έχουν αρνητικά μακροχρόνια αποτελέσματα.
• Τα πρωταθλήματα κερδίζονται στις λεπτομέρειες και στα ‘’μικρά’’ παιχνίδια.
• Οι αθλητές προετοιμάζονται στα εύκολα παιχνίδια για να αποδώσουν τα μέγιστα στα δύσκολα.
• Για όλα τα παιχνίδια προετοιμαζόμαστε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.
• Η διαφορά εύκολου και δύσκολου αγώνα μεταφράζεται στην θετική πρόκληση για καλύτερη εφαρμογή των πλάνων που έχει θέσει ο προπονητής και έχει δουλέψει η ομάδα όλη την εβδομάδα.
• Δεν υπάρχει εύκολο ή δύσκολο παιχνίδι. Απλά υπάρχουν εύκολοι ή δύσκολοι στόχοι.
Dr. Νίκος Γεωργιάδης, Αθλητικός Ψυχολόγος
Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΗΘΙΚΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ UEFA
WE CARE ABOUT FOOTBALL-ΝΟΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
1. Υποχρεώσεις προς το παιχνίδι
Ο προπονητής θα πρέπει:
1. Να προάγει τις πραγματικές αξίες του αθλήματος του ποδοσφαίρου για να κερδίσει την υποστήριξη και τον ενθουσιασμό των νέων που θα είναι οι αυριανοί ήρωες, φίλαθλοι και παράγοντες.
2. Να αναπτύσσει τις επαγγελματικές του γνώσεις και να τις βελτιώνει μελετώντας τα αποτελέσματα της επιστημονικής έρευνας.
3. Να μοιράζεται την επαγγελματική του γνώση με τους συναδέλφους του, ειδικά με τη νεότερη γενιά και ειδικότερα όταν καλείται να το πράξει (π.χ. επαγγελματικές διασκέψεις, συγγραφή άρθρων, κ.λπ.).
4. Να αναπτύσσει την ικανότητα και απόδοση της ομάδας του με τη διδασκαλία της τεχνικής και της τακτικής οι οποίες – επιπρόσθετα με την επιτυχία – θα κάνουν το ποδόσφαιρο ελκυστικό για τους θεατές.
5. Να προστατεύει το ποδόσφαιρο από όλες τις αρνητικές επιδράσεις.
2. Υποχρεώσεις του προπονητή προς την ομάδα και τους παίκτες
Ο προπονητής θα πρέπει:
Σε γενικούς όρους:
1. Να δίνει προτεραιότητα για την ευημερία των παικτών του και του προσωπικού.
2. Να καταβάλει κάθε προσπάθεια ώστε να αναπτυχθεί το αθλητικό, τεχνικό, το επίπεδο τακτικής, κ.λπ., και να επιτύχει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα της ομάδας του μέσω όλων των επιτρεπομένων μέσων.
3. Να επιμένει ώστε οι παίκτες να κατανοήσουν και να υπακούουν προς τις αρχές της καλής συμπεριφοράς και του «ευ αγωνίζεσθαι»
4. Να αποφεύγει μεθόδους και πρακτικές που θα μπορούσαν να διακινδυνεύσουν μακροχρόνια την υγεία και τη φυσική ανάπτυξη των παικτών του.
Ειδικότερα, όταν δουλεύει με νέους παίκτες:
1. Να παρέχει μια αθλητική εμπειρία στα παιδιά που θα τα ενθαρρύνει στη δέσμευση να ασχοληθούν με τη φυσική δραστηριότητα που έχει σχέση με την υγεία τους για όλη τους τη ζωή.
2. Να αποφεύγει να θέτει προσδοκίες σε ένα παιδί τις οποίες δεν έχει τις δυνατότητες να εκπληρώσει .
3. Να δείχνει το ίδιο ενδιαφέρον στους λιγότερο ή περισσότερο ταλαντούχους, να δίνει έμφαση και να επιβραβεύει τα προσωπικά επίπεδα ανάπτυξης και απόκτησης γνώσεων, επιπρόσθετα με την αγωνιστική επιτυχία.
4. Να παρέχει στο νέο και στην οικογένεια του όσο πιο πολλές πληροφορίες μπορεί, ώστε να είναι ενήμερος για τους πιθανούς κινδύνους και πιθανότητες να φτάσει σε ένα επίπεδο υψηλής απόδοσης.
3. Σεβασμός προς τους νόμους του παιχνιδιού και τους αγωνιστικούς κανόνες.
Το πνεύμα του παιχνιδιού είναι ευθύνη κυρίως των προπονητών και των παικτών, ως εκ τούτου:
Ο προπονητής θα πρέπει:
1. Να υπακούει τους Νόμους, κανονισμούς και το πνεύμα του παιχνιδιού και να διδάσκει και τους παίκτες του ανάλογα.
2. Να αποφεύγει προσπάθειες παραποίησης των κανονισμών προς όφελος της ομάδας του.
3. Να μην ανέχεται τη χρήση φαρμακευτικών ουσιών από τους παίκτες του.
4. Σεβασμός προς τους αντιπάλους
Ο προπονητής θα πρέπει:
1. Να είναι πρότυπο συμπεριφοράς προς τους παίκτες του επιδεικνύοντας ευγένεια προς τους αντίπαλους – παίκτες και αρμόδιους.
2. Να διδάσκει στους παίκτες του το πνεύμα «ένας αντίπαλος – όχι ένας εχθρός».
3. Να απέχει από τακτική που θα βασίζεται στο σκληρό παιχνίδι και στον εκφοβισμό των αντιπάλων του.
4. Να αποφεύγει τη χυδαιότητα κατά τη διάρκεια ενός αγώνα με το να κάνει προσβλητικά σχόλια για τους αντιπάλους του.
5. Σεβασμός προς τους παράγοντες του αγώνα
(Διαιτητή, βοηθών διαιτητών, αναπληρωτών, παραγόντων)
Ο προπονητής θα πρέπει:
1. Να δείχνει ευγένεια προς τους παράγοντες του αγώνα.
2. Να εκτιμά τις δυσκολίες και φάσεις της διαιτησίας και να αποδέχεται τις αποφάσεις των αρμοδίων με ευγένεια.
3. Να εκτιμά το γεγονός ότι το παιχνίδι είναι ένας αγώνας μεταξύ δύο ομάδων που διέπεται από ένα συμφωνημένο σύνολο κανονισμών και ότι ο διαιτητής, σαν ένας μεσάζων, είναι ένα απαραίτητο στοιχείο του αγώνα.
6. Υποχρεώσεις προς τους θεατές και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης
Ο προπονητής θα πρέπει:
1. Να δίνει τις απαραίτητες πληροφορίες προς τους αντιπροσώπους των ΜΜΕ όταν του ζητηθούν, μέσα στα όρια της προσωπικής του εμπιστευτικότητας.
2. Να συμπεριφέρεται με ένα ακέραιο τρόπο προς τους θεατές και τα ΜΜΕ, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του αγώνα ή την προκλητικότητα των θεατών ή των ΜΜΕ.
3. Να επιμένει στην αυστηρή αλήθεια και πραγματικότητα όταν δίνει πληροφόρηση.
Τίμιο Παιχνίδι: Παντού και Πάντοτε!
Οι προπονητές κατέχουν θέσεις κλειδιά στην αναγνώριση των κανόνων ηθικής στο ποδόσφαιρο. Η άποψη και η προσέγγιση τους προς την ηθική επηρεάζουν άμεσα τη συμπεριφορά των παικτών που βρίσκονται κάτω από την επιτήρησή τους. Αναμένεται, ως εκ τούτου, να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στην ηθική πλευρά της συμπεριφοράς τους. Οι προπονητές πρέπει να γνωρίζουν ότι όλες τους οι καθημερινές αποφάσεις και τρόποι δράσης, καθώς επίσης και οι στρατηγικοί τους στόχοι, έχουν ηθικές προεκτάσεις. Πρέπει να υπάρξει μια ισορροπία μεταξύ των πνευματικών και των συναισθηματικών κινήτρων που θα συνδυάζονται με τη βαθιά κατανόηση.
Είναι φυσικό η νίκη να αποτελεί το κύριο μέλημα των προπονητών. Οι κανονισμοί δε συγκρούονται για την αναζήτηση της νίκης. Όμως, απαιτούν από τους προπονητές να αποδεσμεύσουν τους εαυτούς τους από την τάση «να νικήσουν με κάθε μέσο».
Απαιτείται από τους προπονητές μεγάλη ευθύνη όσον αφορά την προπόνηση των νέων. Η υγεία, ασφάλεια, ευημερία και ηθική μόρφωση των νέων αποτελούν την προτεραιότητα, πριν από την εκπλήρωση του στόχου τους ή τη φήμη του συλλόγου, σχολείου, προπονητή ή γονιού.
www.uefa.com
WE CARE ABOUT FOOTBALL-ΝΟΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
1. Υποχρεώσεις προς το παιχνίδι
Ο προπονητής θα πρέπει:
1. Να προάγει τις πραγματικές αξίες του αθλήματος του ποδοσφαίρου για να κερδίσει την υποστήριξη και τον ενθουσιασμό των νέων που θα είναι οι αυριανοί ήρωες, φίλαθλοι και παράγοντες.
2. Να αναπτύσσει τις επαγγελματικές του γνώσεις και να τις βελτιώνει μελετώντας τα αποτελέσματα της επιστημονικής έρευνας.
3. Να μοιράζεται την επαγγελματική του γνώση με τους συναδέλφους του, ειδικά με τη νεότερη γενιά και ειδικότερα όταν καλείται να το πράξει (π.χ. επαγγελματικές διασκέψεις, συγγραφή άρθρων, κ.λπ.).
4. Να αναπτύσσει την ικανότητα και απόδοση της ομάδας του με τη διδασκαλία της τεχνικής και της τακτικής οι οποίες – επιπρόσθετα με την επιτυχία – θα κάνουν το ποδόσφαιρο ελκυστικό για τους θεατές.
5. Να προστατεύει το ποδόσφαιρο από όλες τις αρνητικές επιδράσεις.
2. Υποχρεώσεις του προπονητή προς την ομάδα και τους παίκτες
Ο προπονητής θα πρέπει:
Σε γενικούς όρους:
1. Να δίνει προτεραιότητα για την ευημερία των παικτών του και του προσωπικού.
2. Να καταβάλει κάθε προσπάθεια ώστε να αναπτυχθεί το αθλητικό, τεχνικό, το επίπεδο τακτικής, κ.λπ., και να επιτύχει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα της ομάδας του μέσω όλων των επιτρεπομένων μέσων.
3. Να επιμένει ώστε οι παίκτες να κατανοήσουν και να υπακούουν προς τις αρχές της καλής συμπεριφοράς και του «ευ αγωνίζεσθαι»
4. Να αποφεύγει μεθόδους και πρακτικές που θα μπορούσαν να διακινδυνεύσουν μακροχρόνια την υγεία και τη φυσική ανάπτυξη των παικτών του.
Ειδικότερα, όταν δουλεύει με νέους παίκτες:
1. Να παρέχει μια αθλητική εμπειρία στα παιδιά που θα τα ενθαρρύνει στη δέσμευση να ασχοληθούν με τη φυσική δραστηριότητα που έχει σχέση με την υγεία τους για όλη τους τη ζωή.
2. Να αποφεύγει να θέτει προσδοκίες σε ένα παιδί τις οποίες δεν έχει τις δυνατότητες να εκπληρώσει .
3. Να δείχνει το ίδιο ενδιαφέρον στους λιγότερο ή περισσότερο ταλαντούχους, να δίνει έμφαση και να επιβραβεύει τα προσωπικά επίπεδα ανάπτυξης και απόκτησης γνώσεων, επιπρόσθετα με την αγωνιστική επιτυχία.
4. Να παρέχει στο νέο και στην οικογένεια του όσο πιο πολλές πληροφορίες μπορεί, ώστε να είναι ενήμερος για τους πιθανούς κινδύνους και πιθανότητες να φτάσει σε ένα επίπεδο υψηλής απόδοσης.
3. Σεβασμός προς τους νόμους του παιχνιδιού και τους αγωνιστικούς κανόνες.
Το πνεύμα του παιχνιδιού είναι ευθύνη κυρίως των προπονητών και των παικτών, ως εκ τούτου:
Ο προπονητής θα πρέπει:
1. Να υπακούει τους Νόμους, κανονισμούς και το πνεύμα του παιχνιδιού και να διδάσκει και τους παίκτες του ανάλογα.
2. Να αποφεύγει προσπάθειες παραποίησης των κανονισμών προς όφελος της ομάδας του.
3. Να μην ανέχεται τη χρήση φαρμακευτικών ουσιών από τους παίκτες του.
4. Σεβασμός προς τους αντιπάλους
Ο προπονητής θα πρέπει:
1. Να είναι πρότυπο συμπεριφοράς προς τους παίκτες του επιδεικνύοντας ευγένεια προς τους αντίπαλους – παίκτες και αρμόδιους.
2. Να διδάσκει στους παίκτες του το πνεύμα «ένας αντίπαλος – όχι ένας εχθρός».
3. Να απέχει από τακτική που θα βασίζεται στο σκληρό παιχνίδι και στον εκφοβισμό των αντιπάλων του.
4. Να αποφεύγει τη χυδαιότητα κατά τη διάρκεια ενός αγώνα με το να κάνει προσβλητικά σχόλια για τους αντιπάλους του.
5. Σεβασμός προς τους παράγοντες του αγώνα
(Διαιτητή, βοηθών διαιτητών, αναπληρωτών, παραγόντων)
Ο προπονητής θα πρέπει:
1. Να δείχνει ευγένεια προς τους παράγοντες του αγώνα.
2. Να εκτιμά τις δυσκολίες και φάσεις της διαιτησίας και να αποδέχεται τις αποφάσεις των αρμοδίων με ευγένεια.
3. Να εκτιμά το γεγονός ότι το παιχνίδι είναι ένας αγώνας μεταξύ δύο ομάδων που διέπεται από ένα συμφωνημένο σύνολο κανονισμών και ότι ο διαιτητής, σαν ένας μεσάζων, είναι ένα απαραίτητο στοιχείο του αγώνα.
6. Υποχρεώσεις προς τους θεατές και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης
Ο προπονητής θα πρέπει:
1. Να δίνει τις απαραίτητες πληροφορίες προς τους αντιπροσώπους των ΜΜΕ όταν του ζητηθούν, μέσα στα όρια της προσωπικής του εμπιστευτικότητας.
2. Να συμπεριφέρεται με ένα ακέραιο τρόπο προς τους θεατές και τα ΜΜΕ, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του αγώνα ή την προκλητικότητα των θεατών ή των ΜΜΕ.
3. Να επιμένει στην αυστηρή αλήθεια και πραγματικότητα όταν δίνει πληροφόρηση.
Τίμιο Παιχνίδι: Παντού και Πάντοτε!
Οι προπονητές κατέχουν θέσεις κλειδιά στην αναγνώριση των κανόνων ηθικής στο ποδόσφαιρο. Η άποψη και η προσέγγιση τους προς την ηθική επηρεάζουν άμεσα τη συμπεριφορά των παικτών που βρίσκονται κάτω από την επιτήρησή τους. Αναμένεται, ως εκ τούτου, να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στην ηθική πλευρά της συμπεριφοράς τους. Οι προπονητές πρέπει να γνωρίζουν ότι όλες τους οι καθημερινές αποφάσεις και τρόποι δράσης, καθώς επίσης και οι στρατηγικοί τους στόχοι, έχουν ηθικές προεκτάσεις. Πρέπει να υπάρξει μια ισορροπία μεταξύ των πνευματικών και των συναισθηματικών κινήτρων που θα συνδυάζονται με τη βαθιά κατανόηση.
Είναι φυσικό η νίκη να αποτελεί το κύριο μέλημα των προπονητών. Οι κανονισμοί δε συγκρούονται για την αναζήτηση της νίκης. Όμως, απαιτούν από τους προπονητές να αποδεσμεύσουν τους εαυτούς τους από την τάση «να νικήσουν με κάθε μέσο».
Απαιτείται από τους προπονητές μεγάλη ευθύνη όσον αφορά την προπόνηση των νέων. Η υγεία, ασφάλεια, ευημερία και ηθική μόρφωση των νέων αποτελούν την προτεραιότητα, πριν από την εκπλήρωση του στόχου τους ή τη φήμη του συλλόγου, σχολείου, προπονητή ή γονιού.
www.uefa.com
Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010
ΤΕΛΟΣ Ο ΝΙΟΠΛΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ, ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΣ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΗΣ ΤΟΥ Ο 'ΜΕΓΑΛΟΣ'' ΓΙΑΤΣΕΚ ΓΚΜΟΧ
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος διαζυγίου ολοκληρώθηκε σήμερα πρωίτης Δευτέρας στα γραφεία του Νικόλα Πατέρα στο Κολωνάκι. Ο Νίκος Νιόπλιας αποτελεί και επίσημα παρελθόν από τον Παναθηναϊκό και φεύγει σαν φίλος όπως τόνισε και ο ίδιος στις δηλώσεις του. Η... έκπληξη ακούει στο όνομα Γιάτσεκ Γκμοχ, που θα είναι ο προσωρινός αντικαταστάτης του Νιόπλια στον "πράσινο" πάγκο.
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος διαζυγίου ολοκληρώθηκε σήμερα πρωίτης Δευτέρας στα γραφεία του Νικόλα Πατέρα στο Κολωνάκι. Ο Νίκος Νιόπλιας αποτελεί και επίσημα παρελθόν από τον Παναθηναϊκό και φεύγει σαν φίλος όπως τόνισε και ο ίδιος στις δηλώσεις του. Η... έκπληξη ακούει στο όνομα Γιάτσεκ Γκμοχ, που θα είναι ο προσωρινός αντικαταστάτης του Νιόπλια στον "πράσινο" πάγκο.
Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές- Αποτελέσματα και συγκριτικά στοιχεία
Κερδισμένο βγαίνει το ΠΑΣΟΚ από το δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών, κάνοντας την έκπληξη στους δήμους Αθηναίων και Θεσσαλονίκης με τον Γιώργο Καμίνη να επικρατεί με 51,94% έναντι του Νικήτα Κακλαμάνη με 48,06% και του Γιάννη Μπουτάρη με ποσοστό 50,20%, έναντι του Κώστα Γκιουλέκα με 49,80%. Αλλαγή όμως είχαμε και στον Πειραιά, όπου ο δήμος πέρασε στη ΝΔ με τον Βασίλη Μιχαλολιάκο, που επικράτησε με ποσοστό 51,76%, έναντι 48,24% του Γιάννη Μίχα. Η αποχή στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών έφτασε το 50,74%, έναντι 38,97% που ήταν στον πρώτο γύρο. Στο Δήμο Αθηναίων η αποχή την δεύτερη Κυριακή έφτασε στο 65,78%, στη Θεσσαλονίκη στο 54,07 και στον Πειραιά 64,30%. Ανατροπή όμως είχαμε στην Πάτρα κατά τη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, καθώς χθες επικράτησε ο Ιωάννης Δημαράς, που στηρίχθηκε από τον ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και τη Δημοκρατική Αριστερά, με ποσοστό 53,63% (21,13% στον πρώτο γύρο), έναντι του Κωνσταντίνου Κατσικόπουλο του ΠΑΣΟΚ που κατέλαβε ποσοστό 46,37% (35,07%). Η αποχή έφτασε στον δήμο Πατραίων στο 56,49%. Στη Λάρισα, τη νίκη έδωσαν 217 ψήφοι με την αποχή να φτάνει το 50,07% και τον Κωνσταντίνο Τζανακούλη, που στηρίχθηκε από τη ΝΔ να επικρατεί με ποσοστό 50,23% έναντι του Ιωάννη Σάπκα, που στηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ, που έλαβε 49,77%. Σε 27 δήμους οι εκλογές κρίθηκαν κυριολεκτικά στο "νήμα" και από ότι φαίνεται την τελική απόφαση θα λάβουν τα εκλογοδικεία, αφού δεν θα είναι λίγοι αυτοί που θα ζητήσουν επανάληψη της καταμέτρησης των ψήφων. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι στην Αμοργό ο νέος δήμαρχος Νικήτας Ρούσσος (50,04%) εκλέχθηκε με διαφορά μιας ψήφου, από τον αντίπαλό του Νικόλαο Φωστιέρη (49,96%). Στο δήμο Ευρώτα Λακωνίας, την εκλογική αναμέτρηση έκριναν 11 ψήφοι με τον Ιωάννη Γρυπιώτη να επικρατεί με ποσοστό 50,05%, έναντι του Φίλιππου Πήλιουρα που έλαβε 49,95%. Στην Καισαριανή, η διαφορά των δύο μονομάχων κρίθηκε με 12 ψήφους και τον Αντώνιο Καμπάκα να εκλέγεται δήμαρχος με ποσοστό 50,07% ένατι του Σπυρίδωνα Τζόκα που έλαβε 49,93%. Στην Πάρο, ο Χρήστος Βλαχογιάννης έλαβε ποστοστό 50,12% και μόλις 16 ψήφους περισσότερες από την αντίπαλό του Γρηγορία Πρωτολάτη που έλαβε ποσοστό 49,88%. Στο δήμο Αλμυρού Μαγνησίας, το αποτέλεσμα έκριναν 21 ψήφοι όπου σημειώθηκε ταυτόχρονα ανατροπή στην δεύτερη Κυριακή, έναντι της πρώτης, καθώς επικράτησε ο ανεξάρτητος Ευάγγελος Χατζηκυριάκος με ποσοστό 50,08% (42,65% στον πρώτο γύρο), έναντι του Χρήστου Βούλγαρη, που στηρίχθηκε από τη ΝΔ και ο οποίος έλαβε ποσοστό 49,92% (48,66% στον πρώτο γύρο). Στην Πάργα, η ανατροπή έγινε με 28 ψήφους και ο Αθανάσιος Λιόλιος, που στηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ, επικράτησε με ποσοστό 50,16% (46,59% είχε λάβει την πρώτη Κυριακή", του Αντώνιου Νάστα που στηρίχθηκε από τη ΝΔ, και έλαβε ποσοστό 49,84% (48,10% την πρώτη Κυριακή). Ανατροπή όμως είχαμε και στο δήμο Γρυφάδας, όπου ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, που στηρίχθηκε από τη ΝΔ, έχασε το δήμο με 52 ψήφους από τον Κωνσταντίνο Κόκορη που στηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ, παρότι στον πρώτο γύρο προηγούνταν σε ποσοστά. Συγκεκριμένα ο κ. Κόκορης έλαβε στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών ποσοστό 50,12%, έναντι 26,84% που έλαβε στον πρώτο γύρο, ενώ ο κ. Βαρβιτσιώτης έλαβε 49,88%, έναντι 29,60% της πρώτης Κυριακής. Στην Ξάνθη, ο Μιχαήλ Στυλιανίδης εκλέχθηκε με ποσοστό 50,22% και με 87 ψήφους διαφορά έναντι του Χρήστου Πούλιου που πήρε 49,78%. Ανατροπή στον Ωρωπό, με τον Ιωάννη Οικονομάκο να επικρατεί με 92 ψήφους και με ποσοστό 50,32%, αν και στον πρώτο γύρο είχε πάρει 19,62%, ενώ ο αντίπαλός του Κωνσταντίνος Λίτσας έλαβε ποσοστό 49,68%, έναντι 27,37% που είχε λάβει την πρώτη Κυριακή. Από το σύνολο των 325 "Καλλικρατικών" δήμων το ΠΑΣΟΚ, είτε μόνο του είτε σε συνεργασία με άλλα κόμματα επικράτησε σε 73 δήμους, εκ των οποίων 18 από τον πρώτο γύρο των εκλογών και 55 από τον δεύτερο. Η ΝΔ κερδίζει μόνη της ή με συνεργασία 41 δήμους, εκ των οποίων επτά από την πρώτη Κυριακή και 34 τη δεύτερη. Το ΚΚΕ κερδίζει έναν δήμο, ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ έξι, ο ΛΑ.Ο.Σ. έναν, οι Οικολόγοι Πράσινοι 14 και η Δημοκρατική Αριστερά 35. Αναλυτικότερα, το ΠΑΣΟΚ μόνο του κερδίζει, από τον πρώτο και δεύτερο γύρο, 48 δήμους, σε συνεργασία με τους Οικολόγους Πράσινους τρεις, με την Δημοκρατική Αριστερά 14 και σε συνεργασία με Οικολόγους Πράσινους και τη Δημοκρατική Αριστερά οκτώ δήμους. Η ΝΔ μόνη της επικράτησε σε 40 δήμους, ενώ σε έναν δήμο επικράτησε σε συνεργασία με το ΛΑΟΣ. Το ΚΚΕ, επικράτησε σ' έναν δήμο, ενώ ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ σε έναν δήμο σε συνεργασία με τους Οικολόγους Πράσινους και σε 5 δήμους σε συνεργασία με την Δημοκρατική Αριστερά. Το κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ., επικράτησε σε έναν δήμο σε συνεργασία με τη ΝΔ, ενώ οι Οικολόγοι Πράσινοι σε τρεις με τη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ, σε έναν με τον ΣΥΡΙΖΑ, σε δύο με την Δημοκρατική Αριστερά και σε 8 σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και τη Δημοκρατική Αριστερά. Η Δημοκρατική Αριστερά επικράτησε σε έξι δήμους μόνη της, σε επτά με τη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ, σε 5 με τη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ, σε δύο με τους Οικολόγους Πράσινους και σε οκτώ σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και τους Οικολόγους Πράσινους. Να σημειωθεί ότι από τους 325 νέους δημάρχους οι 166 είναι ανεξάρτητοι, οι 19 είναι ανεξάρτητοι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ και οι 11 ανεξάρτητοι προερχόμενοι από τη ΝΔ, ενώ οι 129 στηρίχθηκαν από ένα ή περισσότερα κόμματα. Θ.Μέτσιος
Κερδισμένο βγαίνει το ΠΑΣΟΚ από το δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών, κάνοντας την έκπληξη στους δήμους Αθηναίων και Θεσσαλονίκης με τον Γιώργο Καμίνη να επικρατεί με 51,94% έναντι του Νικήτα Κακλαμάνη με 48,06% και του Γιάννη Μπουτάρη με ποσοστό 50,20%, έναντι του Κώστα Γκιουλέκα με 49,80%. Αλλαγή όμως είχαμε και στον Πειραιά, όπου ο δήμος πέρασε στη ΝΔ με τον Βασίλη Μιχαλολιάκο, που επικράτησε με ποσοστό 51,76%, έναντι 48,24% του Γιάννη Μίχα. Η αποχή στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών έφτασε το 50,74%, έναντι 38,97% που ήταν στον πρώτο γύρο. Στο Δήμο Αθηναίων η αποχή την δεύτερη Κυριακή έφτασε στο 65,78%, στη Θεσσαλονίκη στο 54,07 και στον Πειραιά 64,30%. Ανατροπή όμως είχαμε στην Πάτρα κατά τη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, καθώς χθες επικράτησε ο Ιωάννης Δημαράς, που στηρίχθηκε από τον ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και τη Δημοκρατική Αριστερά, με ποσοστό 53,63% (21,13% στον πρώτο γύρο), έναντι του Κωνσταντίνου Κατσικόπουλο του ΠΑΣΟΚ που κατέλαβε ποσοστό 46,37% (35,07%). Η αποχή έφτασε στον δήμο Πατραίων στο 56,49%. Στη Λάρισα, τη νίκη έδωσαν 217 ψήφοι με την αποχή να φτάνει το 50,07% και τον Κωνσταντίνο Τζανακούλη, που στηρίχθηκε από τη ΝΔ να επικρατεί με ποσοστό 50,23% έναντι του Ιωάννη Σάπκα, που στηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ, που έλαβε 49,77%. Σε 27 δήμους οι εκλογές κρίθηκαν κυριολεκτικά στο "νήμα" και από ότι φαίνεται την τελική απόφαση θα λάβουν τα εκλογοδικεία, αφού δεν θα είναι λίγοι αυτοί που θα ζητήσουν επανάληψη της καταμέτρησης των ψήφων. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι στην Αμοργό ο νέος δήμαρχος Νικήτας Ρούσσος (50,04%) εκλέχθηκε με διαφορά μιας ψήφου, από τον αντίπαλό του Νικόλαο Φωστιέρη (49,96%). Στο δήμο Ευρώτα Λακωνίας, την εκλογική αναμέτρηση έκριναν 11 ψήφοι με τον Ιωάννη Γρυπιώτη να επικρατεί με ποσοστό 50,05%, έναντι του Φίλιππου Πήλιουρα που έλαβε 49,95%. Στην Καισαριανή, η διαφορά των δύο μονομάχων κρίθηκε με 12 ψήφους και τον Αντώνιο Καμπάκα να εκλέγεται δήμαρχος με ποσοστό 50,07% ένατι του Σπυρίδωνα Τζόκα που έλαβε 49,93%. Στην Πάρο, ο Χρήστος Βλαχογιάννης έλαβε ποστοστό 50,12% και μόλις 16 ψήφους περισσότερες από την αντίπαλό του Γρηγορία Πρωτολάτη που έλαβε ποσοστό 49,88%. Στο δήμο Αλμυρού Μαγνησίας, το αποτέλεσμα έκριναν 21 ψήφοι όπου σημειώθηκε ταυτόχρονα ανατροπή στην δεύτερη Κυριακή, έναντι της πρώτης, καθώς επικράτησε ο ανεξάρτητος Ευάγγελος Χατζηκυριάκος με ποσοστό 50,08% (42,65% στον πρώτο γύρο), έναντι του Χρήστου Βούλγαρη, που στηρίχθηκε από τη ΝΔ και ο οποίος έλαβε ποσοστό 49,92% (48,66% στον πρώτο γύρο). Στην Πάργα, η ανατροπή έγινε με 28 ψήφους και ο Αθανάσιος Λιόλιος, που στηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ, επικράτησε με ποσοστό 50,16% (46,59% είχε λάβει την πρώτη Κυριακή", του Αντώνιου Νάστα που στηρίχθηκε από τη ΝΔ, και έλαβε ποσοστό 49,84% (48,10% την πρώτη Κυριακή). Ανατροπή όμως είχαμε και στο δήμο Γρυφάδας, όπου ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, που στηρίχθηκε από τη ΝΔ, έχασε το δήμο με 52 ψήφους από τον Κωνσταντίνο Κόκορη που στηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ, παρότι στον πρώτο γύρο προηγούνταν σε ποσοστά. Συγκεκριμένα ο κ. Κόκορης έλαβε στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών ποσοστό 50,12%, έναντι 26,84% που έλαβε στον πρώτο γύρο, ενώ ο κ. Βαρβιτσιώτης έλαβε 49,88%, έναντι 29,60% της πρώτης Κυριακής. Στην Ξάνθη, ο Μιχαήλ Στυλιανίδης εκλέχθηκε με ποσοστό 50,22% και με 87 ψήφους διαφορά έναντι του Χρήστου Πούλιου που πήρε 49,78%. Ανατροπή στον Ωρωπό, με τον Ιωάννη Οικονομάκο να επικρατεί με 92 ψήφους και με ποσοστό 50,32%, αν και στον πρώτο γύρο είχε πάρει 19,62%, ενώ ο αντίπαλός του Κωνσταντίνος Λίτσας έλαβε ποσοστό 49,68%, έναντι 27,37% που είχε λάβει την πρώτη Κυριακή. Από το σύνολο των 325 "Καλλικρατικών" δήμων το ΠΑΣΟΚ, είτε μόνο του είτε σε συνεργασία με άλλα κόμματα επικράτησε σε 73 δήμους, εκ των οποίων 18 από τον πρώτο γύρο των εκλογών και 55 από τον δεύτερο. Η ΝΔ κερδίζει μόνη της ή με συνεργασία 41 δήμους, εκ των οποίων επτά από την πρώτη Κυριακή και 34 τη δεύτερη. Το ΚΚΕ κερδίζει έναν δήμο, ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ έξι, ο ΛΑ.Ο.Σ. έναν, οι Οικολόγοι Πράσινοι 14 και η Δημοκρατική Αριστερά 35. Αναλυτικότερα, το ΠΑΣΟΚ μόνο του κερδίζει, από τον πρώτο και δεύτερο γύρο, 48 δήμους, σε συνεργασία με τους Οικολόγους Πράσινους τρεις, με την Δημοκρατική Αριστερά 14 και σε συνεργασία με Οικολόγους Πράσινους και τη Δημοκρατική Αριστερά οκτώ δήμους. Η ΝΔ μόνη της επικράτησε σε 40 δήμους, ενώ σε έναν δήμο επικράτησε σε συνεργασία με το ΛΑΟΣ. Το ΚΚΕ, επικράτησε σ' έναν δήμο, ενώ ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ σε έναν δήμο σε συνεργασία με τους Οικολόγους Πράσινους και σε 5 δήμους σε συνεργασία με την Δημοκρατική Αριστερά. Το κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ., επικράτησε σε έναν δήμο σε συνεργασία με τη ΝΔ, ενώ οι Οικολόγοι Πράσινοι σε τρεις με τη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ, σε έναν με τον ΣΥΡΙΖΑ, σε δύο με την Δημοκρατική Αριστερά και σε 8 σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και τη Δημοκρατική Αριστερά. Η Δημοκρατική Αριστερά επικράτησε σε έξι δήμους μόνη της, σε επτά με τη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ, σε 5 με τη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ, σε δύο με τους Οικολόγους Πράσινους και σε οκτώ σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και τους Οικολόγους Πράσινους. Να σημειωθεί ότι από τους 325 νέους δημάρχους οι 166 είναι ανεξάρτητοι, οι 19 είναι ανεξάρτητοι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ και οι 11 ανεξάρτητοι προερχόμενοι από τη ΝΔ, ενώ οι 129 στηρίχθηκαν από ένα ή περισσότερα κόμματα. Θ.Μέτσιος
Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010
ΠΟΛΥ ΙΣΧΥΡΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
Σε εφαρμογή θέτει από τη Δευτέρα η ΕΛ.ΑΣ. το επιχειρησιακό σχέδιο ενόψει της επετείου του Πολυτεχνείου. Οι αστυνομικοί που θα έχουν συμμετοχή στα μέτρα ξεπερνούν τις 7.000 καθώς είναι διάχυτη, λόγω συγκυρίας, η ανησυχία για το ενδεχόμενο οι εκδηλώσεις για την επέτειο της 17ης Νοεμβρίου να συνοδευτούν από έκτροπα.
Το επικαιροποιημένο σχέδιο της αστυνομίας προβλέπει ανάπτυξη μεγάλου αριθμού δυνάμεων γύρω από πανεπιστήμια και κυβερνητικά κτίρια, εμφανή αστυνόμευση σε όλη την περιοχή του κέντρου και ιδιαίτερα των Εξαρχείων.
Το 100% της δύναμης που υπηρετεί στην Αθήνα βρίσκεται, λόγω εκλογών, ήδη σε ετοιμότητα, που θα παραταθεί μέχρι τις 18 Νοεμβρίου.
Μεγάλη αστυνομική δύναμη μετακινείται στην Αθήνα από νομούς της περιφέρειας.
Ήδη από την περασμένη Πέμπτη γίνονταν συνεννοήσεις για να ρυθμιστούν ζητήματα όπως ο χώρος φιλοξενίας κ.ά.
Ειδικός ρόλος, όπως αναμενόταν, έχει ανατεθεί στους δικυκλιστές των ομάδων «ΔΙΑΣ» και «ΔΕΛΤΑ».
Η περιοχή των Εξαρχείων βρίσκεται σε κλοιό από ένστολους αστυνομικούς και ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό αστυνομικών της ασφάλειας που κινούνται στον χώρο με πολιτικά.
«Δεν πρόκειται να αφήσουμε σε κανέναν ζωτικό χώρο, ώστε να προκαλέσει επεισόδια», δήλωσε σχετικά αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ.
Η ΕΛ.ΑΣ. ευελπιστεί να υπάρξει συνεννόηση με τις πρυτανικές αρχές ώστε τα εκπαιδευτικά ιδρύματα να κλειδώσουν το μεσημέρι της Δευτέρας και να μην αποτελέσουν χώρο ανασύνταξης ταραξιών σε περίπτωση γενικευμένων επεισοδίων. Για τον λόγο αυτό προκαλεί ανησυχία το ενδεχόμενο φοιτητικοί σύλλογοι να προχωρήσουν σε καταλήψεις με σκοπό να κρατήσουν τα κτίρια ανοικτά.
Αστάθμητος παράγοντας των φετινών εκδηλώσεων είναι πάντως η ένταση με την οποία θα μετάσχουν στις εκδηλώσεις οργανωμένες ομάδες διαδηλωτών
Σε εφαρμογή θέτει από τη Δευτέρα η ΕΛ.ΑΣ. το επιχειρησιακό σχέδιο ενόψει της επετείου του Πολυτεχνείου. Οι αστυνομικοί που θα έχουν συμμετοχή στα μέτρα ξεπερνούν τις 7.000 καθώς είναι διάχυτη, λόγω συγκυρίας, η ανησυχία για το ενδεχόμενο οι εκδηλώσεις για την επέτειο της 17ης Νοεμβρίου να συνοδευτούν από έκτροπα.
Το επικαιροποιημένο σχέδιο της αστυνομίας προβλέπει ανάπτυξη μεγάλου αριθμού δυνάμεων γύρω από πανεπιστήμια και κυβερνητικά κτίρια, εμφανή αστυνόμευση σε όλη την περιοχή του κέντρου και ιδιαίτερα των Εξαρχείων.
Το 100% της δύναμης που υπηρετεί στην Αθήνα βρίσκεται, λόγω εκλογών, ήδη σε ετοιμότητα, που θα παραταθεί μέχρι τις 18 Νοεμβρίου.
Μεγάλη αστυνομική δύναμη μετακινείται στην Αθήνα από νομούς της περιφέρειας.
Ήδη από την περασμένη Πέμπτη γίνονταν συνεννοήσεις για να ρυθμιστούν ζητήματα όπως ο χώρος φιλοξενίας κ.ά.
Ειδικός ρόλος, όπως αναμενόταν, έχει ανατεθεί στους δικυκλιστές των ομάδων «ΔΙΑΣ» και «ΔΕΛΤΑ».
Η περιοχή των Εξαρχείων βρίσκεται σε κλοιό από ένστολους αστυνομικούς και ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό αστυνομικών της ασφάλειας που κινούνται στον χώρο με πολιτικά.
«Δεν πρόκειται να αφήσουμε σε κανέναν ζωτικό χώρο, ώστε να προκαλέσει επεισόδια», δήλωσε σχετικά αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ.
Η ΕΛ.ΑΣ. ευελπιστεί να υπάρξει συνεννόηση με τις πρυτανικές αρχές ώστε τα εκπαιδευτικά ιδρύματα να κλειδώσουν το μεσημέρι της Δευτέρας και να μην αποτελέσουν χώρο ανασύνταξης ταραξιών σε περίπτωση γενικευμένων επεισοδίων. Για τον λόγο αυτό προκαλεί ανησυχία το ενδεχόμενο φοιτητικοί σύλλογοι να προχωρήσουν σε καταλήψεις με σκοπό να κρατήσουν τα κτίρια ανοικτά.
Αστάθμητος παράγοντας των φετινών εκδηλώσεων είναι πάντως η ένταση με την οποία θα μετάσχουν στις εκδηλώσεις οργανωμένες ομάδες διαδηλωτών
Αγγίζει το 60% η αποχή στις εκλογές
Χωρίς σημαντικά προβλήματα πραγματοποιήθηκε ο δεύτερος γύρος των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών, σε ολόκληρη τη χώρα. Οι κάλπες άνοιξαν στις 7 το πρωί και έκλεισαν στις 7 το απόγευμα.
Πρωταγωνιστής και αυτήν την Κυριακή ήταν το μεγάλο ποσοστό της αποχής, γεγονός που προβληματίζει έντοντα τον πολιτικό κόσμο. Οι πρώτες εκτιμήσεις αναφέρουν πως το ποσοστό της αποχής στον β γύρο φθάνει το 60%, από 40% που κυμάνθηκε την περασμένη Κυριακή.
Σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών, σημειώθηκαν μικρά προβλήματα με τις εφορευτικές επιτροπές, αλλά αντιμετωπίστηκαν αμέσως επί τόπου. Στη Χίο, μόνο, ένας δικαστικός αντιπρόσωπος έχασε τα βιβλία εκλογής, αλλά αντικαταστάθηκαν έγκαιρα.
Επαναληπτικές εκλογές διεξήχθηκαν στις 11 από τις 13 Περιφέρειες της χώρας, καθώς οι δύο εξέλεξαν περιφερειάρχες από την πρώτη Κυριακή, και σε 221 από τους 325 Δήμους.
Οι ψηφοφόροι ψήφισαν στα ίδια τμήματα, όπως και την περασμένη Κυριακή, ενώ δεν χρειάστηκε σταυρός στα ψηφοδέλτια. Επιπλέον, όπως και στον α΄ γύρο, οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και οι ομογενείς και οι υπήκοοι τρίτων χωρών που είναι γραμμένοι σε ειδικούς εκλογικούς καταλόγους, ψηφίζουν μόνο για την ανάδειξη των δημοτικών αρχών και όχι των περιφερειακών.
Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή στην ψηφοφορία, ήταν η αστυνομική ταυτότητα, ή σχετική προσωρινή βεβαίωση της αστυνομίας, ή το διαβατήριο ή η άδεια οδήγησης ή το ατομικό βιβλιάριο υγείας.
Χωρίς σημαντικά προβλήματα πραγματοποιήθηκε ο δεύτερος γύρος των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών, σε ολόκληρη τη χώρα. Οι κάλπες άνοιξαν στις 7 το πρωί και έκλεισαν στις 7 το απόγευμα.
Πρωταγωνιστής και αυτήν την Κυριακή ήταν το μεγάλο ποσοστό της αποχής, γεγονός που προβληματίζει έντοντα τον πολιτικό κόσμο. Οι πρώτες εκτιμήσεις αναφέρουν πως το ποσοστό της αποχής στον β γύρο φθάνει το 60%, από 40% που κυμάνθηκε την περασμένη Κυριακή.
Σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών, σημειώθηκαν μικρά προβλήματα με τις εφορευτικές επιτροπές, αλλά αντιμετωπίστηκαν αμέσως επί τόπου. Στη Χίο, μόνο, ένας δικαστικός αντιπρόσωπος έχασε τα βιβλία εκλογής, αλλά αντικαταστάθηκαν έγκαιρα.
Επαναληπτικές εκλογές διεξήχθηκαν στις 11 από τις 13 Περιφέρειες της χώρας, καθώς οι δύο εξέλεξαν περιφερειάρχες από την πρώτη Κυριακή, και σε 221 από τους 325 Δήμους.
Οι ψηφοφόροι ψήφισαν στα ίδια τμήματα, όπως και την περασμένη Κυριακή, ενώ δεν χρειάστηκε σταυρός στα ψηφοδέλτια. Επιπλέον, όπως και στον α΄ γύρο, οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και οι ομογενείς και οι υπήκοοι τρίτων χωρών που είναι γραμμένοι σε ειδικούς εκλογικούς καταλόγους, ψηφίζουν μόνο για την ανάδειξη των δημοτικών αρχών και όχι των περιφερειακών.
Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή στην ψηφοφορία, ήταν η αστυνομική ταυτότητα, ή σχετική προσωρινή βεβαίωση της αστυνομίας, ή το διαβατήριο ή η άδεια οδήγησης ή το ατομικό βιβλιάριο υγείας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)